ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์การและการวัดผลแบบสมดุล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
เป้าหมายของการศึกษาครั้งนี้ เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ระหว่างการดำเนินงานที่สอดคล้องกับวัฒนธรรมองค์การแบบ I-SURE และประสิทธิผลการดำเนินงานขององค์การแบบการวัดผลแบบสมดุล และความแตกต่างของการดำเนินงานที่สอดคล้องกับวัฒนธรรม I-SURE กับการวัดผลแบบสมดุล เมื่อจำแนกตามอายุการทำงาน โดยการเก็บและรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม แล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลหาค่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร โดยใช้สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และทดสอบความแตกต่าง เมื่อจำแนกตามอายุการทำงาน โดยใช้ t-test ผลการศึกษาพบว่าวัฒนธรรมองค์การแบบ I-SURE ได้แก่ ความซื่อสัตย์ การมีใจรักในการให้บริการ ความรักองค์กร การทำงานโดยมุ่งเน้นผลสำเร็จ และความพร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงมีความสัมพันธ์กับประสิทธิผลในทิศทางเดียวกัน ส่วนอายุการทำงานที่แตกต่างกันส่งผลต่อการดำเนินงานที่สอดคล้องกับวัฒนธรรม I-SURE และการวัดผลแบบสมดุล ไม่แตกต่างกัน
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นของผู้เขียน มิใช่ความคิดเห็นของกองบรรณาธิการและคณะผู้จัดทำวารสาร และบทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบริหารธุรกิจและการบัญชี มหาวิทยาลัยขอนแก่น
เอกสารอ้างอิง
ฐานปนา ฉิ่นไพศาล. (2559). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพ: ธนธัชการพิมพ์.
ณรงค์วิทย์ แสนทอง. (2553). วัฒนธรรมองค์กร คุณค่าที่ซื้อหาไม่ได้แต่สร้างได้. นนทบุรี: บริษัท ไอดีซีพรีเมียร์ จำกัด.
นิรมิต เทียมทัน. (2555). BALANCED SCORECARD และยุทธศาสตร์การบริหารจัดการ. กรุงเทพฯ: ส.เอเชียเพลส (1989).
นุกูล ชูทอง และชัชวาล อรวงค์ศุภทัต. (2559). ประสิทธิผลองค์กร. นนทบุรี: ไอดี ออล พริ้นท์.
บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด. (2559). หนังสือเผยแพร่สายงานบุคคลบริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด. กรุงเทพฯ: บริษัทฯ.
บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด. (2559). รายงานประจำปี 2559. สืบค้น 26 มกราคม 2561, จาก https://www.thailandpost.co.th.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2560). กลยุทธ์การวางแผนและการจัดการ. กรุงเทพฯ: ส.เอเชียเพรส (1989).
พิพัฒน์ ก้องกิจกุล และณัฐยา สินตระการผล. (2549). Balanced Scorecard ภาคปฏิบัติ: วิธีสร้างสมดุลระหว่างกลยุทธ์และการควบคุม. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
พีรญา ชื่นวงศ์ และวิชิต อู่อ้น. (2558). การวิเคราะห์ปัจจัยภายในองค์กรที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์กรของธนาคารพาณิชย์ในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 8(1), 1-14.
รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2556). พฤติกรรมองค์การ. นนทบุรี: กรีนแอปเปิ้ล กราฟฟิค พริ้นติ้ง.
รุ่งนภา ปฐมอัมพร และวิโรจน์ เจษฎาลักษณ์. (2556). อิทธิพลของการรับรู้การสนับสนุนจากองค์กรที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในการปฏิบัติงานของพนักงานตามแนวคิด Balanced Scorecard (BSC). วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน, 6(2), 75-85.
วนิดา วาดีเจริญ และคณะ. (2560). ระเบียบวิธีวิจัยจากแนวคิดทฤษฎีสู่ภาคปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
วิเชียร วิทยอุดม. (2556). พฤติกรรมองค์การ. นนทบุรี: ธนรัชการพิมพ์.
สมชนก (คุ้มพันธุ์) ภาสกรจรัส. (2559). การจัดการเชิงเปรียบเทียบ/การจัดการข้ามวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: ส.เอเซียเพรส (1989).
สมชาย หิรัญกิตติ. (2560). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
สุดารัตน์ โยธาบริบาล. (2554). วัฒนธรรมองค์การกับผลสัมฤทธิ์การดำเนินงาน อำเภอเมืองนครปฐม. วารสารวิทยบริการ, 22(2),
100-125.
สุทิติ ขัตติยะ และวิไลลักษณ์ สุวจิตตานนท์. (2553). แบบแผนการวิจัยและสถิติ. กรุงเทพฯ: เปเปอร์เฮ้าส์.
Deem, J.D. (2009). The relationship of organizational culture to balanced scorecard effectiveness. (Doctoral Dissertation). Nova Southeastern University. Retrieved March,10 2018, from https://nsuworks.nova.edu
Kaplan, R.S. & Norton, D.P. (1992) The balanced scorecard: measures that drive performance. Harvard Business Review, 70(1), 71-79.
Soleimani, F. (2012). Employee involvement is the prime organizational culture trait influencing balanced scorecard effectiveness in the hospitals: evidence from a correlation study. International Journal of Hospital Research, 1(2),
117-120.
