การใช้หลักธรรมาภิบาลในการจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อความยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การใช้หลักธรรมาภิบาลในการจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อความยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดสมุทรสาคร 2) หลักธรรมาภิบาลที่ส่งผลต่อการจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อความยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร และ 3) สร้างรูปแบบการใช้หลักธรรมาภิบาลในการจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อความยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดสมุทรสาคร เป็นการวิจัยแบบผสมผสานวิธี คือ ระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพ ตามด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ โดยกำหนดผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบเฉพาะเจาะจงในการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 20 รูป/คน เก็บข้อมูลจากประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดสมุทรสาคร จำนวน 39 แห่ง รวม 586,789 คน ตามสูตรของทาโร ยามาเน ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญด้านการสนทนากลุ่ม ผู้วิจัยได้คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะ จำนวน 14 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ T-test การวิเคราะห์ความแปรปรวน การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์ถดถอยพหุคูณ โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ประชาชนมีความคิดเห็นต่อการใช้หลักธรรมาภิบาลในการจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อความยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในเขตจังหวัดสมุทรสาคร โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ธรรมาภิบาลที่ส่งผลต่อการจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อความยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดสมุทรสาคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) รูปแบบการใช้หลักธรรมาภิบาลในการจัดการสิ่งแวดล้อมเพื่อความยั่งยืนขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตจังหวัดสมุทรสาคร ประกอบด้วย การสร้างเครือข่ายและการมีส่วนร่วม (N) การเปิดเผยข้อมูลข่าวสารเป็นจริง (R) การบังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นธรรมและเสมอภาค (E) การทำงานด้วยความกระตือรือร้น (A) การประกาศจริยธรรมองค์กรเพื่อเป็นแนวทางในการทำงานของพนักงานในองค์กร (D) การมุ่งผลสัมฤทธิ์ (Y)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กิตติ์รวี เลขะกุล, นิวัฒน์ สวัสดิ์แก้ว และ ศรัญลักษณ์ เทพวารินทร์. (2562). ธรรมาภิบาล วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของเทศบาลในเขตภาคใต้ของประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(1), 78-91. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pnuhuso/article/view/167152
เกษม จันทร์แก้ว. (2544). วิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
จตุพร ไกรกิจราษฎร์, ภัทราวดี อ่ำคูณ, ธนวรรณ พงษ์แตง, บุษกร รังษีภโนดร และ โชติ บดีรัฐ. (2565). หลักธรรมาภิบาล : การปฏิบัติงานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(3), 345-358. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/252772
จุฑาทิพย์ สุจริตกุล. (2563). การนำหลักธรรมาภิบาลมาบริหารในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารสมาคมนักวิจัย 25(3), 288-303. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jar/article/view/247610
ธรรศพงศ์ วงษ์สวัสดิ์ และ เอนก นอบเผือก. (2561). การบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลท่านางงาม อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 13(1), 129-139. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/yru_human/article/view/116546
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2553). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. (พิมพ์ครั้งที่ 11.). กรุงเทพฯ: บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
นลินทิพย์ พักตร์ศรีกุลกำธร. (2563). ส่องศักยภาพ “สมุทรสาคร” GDP อันดับ 6 ของประเทศ สำคัญต่อเศรษฐกิจไทยแค่ไหน. สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2563, จาก https://positioningmag.com/1311316
นิธินาถ เจริญโภคราช. (2542). การจัดการสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏสวนสุนันทา.
ราชกิจจานุเบกษา. (2538). ประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2538) เรื่อง กำหนดให้ท้องที่เขตจังหวัดปทุมธานี จังหวัดนนทบุรี จังหวัดสมุทรสาคร และจังหวัดนครปฐม เป็นเขตควบคุมมลพิษ. เล่ม 112 ตอนพิเศษ 16 ง (23 พฤษภาคม 2538).
ราชกิจจานุเบกษา. (2542). ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการสร้างระบบบริหารกิจการบ้านเมืองและสังคมที่ดี พ.ศ. 2542. เล่ม 116. ตอนที่ 63 ง. (10 สิงหาคม 2542).
ราชกิจจานุเบกษา. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. เล่ม 116 ตอนที่ 63 ง. (10 สิงหาคม 2560).
วิวัฒน์ บุญเกษม. (2565). การดำเนินงานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของประชาชนในจังหวัดนนทบุรี. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 16(2), 239-252. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/hsjournalnmc/article/view/260934
สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560 - 2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ. (2530). โครงการศึกษาวิจัยคุณภาพน้ำในแม่น้ำสายหลัก (บางปะกง). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ.
นวลนภา จุลสุทธิ, กัสมา กาซ้อน, สิปราง เจริญผล และ พรชัย เจดามาน. (2567). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมกับการบริหารการเปลี่ยนแปลงองค์กรภาครัฐภายใต้ยุค VUCA. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 310-328.
Asian Development Bank. (1995). Governance Sound Development Management. Manila: Asian Development Bank.
Bratton, J., Gold, J., Bratton, A., & Steele, L. (2022). Human Resource Management. (7th ed.). London: Bloomsbury Publishing.
Hijazi, H. (2021). The Impact of Applying Good Governance Principles on Job Satisfaction among Public Sector Employees in Jordan. Open Journal of Business and Management, 9(1), 1-31. https://doi.org/10.4236/ojbm.2021.91001
Keping, Y. (2018). Governance and Good Governance: A New Framework for Political Analysis. Fudan Journal of the Humanities and Social Sciences, 11, 1–8. https://doi.org/10.1007/ s40647-017-0197-4
