“ภูมิสัญลักษณ์กรุงเทพฯ” กับการเรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ สำหรับผู้เรียนชาวจีน

ผู้แต่ง

  • Dan Peng คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
  • นิธิอร พรอำไพสกุล คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

DOI:

https://doi.org/10.14456/lar.2022.9

คำสำคัญ:

ภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ , ภูมิสัญลักษณ์กรุงเทพมหานคร, ผู้เรียนชาวจีน

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสำคัญของภูมิสัญลักษณ์กรุงเทพฯ ในฐานะเป็นสื่อสำคัญในการเรียนรู้ภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ โดยผู้วิจัยวิเคราะห์และเก็บข้อมูลจากแหล่งข้อมูล 4 แหล่ง ได้แก่ 1. Ctrip 2. TripAdvisor 3. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) และ 4. กองการท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร ผลการศึกษาวิจัยพบว่าภูมิสัญลักษณ์กรุงเทพฯ มีจำนวน 7 แห่ง ได้แก่ พระบรมมหาราชวัง วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร เสาชิงช้า อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ภูเขาทอง อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ และตึกคิงเพาเวอร์มหานคร ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่โดดเด่นและเป็นจุดสายตาที่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยว บ่งบอกถึงเอกลักษณ์ความเป็นเมืองกรุงเทพฯ ภูมิสัญลักษณ์กรุงเทพฯ มีความสำคัญในการเรียนรู้ภาษาไทยสำหรับผู้เรียนชาวจีน 6 ด้าน ได้แก่ ด้านประวัติศาสตร์ ด้านศิลปวัฒนธรรม ด้านสถาปัตยกรรม ด้านการเมืองการปกครอง ด้านเศรษฐกิจ และด้านการท่องเที่ยว ซึ่งเป็นเนื้อหาที่ผู้เรียนชาวจีนจำเป็นต้องเรียนรู้ ซึ่งช่วยส่งเสริมความรู้ความเข้าใจภาษาไทยสำหรับผู้เรียนชาวจีน ภูมิสัญลักษณ์กรุงเทพฯ จึงเป็นสื่อสำคัญที่สามารถนำมาออกแบบการเรียนรู้ภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศสำหรับผู้เรียนชาวจีน

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2563). ย้อนรอย พิธีโล้ชิงช้าในสยาม. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร ทระทรวงวัฒนธรรม.

กระทรวงวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวแห่งประเทศจีน. (2564). ค้นคืนจาก https://www.mct.gov.cn/. กองประชาสัมพันธ์ ฝ่ายนโยบายและแผน องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก. (2558). 73 ปี อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2556). เที่ยวไทยครึกครื้น เศรษฐกิจไทยคึกคัก กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพมหานคร: กองผลิตอุปกรณ์เผยแพร่ ฝ่ายบริการการตลาด.

ข่าวโซฮู. (2561). ค้นคืนจาก https://www.sohu.com/a/23736557799905597.คิง เพาเวอร์ มหานคร. (2565). ค้นคืนจาก https://kingpowermahanakhon.co.th/th/about-th/.

จิ้ง หลิน. (2561). หนังสืออ่านประกอบทักษะการอ่านภาษาไทยเรื่องน่ารู้เกี่ยวกับกรุงเทพฯ สำหรับนักศึกษาจีน.(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.

จิตติศักดิ์ ธรรมาภรณ์พิลาศ. (2558). สถาปัตยกรรม ผังเมืองเบื้องต้น พ.ศ. 2558. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ทริปแอดไวเซอร์. (2564). ค้นคืนจาก https://www.tripadvisor.com/News.

นวรัตน์ เพชรพวงพิพัฒน์. (2562). การศึกษาแนวทางการนำเสนอภูมิสัญลักษณ์ในภูมิทัศน์ใหม่ของเมือง : กรณีศึกษาโครงการปรับปรุงภูมิทัศน์ลำน้ำทวนฝั่งขวา จังหวัดยโสธร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพมหานคร.

ประสิทธิ์ชัย สำเภาทอง. (2555). ชุดการสอนภาษาและวัฒนธรรมไทย เรื่องนำเที่ยวเกาะรัตนโกสินทร์ สำหรับผู้เรียนชาวต่างประเทศ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร.

พจนานุกรมราชบัณฑิตยสถาน. (2549). พจนานุกรมศัพท์ภูมิศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. (พิมพ์ครั้งที่ 5 แก้ไขเพิ่มเติม). กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.

พจนานุราชบัณฑิตยสถาน. (2556). ศัพท์ผังเมือง อังกฤษ-ไทย ไทย-อังกฤษ. ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพมหานคร: อรุณการพิมพ์.

รัชดา ลาภใหญ่. (2559). แนวทางและข้อควรปฏิบัติในการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศให้แก่นักศึกษาจีนอย่างมีประสิทธิผล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(21), 37-39.

สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์. (2555). นิทรรศน์รัตนโกสินทร์ อัญมณีแห่งมหานคร. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิชชิ่ง.

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2565). “กรุงเทพมหานคร” ใช้ได้ทั้ง Krung Thep Maha Nakhon และ Bangkok ค้นคืนจาก https://www.orst.go.th/iwfm_list.asp?.

สำนักวัฒนธรรม กีฬาและการท่องเที่ยว. (2555). บางกอก บอกเล่า (เรื่อง) วัง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แก้วเจ้าจอม.

高钰琛. (2010). 从埃菲尔铁塔现象看建筑与科学, 艺术之间的关系. 北京:北京建筑学报.

柯伟霞. (2016). 城市地标的分类及塑造 以马鞍山市中心城区为例. 建筑与土木工程. 南京工业大学.

戚盛中. (2012). 泰国民俗文化旅游. 北京:北京大学出版社.

王艳平. (2018). 城市旅游标志物的确定及其结构化.旅游论坛. 北京:北京人民出版社.

易朝晖. (2013). 泰国国家概况. 重庆:重庆大学出版社.

曾俊婷. (2020). 上海城市旅游地表分类与空间布局研究. 上海师范大学环境与地理科学学院.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-06-28

รูปแบบการอ้างอิง

Peng, D., & พรอำไพสกุล น. (2022). “ภูมิสัญลักษณ์กรุงเทพฯ” กับการเรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ สำหรับผู้เรียนชาวจีน. วารสารศิลปศาสตร์วิชาการและวิจัย (ออนไลน์), 17(1), 123–137. https://doi.org/10.14456/lar.2022.9

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย