Community Tourism Development by Identity Study and Publicizing : a Case Study of Bua-roi Temple, Bangsaothong District, Samutprakan Province

Authors

  • Jariyarwat Lohapoontrakool Liberal Arts : Huachiew Chalermprakiet University

DOI:

https://doi.org/10.14456/lar.2022.1

Keywords:

community tourism development, identity, communication

Abstract

This research aimed to and publicize the community identity of Bua-roi Temple and its neighborhood for developing the area to be a tourist attraction. The distinguished identities were publicized to both local and general people through various channels.  The area studied were the Bua-roi Temple and its surrounding communities. The sampling population was composed of 50 informants, including the abbot and monks of Bua-roi Temple, community sages and leaders; the Chief Executive and officials of Bang-sao-thong Subdistrict Administrative Organization; the director, teachers, and M5 students of Wat Bua-roi School; and 100 local people who usually attended the temple services. Data gathering tools inciuded interviewing, group discussion, brainstorming, analyzing meetings relating to the community, questionnaire, and note- taking. 

Research findings show that the community gained important information on four aspects of identities beneficial for promoting their tourist attraction, which were 1) historical identity; 2) aesthetic identity; 3) social values identity; and 4) environmental identity.  For publicizing, videos and vinyl banners were created; also tourism personnel, including teachers and officials of Bang-sao-thong Subdistrict Administrative Organization were trained in English usage. Moreover, students were also trained on Thai language usage being youth tour-guides publicizing accurate identities of their tourist attraction.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558 – 2560. ค้นคืนจาก https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=7114 (15 เมษายน 2564).

ไกรฤกษ์ ปิ่นแก้ว. (2562). แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. ค้นคืนจาก www.tourism-dan1.blogspot.com (9 พฤษภาคม 2564).

คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (ม.ป.ป.) แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2564-2565. สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและการกีฬา. ค้นคืนจาก https://nantourism.go.th/ newsdetail.php?.

จุฑาภรณ์ หินซุย และสถาพร มงคลศรีสวัสดิ์. (2557). แนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยว เชิงพุทธ กรณีศึกษาวัดประชาคมวนาราม อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ. 10(1), 50 – 58.

ฉลาดชาย รมิตานนท์. (ม.ป.ป.). อัตลักษณ์วัฒนธรรมและการเปลี่ยนแปลง. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ค้นคืนจาก https://wsc.soc.cmu.ac.th/womancenter/report_upload/0.21523100-1533827130.pdf.

ชำนาญ ม่วงทิม. (2541). คู่มือมัคคุเทศก์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ณัชชา เจริญไชย, (2562). การรับรู้ของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครต่อพระราชบัญญัติ ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562. ค้นคืนจาก https://mmm.ru.ac.th/MMM/IS/mmm24-2/6014133103.pdf.

เทิดชาย ช่วยบำรุง (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน บนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.

นรินทร์ชัย พัฒนพงศา. (2547). การมีส่วนร่วม หลักการพื้นฐาน เทคนิค และกรณีตัวอย่าง. (พิมพ์ครั้งที่ 2).เชียงใหม่: สิริลักษณ์การพิมพ์.

นริศรา เกตุวัลล์. (2563). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาไทยของยุวมัคคุเทศก์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม : กรณีศึกษาโรงเรียนวัดบัวโรย. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.

บรรจบ ปิยมาตย์. (2563). แนวทางการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารอัตลักษณ์และส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม : กรณีศึกษา วัดบัวโรย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.

พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.

พระมหาวิโรจน์ ญาณวีโร. (2559). ภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม (English for Cultural Tour). วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร. 7(2), 290.

พันธุ์รวี ณ ลำพูน, วริยา ภัทรภิญโญพงศ์, อัญชลี สมใจ และ สริตา ศรีสุรวรรณ. (2563). การศึกษาอัตลักษณ์และการสื่อสารเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาวัดบัวโรย. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.

พิชญาพร ประครองใจ. (2558). หลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรรณดี สุทธินรากร. (2556). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ: การวิจัยเพื่อเสรีภาพและการสรรค์สร้าง. กรุงเทพมหานคร: สยามปริทัศน์.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2555). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อภิญญา เฟื่องฟูสกุล (2546). อัตลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: คณะกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ สาขาสังคมวิทยา สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

อาทิตย์ บุดดาดวง. (2554). ความสามารถในการนำทุนทางสังคมออกมาใช้ของชุมชนบ้านบางไพร.อําเภอบางคนทีจังหวัดสมุทรสงคราม. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒาบริหารศาสตร์.

Bygate, M. O. (2005). Second language abilities as expertise. In K.Johnson (ed.) Expertise in second Language teaching, London, Palgrave, pp.33-34.

Downloads

Published

2022-06-28

How to Cite

Lohapoontrakool, J. (2022). Community Tourism Development by Identity Study and Publicizing : a Case Study of Bua-roi Temple, Bangsaothong District, Samutprakan Province. Liberal Arts Review, 17(1), 1–14. https://doi.org/10.14456/lar.2022.1

Issue

Section

Research Articles