องค์ประกอบปัจจัยในการประยุกต์ใช้การจัดการโซ่อุปทานที่เป็นมิตรกับ สิ่งแวดล้อมของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มแปรรูปผลิตผลทางการเกษตร ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การจัดการตลอดโซ่อุปทานที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมได้เข้ามามีบทบาทต่อการวางแผนธุรกิจเป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่งในการสร้างความสามารถ ทางการแข่งขันที่เกิดจากการเรียนรู้ต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมอยู่ตลอดเวลาทำให้ผู้ประกอบการให้ความสำคัญต่อการเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากยิ่งขึ้นการวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยในการประยุกต์ใช้การจัดการโซ่อุปทานที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของวิสาหกิจชุมชน และ 2) วิเคราะห์องค์ประกอบปัจจัยในการประยุกต์ใช้การจัดการโซ่อุปทานที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของวิสาหกิจชุมชน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ วิสาหกิจชุมชนกลุ่มแปรรูปผลิตผลทางการเกษตรในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน จำนวน 400 ราย ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือรวบรวมข้อมูล ผลการศึกษา พบว่า 1) ปัจจัยในการประยุกต์ใช้การจัดการโซ่อุปทานที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของวิสาหกิจชุมชนที่มีระดับความสำคัญมากที่สุด คือ นโยบายและแนวทางการปฏิบัติจากภาครัฐในเรื่องสิ่งแวดล้อม รองลงมา คือ ความมุ่งมั่นในการดำเนินงานต่อการเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และความต้องการให้สมาชิกทำงานในสภาพแวดล้อมที่ดีมีความปลอดภัยในการทำงาน และ 2) การวิเคราะห์องค์ประกอบปัจจัยในการประยุกต์ใช้การจัดการโซ่อุปทานที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของวิสาหกิจชุมชน ด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบด้วยการหมุนแกนแบบ Oblique Rotation โดยวิธี Varimax พบว่า Kaiser-Meyer-Olkin (KMO) มีค่าเท่ากับ .903 ค่า Bartlett’s Test of Sphericity มีนัยสำคัญทางสถิติเท่ากับ .000 แสดงว่า ข้อมูลมีความสัมพันธ์กัน สามารถจัดองค์ประกอบได้ 7 องค์ประกอบ คือ 1) กลยุทธ์และภาพลักษณ์ขององค์กร 2) สังคมและผู้มีส่วนได้เสีย 3) ผู้จำหน่ายปัจจัยการผลิต 4) ตลาดและผู้บริโภค 5) คู่แข่งขัน 6) กฎระเบียบข้อบังคับที่เกี่ยวข้อง และ 7) โลจิสติกส์ย้อนกลับ ผลการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างตามสมมติฐานการวิจัยมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยพิจารณาจากค่า Chi-square = 490.221, df = 456, Chi-square/df= 1.075, P-value = .130, CFI = .995, GFI = .937, AGFI = .914, RMSEA = .014, RMR = .000 และ NFI = .934 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์ แสดงว่าโมเดลที่พัฒนาขึ้นมามีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ซึ่งโมเดลที่ได้จากการวิจัยนี้สามารถนำไปพัฒนาต่อยอดการวิจัยและใช้เป็นแนวทางในการสร้างกลยุทธ์เพื่อความได้เปรียบทางการแข่งขันให้มีประสิทธิภาพ คุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุดต่อไปในอนาคตได้อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- ผู้เขียนต้องยินยอมปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กองบรรณาธิการวารสารกำหนด และผู้เขียนต้องยินยอมให้บรรณาธิการ แก้ไขความสมบูรณ์ของบทความได้ในขั้นตอนสุดท้ายก่อนเผยแพร่
- ลิขสิทธิ์บทความเป็นของผู้เขียน แต่วารสารเทคโนโลยีภาคใต้คงไว้ซึ่งสิทธิ์ในการตีพิมพ์ครั้งแรก โดยเหตุที่บทความนี้ปรากฏในวารสารที่เข้าถึงได้จึงอนุญาตให้นำบทความไปใช้เพื่อประโยชน์ทางการศึกษา แต่มิใช่เพื่อการพาณิชย์
เอกสารอ้างอิง
Atthirawong, W., & Panprung, W. (2016). Driving force to application of green logistics management for OTOP entrepreneurs. Thai Science and Technology Journal, 24(2), 225-239. [In Thai]
Ageron, B., Gunasekaran, A., & Spalanzani, A. (2012). Sustainable supply management: an empirical study. International Journal of Production Economics, 140(1), 168-182
Amores-Salvado, J., Castro, G. M. D., & Navas-Lopez, J. E. (2014). Green corporate mage: moderating the connection between environmental product innovation and firm performance. Journal of Cleaner Production, 83, 356-365.
Bhool, R., & Narwal, M.S. (2013). An analysis of drivers affecting the implement for the Indian manufacturing industries. International Journal of Research in Engineering and Technology, 2(11), 242-254.
Bititci, U., Garengo, P., Dörfler, V., & Nudurupati, S. S. (2012). Performance measurement: challenges for tomorrow. International Journal of Management Reviews, 14, 305–327.
Brik, A.B., Mellahi, K., & Rettab, B. (2013). Drivers of green supply chain in Emerging Economies: Thunderbird. International Business Review, 55(2), 123-135.
Chaichalermsak, A., Pannarat, P., Sudjai, P., Imwised, N., & Siriwong, P. (2016). The social construction of meaning, patterns and strategies of green business operations of orangery café. Humanities, Social Sciences and Arts ,Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9(1), 223-236. [In Thai]
Chidchob, T., & Pianthong, N. (2018). The Causal Model of transformational driving force, green supply chain management, and business performance of manufacturing Thailand: Literature Review. Modern Management Journal, 16(2), 127-140. [In Thai]
Chidchob, T., Sookpisan, L., & Duangwaeo, P. (2018). Driving force of stakeholders in green supply chain management that affect the business performance of manufacturing industries in Thailand. Academic Journal Phranakhon Rajabhat University, 9(1), 196-207. [In Thai]
Cooper, R. (2017). Supply Chain Development for the Lean Enterprise: Interorganizational Cost Management. London: Routledge.
Cronbach, L.J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16 (3), 297-334.
Darnall, N. (2006). Why firm mandate ISO 14001certification. Business and Society, 45, 354-381.
Department of Agricultural Extension. (2019). Community Enterprise Information System. Retrieved September 10, 2019, from: http://smce.doae.go.th/smce1/report/select_re- port_smce13.php. [In Thai]
Doonan, J., Lanoie, P., & Laplante, B. (2005). Determinants of environmental performance in the canadian pulp and paper industry: an assessment from inside the industry. Ecological Economics, 55(1), 73-84.
Esfahbodi, A., Zhang, Y., Watson, G., & Zhang, T. (2016). Governance pressures and performance outcomes of sustainable supply chain management an empirical analysis of UK manufacturing industry. Journal of Cleaner Production, 155(2), 66-87.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate Data Analysis (7th ed.). Englewood Cliffs: Prentice Hall.
Kamonkittiwong, K., & Pruksa Phanrat, B. (2015). The critical factors affecting green supply chain management implementation in electrical and electronic industry in Thailand. Srinakharinwirot Engineering Journal, 10(1), 1-11. [In Thai]
Kirkwook, R., & Longley, A. (2012). Clean Technology and the Environment. Netherlands: pringer.
Kim, S.T. (2010). Implementation of Green Supply Chain Management: Impact on Performance Outcomes in Small and Medium-Sized Electrical and Electronic Firms (Doctoral Dissertation). Lincoln, Nebraska. University of Nebraska.
Lai, K. H., Wong, C. W. Y., & Cheng, T.C.E. (2011). Green shipping practices in the shipping industry: conceptualization. adoption conservation and implications. Resources, Conservation and Recycling, 55, 631-638.
Lin, R-J., Chen, R-H., & Nguyen, T-H. (2011). Green supply chain management performance in automobile manufacturing industry under uncertainty. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 25, 233 – 245.
Nakkasem, W., & Chantuk, T. (2019). The causal relationship of factors affecting the competitive advantage of service business entrepreneurs in Bangkok. Humanities, Social Sciences and Arts, Veridian E-Journal, Silpakorn University, 12(2), 1075-1097. [In Thai]
Prajogo, D., Oke, A., & Olhager, J. (2016). Supply chain process: linking supply logistics integration, supply performance, lean processes and competitive performance. International Journal of Operations & Production Management, 36(2), 220-238.
Rehman, M.A., & Shrivastava, R.L. (2011). An innovative approach to evaluate Green Supply Chain Management (GSCM) drivers by using Interpretive Structural Modeling (ISM). International Journal of Innovation and Technology Management, 8, 315-336.
Routory, S. (2009). Antecedents and drivers for green supply chain management implementation in manufacturing environment. Journal of Supply Chain Management, 1(1), 91-164.
Sareekham, W., Phromket, C., & Mettathamrong, J. (2019). Competency ability green supply chain management to affect the performance of Sakon Nakhon’s Rural Community Enterprises in the Agricultural Sector. Humanities, Social Sciences and Arts, Veridian E-Journal, Silpakorn University, 12(5), 1482-1500. (In Thai)
Setthasakko, W. (2009). Barriers to implementing corporate environmental responsibility in Thailand: A Qualitative Approach. International Journal of Organizational Analysis, 17, 169-183.
Sharker, A., & Mohapatra, P. K. (2006). Evaluation of supplier capability and performance: A method for supply base reduction. Journal of Purchase Supply Management, 12, 148-163.
Shekari, H., & Ghatari, A. R. (2013). Promoting corporate image: a reflection on green supply chain management approach. International Journal Management Business Research, 3(4), 311- 324.
Sunil, L., Dixit, G., & Abid, H. (2016). The impacts of critical success factors for implementing green supply chain management towards sustainability: an empirical investigation of Indian Automobile Industry. Journal of Cleaner Production, 121, 142-158.
Vachon, S., & Klassen, R. D. (2007). Supply chain management and environmental technologies: the role of integration. International Journal of Production Research, 45, 401-423.
Walker, H., Sisto, D. L., & Bain, D. M. (2008). Drivers and barriers to environmental supply chain management practices: lessons from the public and private sectors. Journal of Purchasing & Supply Management, 14(1), 69-85.
Walker, K., & Wan, F. (2012). The harm of symbolic actions and green-washing; corporate actions and communications on environmental performance and their financial implications. Journal of Business Ethics, 109, 227-242.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. Third Edition. New York: Harper and Row Publication.
Zhu, Q., Sarkis, J., & Lai, K. (2013). Institutional based antecedents and performance outcomes of internal and external green supply chain management practices. Journal of Purchasing & Supply Management, 19, 106-117.
