การพัฒนาชุดกิจกรรมเสริมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติทางนาฏศิลป์เพื่อส่งเสริมสุนทรียะ สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
คำสำคัญ:
ชุดกิจกรรมเสริมการเรียนรู้, ทักษะปฏิบัติทางนาฏศิลป์, ชุดกิจกรรมเสริมการเรียนรู้, สุนทรียะทางนาฏศิลป์บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย 1. เพื่อพัฒนาชุดกิจกรรมเสริมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติทางนาฏศิลป์ สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี 2. เพื่อเปรียบเทียบการวัดทักษะปฏิบัติทางนาฏศิลป์สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี และ 3. เพื่อศึกษาความพึงพอใจที่มีต่อการใช้ชุดกิจกรรมเสริมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติทางนาฏศิลป์ สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาวิชาชีพครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัย ราชภัฏอุบลราชธานี จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1. ชุดกิจกรรม 2. แบบวัดทักษะ 3. แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติที่ใช้เพื่อทดสอบสมมติฐาน ได้แก่ t-test dependent
ผลการวิจัยพบว่า 1. ได้ชุดกิจกรรมเสริมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติทางนาฏศิลป์ จำนวน 1 ชุด ประกอบไปด้วย ส่วนประกอบของชุดกิจกรรม คำชี้แจงสำหรับผู้สอน สิ่งที่ผู้สอนต้องเตรียม บทบาทของผู้สอนและผู้เรียน การจัดชั้นเรียน เนื้อหาสาระของชุดกิจกรรม และการวัดผลและประเมินผล มีประสิทธิภาพเท่ากับ 75.20/82.60 สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 ที่ตั้งไว้ 2. นักศึกษาที่เรียนด้วยชุดกิจกรรมเสริมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติทางนาฏศิลป์ มีคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนเท่ากับร้อยละ 56.67 คะแนนเฉลี่ยหลังเรียนเท่ากับร้อยละ 82.60 ผลการประเมินหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 และ 3. ผู้เรียนมีความพึงพอใจในกิจกรรมเสริมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัตินาฏศิลป์ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.46 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.20 โดยรวมอยู่ในระดับมาก
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.
กิ่งกาญจน์ สิรสุคนธ์. (2550). รูบริคหรือรูบริคการให้คะแนน. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
เกริก ท่วมกลาง, และจินตนา ท่วมกลาง. (2555). การพัฒนาสื่อ/นวัตกรรมทางการศึกษาเพื่อเลื่อนวิทยฐานะ. กรุงเทพฯ: สถาพรบุ๊คส์.
ไชยยศ เรืองสุวรรณ. (2533). เทคโนโลยีทางการศึกษาทฤษฎีและการวิจัย. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. กรุงเทพฯ: บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
บุญเกื้อ ควรหาเวช. (2550). นวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2541). การพัฒนาการสอน. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
________ . (2553). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาสน์.
________ . (2556). การวิจัยเบื้องต้น ฉบับปรับปรุงใหม่. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุญยงค์ เกศเทศ. (2536). วัฒนธรรมเผ่าพันธุ์มนุษย์. กรุงเทพฯ: ยงสวัสดิ์การพิมพ์.
พัชรียา ทองนพเก้า. (2553). การพัฒนาชุดระบำนาฏลีลาบูชาพรหม กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
มโน พิสุทธิรัตนานนท์. (2540). เรือนไทยภาคใต้. สงขลา: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒสงขลา.
มลิวรรณ โน๊ตศิริ. (2552). การสร้างชุดการสอนเพื่อพัฒนาทักษะนาฏศิลป์เบื้องต้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานพ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์ พับลิเคชั่นส์.
เรณู โกศินานนท์. (2545). นาฎดุริยางคสังคีตกับสังคมไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
วิมลศรี อุปรมัย. (2553). นาฏกรรมและการละคร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลรัตน์ แซ่เอี้ยว. (2560). การพัฒนาชุดกิจกรรมชุมนุมนาฏศิลป์ เรื่องรำวงมาตรฐานโดยใช้ทักษะปฏิบัติของเดวีส์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
วิไลวรรณ ไชยลังการ, และศิริวัฒน์ ขำเกิด (2561). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้สาระนาฏศิลป์เรื่องรำวงมาตรฐานตามแนวคิดการพัฒนาทักษะปฏิบัติของซิมพ์ซัน. เพชรบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
สกาวเดือน เอี่อมสร้อย. (2550). การพัฒนาชุดการสอนนาฏศิลป์ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านย่ง “คุรุราษฎร์ รังสรรค์”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
สมจิตร เค้าอ้น. (2543). ชุดการสอนปฏิบัติเครื่องสายไทย ในรายวิชาดนตรีไทยปฏิบัติตามความถนัด (ศ 028) สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
สมาพร มีเนตรทิพย์. (2547). การพัฒนาชุดการสอน เรื่อง นาฏยศัพท์และภาษานาฏศิลป์ไทยสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุนันทา สุนทรประเสริฐ. (2544). การผลิตเอกสารประกอบการเรียนการสอน. ชัยนาท: ชมรมพัฒนาความรู้ด้านระเบียบกฎหมาย.
อรวรรณ บรรจงศิลป์. (2546). การใช้กิจกรรมที่เน้นกระบวนการกลุ่มสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อการเพิ่มระดับแรงจูงใจภายในของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรรถยุทธ ผันผอง. (2555). การพัฒนาชุดการสอนนาฏศิลป์ เรื่องนาฏศิลป์พื้นบ้าน กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ สาระนาฏศิลป์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
อุมารี นาสมตอง. (2559). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัตินาฏศิลป์ เรื่อง การประดิษฐ์ท่ารำประกอบเพลงไทยสากล กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะสำหรับนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
Bannister, Denee Jaggers. (2001, August). Native American Dance: A Synergy of Dance, Drama and Religion. Masters Abstracts International, 39(4), 952.
Bowman, C. P. (2003, March). Discipline Strategies from Successful Teachers of Afican-American Adolescents. Dissertation Abstracts International, 63(09), 3149-A.
Farkas, R. D. (2002, October). Effect(s) of Traditional Verus Learning-styes Instructional Methods on Seventh-Grade Student Achievement, Attitudes, Empathy, and Transfer of Skills Through a Study of the Holocauas. Dissertation Abstracts International, 63(4), 1243-A.
Singrella, T. A. (1982, May). The Study of Two Forms of Mediator Instruction. Dissertation Abstracts International, 42(11), 4695-4696-A.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
