การพัฒนาหลักสูตรการท่องเที่ยวในรูปแบบของศาสตร์พิเศษเฉพาะทาง เพื่อสร้างประสิทธิภาพของบุคลากรการท่องเที่ยว

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อยืนยันศาสตร์พิเศษเฉพาะทางของการท่องเที่ยวที่สังเคราะห์วรรณกรรมจากศาสตร์แข็ง และศาสตร์อ่อนมาบูรณาการกันออกมาเป็นองค์ประกอบความรู้ 5 ด้าน ได้แก่ 1) ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ 2) ความรู้ด้านสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และศิลปะ 3) ความรู้ด้านความรู้พื้นเมือง/พื้นถิ่น 4) ความรู้ที่ใช้คุณค่าเป็นฐาน และ 5) ความรู้ที่มีปัญหาเป็นศูนย์กลาง ซึ่งได้นำเสนอไปแล้วในบทความเรื่อง “ความรู้เชิงบูรณาการในระบบการท่องเที่ยว” การพิสูจน์ศาสตร์พิเศษเฉพาะทางนี้ได้นำมาออกแบบหัวข้อ/เนื้อหาวิชา กิจกรรมการจัดการศึกษา/การฝึกอบรม และผลต่อการพัฒนาระบบการท่องเที่ยวใน 4 ธุรกิจหลักของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ได้แก่ (1) ธุรกิจโรงแรม/ที่พักแรม (2) ธุรกิจการจัดนำเที่ยว/มัคคุเทศก์และผู้นำเที่ยว (3) ธุรกิจการบริการอาหารและเครื่องดื่ม และ (4) ธุรกิจสินค้าของที่ระลึก  ซึ่งแต่ละธุรกิจมีข้อมูลสถิติจำนวนแรงงาน หรือ บุคลากรทางการท่องเที่ยวในปี 2567 ประมาณ 5 ล้านคน และยังไม่ได้นำเสนอตัวอย่างหัวข้อ/เนื้อหาวิชาในอีก 2 ธุรกิจ คือ ธุรกิจการคมนาคมขนส่งมีจำนวนแรงงาน 14,620,000 คน และธุรกิจเพื่อการบันเทิง กีฬา และนันทนาการ ซึ่งมีจำนวนแรงงาน 2,970,000 คน เนื่องจากเป็นธุรกิจที่ประกอบการโดยหน่วยงานภาครัฐร่วมกับภาคเอกชนภายใต้กฎหมายหลายฉบับ ซึ่งเมื่อรวมจำนวนแรงงานแล้วจะมีจำนวนมากประมาณ 22 ล้านคน ซึ่งกระจายตัวอยู่ในภูมิภาคต่าง ๆ และทำให้ระบบการท่องเที่ยวที่เกี่ยวข้องทั้งทางตรงและทางอ้อมกับการท่องเที่ยวของไทย มีความเข้มแข็งมากขึ้น นอกจากการให้การศึกษา/การฝึกอบรมทั้งทางวิชาการและทางวิชาชีพแก่บุคลากรทางการท่องเที่ยวแล้ว สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่ง คือ การพัฒนา “จิตบริการ” ที่ดีและมีประสิทธิภาพแก่บุคลากรทุกคนเพื่อให้การดำเนินธุรกิจมีความยั่งยืน