การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวชุมชนด้วยการศึกษาและสื่อสารอัตลักษณ์ของชุมชน : กรณีศึกษาวัดบัวโรย อ.บางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ
DOI:
https://doi.org/10.14456/lar.2022.1คำสำคัญ:
การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวชุมชน, อัตลักษณ์, การสื่อสารบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ของชุมชนวัดบัวโรย เพื่อให้เกิดการรับรู้และเข้าใจตรงกันถึงอัตลักษณ์ของพื้นที่ที่จะพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว และเพื่อสื่อสารอัตลักษณ์สำคัญของแหล่งท่องเที่ยว ให้แก่บุคคลในพื้นที่และบุคคลทั่วไปรับรู้ ด้วยการสร้างช่องทางการสื่อสารผ่านสื่อบุคคลและช่องทางต่างๆ พื้นที่ศึกษาคือวัดบัวโรยและชุมชนโดยรอบ กลุ่มตัวอย่างจำนวน 50 คน ประกอบด้วยเจ้าอาวาสและพระสงฆ์วัดบัวโรย ปราชญ์ชุมชน ผู้นำชุมชน นายกองค์การบริหารส่วนตำบลบางเสาธงและเจ้าหน้าที่ ครูและนักเรียนโรงเรียนวัด บัวโรยชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และประชาชนที่มาทำบุญที่วัดประมาณ 100 คน ศึกษาข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ สนทนากลุ่ม การประชุมเพื่อระดมสมองและวิเคราะห์ชุมชน แบบสอบถามและการจดบันทึก ผลการศึกษาพบว่า ชุมชนได้รับทราบข้อมูลด้านอัตลักษณ์สำคัญของพื้นที่ที่จะส่งเสริมให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งประกอบด้วยอัตลักษณ์ 4 ด้าน ได้แก่ 1) อัตลักษณ์ด้านประวัติศาสตร์ 2) อัตลักษณ์ด้านคุณค่าทางสุนทรียศาสตร์หรือความงาม 3) อัตลักษณ์ด้านคุณค่าทางสังคม 4) อัตลักษณ์ด้านสิ่งแวดล้อม และมีการสร้างรูปแบบการสื่อสารทั้งสื่อวิดีทัศน์ แผ่นป้ายไวนิล พัฒนาสื่อบุคคลด้วยการอบรมพัฒนาทักษะการใช้ภาษาอังกฤษให้แก่ครูและเจ้าหน้าที่องค์การบริหารส่วนตำบลบางเสาธง และพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยของยุวมัคคุเทศก์ให้นักเรียน เพื่อให้เกิดการรับรู้อัตลักษณ์และสามารถสื่อสารอัตลักษณ์ในแหล่งท่องเที่ยวได้
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558 – 2560. ค้นคืนจาก https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=7114 (15 เมษายน 2564).
ไกรฤกษ์ ปิ่นแก้ว. (2562). แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. ค้นคืนจาก www.tourism-dan1.blogspot.com (9 พฤษภาคม 2564).
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (ม.ป.ป.) แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2564-2565. สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและการกีฬา. ค้นคืนจาก https://nantourism.go.th/ newsdetail.php?.
จุฑาภรณ์ หินซุย และสถาพร มงคลศรีสวัสดิ์. (2557). แนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยว เชิงพุทธ กรณีศึกษาวัดประชาคมวนาราม อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ. 10(1), 50 – 58.
ฉลาดชาย รมิตานนท์. (ม.ป.ป.). อัตลักษณ์วัฒนธรรมและการเปลี่ยนแปลง. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ค้นคืนจาก https://wsc.soc.cmu.ac.th/womancenter/report_upload/0.21523100-1533827130.pdf.
ชำนาญ ม่วงทิม. (2541). คู่มือมัคคุเทศก์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณัชชา เจริญไชย, (2562). การรับรู้ของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครต่อพระราชบัญญัติ ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง พ.ศ. 2562. ค้นคืนจาก https://mmm.ru.ac.th/MMM/IS/mmm24-2/6014133103.pdf.
เทิดชาย ช่วยบำรุง (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน บนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่น สถาบันพระปกเกล้า: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
นรินทร์ชัย พัฒนพงศา. (2547). การมีส่วนร่วม หลักการพื้นฐาน เทคนิค และกรณีตัวอย่าง. (พิมพ์ครั้งที่ 2).เชียงใหม่: สิริลักษณ์การพิมพ์.
นริศรา เกตุวัลล์. (2563). การพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาไทยของยุวมัคคุเทศก์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาโรงเรียนวัดบัวโรย. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
บรรจบ ปิยมาตย์. (2563). แนวทางการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารอัตลักษณ์และส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษา วัดบัวโรย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
พระมหาวิโรจน์ ญาณวีโร. (2559). ภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม (English for Cultural Tour). วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร. 7(2), 290.
พันธุ์รวี ณ ลำพูน, วริยา ภัทรภิญโญพงศ์, อัญชลี สมใจ และ สริตา ศรีสุรวรรณ. (2563). การศึกษาอัตลักษณ์และการสื่อสารเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาวัดบัวโรย. สมุทรปราการ: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
พิชญาพร ประครองใจ. (2558). หลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรรณดี สุทธินรากร. (2556). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ: การวิจัยเพื่อเสรีภาพและการสรรค์สร้าง. กรุงเทพมหานคร: สยามปริทัศน์.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2555). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล (2546). อัตลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: คณะกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ สาขาสังคมวิทยา สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
อาทิตย์ บุดดาดวง. (2554). ความสามารถในการนำทุนทางสังคมออกมาใช้ของชุมชนบ้านบางไพร.อําเภอบางคนทีจังหวัดสมุทรสงคราม. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒาบริหารศาสตร์.
Bygate, M. O. (2005). Second language abilities as expertise. In K.Johnson (ed.) Expertise in second Language teaching, London, Palgrave, pp.33-34.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 ศิลปศาสตร์ปริทัศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
