การพัฒนารูปแบบการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
คำสำคัญ:
การพัฒนา, นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู, รูปแบบการนิเทศบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพปัจจุบันและแนวทางการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย 2. พัฒนารูปแบบการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย และ 3. รับรองรูปแบบการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ 1. แบบสอบถามสภาพปัจจุบันของการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย 2. แบบสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการนิเทศฯ 3. แบบประเมินรับรองรูปแบบฯ กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1. นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูชั้นปีที่ 5 จำนวน 48 คน 2. ครูและผู้บริหารสถานศึกษาจำนวน 30 คน ได้มาจากผู้สมัครใจเข้าร่วมโครงการวิจัย 3. ผู้ทรงคุณวุฒิในการประเมินรูปแบบการนิเทศฯ จำนวน 5 ท่าน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ โดยใช้ค่าเฉลี่ย (Mean) ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation)
ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพปัจจุบันของการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย มีระดับการดำเนินการภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.89, S.D. = 0.223) 2. รูปแบบการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ประกอบด้วย ขั้นเตรียมการ ขั้นการนิเทศ ขั้นสรุปและประเมินผล ขั้นการสะท้อนคิด ขั้นแบ่งปันและเผยแพร่องค์ความรู้ 3. รูปแบบการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาชั้นปีที่ 5 คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยที่ได้รับรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิมีความเหมาะสมในระดับมาก (
=4.27, S.D. =0.502)
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กรมประชาสัมพันธ์. (2564). 5 รูปแบบการเรียนการสอนรองรับการเปิดภาคเรียนให้เหมาะสมแต่ละภูมิภาคของประเทศ. สืบค้น พฤศจิกายน 12, 2564, จาก https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/9/iid/19133.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
เกศนีย์ พิมพ์พก, ฤตินันท์ สมุทร์ทัย, สมศักดิ์ ภู่วิภาดาวรรธน์, และเกียรติสุดา ศรีสุข. (2560, กรกฎาคม-กันยายน). ที่ได้พัฒนารูปแบบการนิเทศติดตามและประเมินความสามารถในการวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนการสอนของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(3), 172-186.
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. (2562). คู่มือฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
ณัทญาทิพย์ สหัสสรังสี, และสุพัฒนา หอมบุปผา. (2559, สิงหาคม). แนวทางการนิเทศภายใน ของสถานศึกษาในอำเภอแม่เปินสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 2. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 11 (ฉบับพิเศษ สิงหาคม), 93-108.
บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. (2555). การพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวิจัย: คุณสมบัติการวัดเชิงจิตวิทยา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีชา บัววิรัตน์เลิศ, และวลัยพร เตชะสรพัศ. (2554, พฤษภาคม). ความต้องการของนักศึกษาที่มีต่อการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู หลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยฟาร์อีส-เทอร์น จังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น FEU ACADEMIC REVIEW, 4(พิเศษ), 149-160.
ปารณีย์ ขาวเจริญ, ดวงใจ สีเขียว, และชมพูนุท สุขหวาน. (2560, มกราคม-มีนาคม) การศึกษาสภาพการนิเทศนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูคณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฎพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 11(1), 99-108.
วชิรา เครือคําอ้าย (2562, มกราคม-เมษายน). การพัฒนารูปแบบการนิเทศโดยใช้กระบวนการชี้แนะและระบบพี่เลี้ยงเพื่อส่งเสริมศักยภาพการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสมาคมนักวิจัย, 24(1), 121-135.
วิไลพร ชิมชาติ. (2560). แนวทางการนิเทศการสอนครูผู้สอนภาษาอังกฤษ โรงเรียนประถมศึกษา สำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภวรรณ สัจจพิบูล. (2560, มกราคม–เมษายน). แนวคิดการนิเทศเพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 37(1), 203-222.
สันติ หัดที, และสุวัฒน์ จุลสุวรรณ์ .(2563, กรกฎาคม). ระบบการนิเทศในด้านการจัดการเรียนรู้ โดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพสำหรับโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(7), 227-240.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา คณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา (2562). รายงานเฉพาะเรื่องที่ 12 หลักสูตรและการเรียนการสอนฐานสมรรถนะ. สืบค้น พฤศจิกายน 12, 2564, จาก http://backoffice.onec.go.th/uploads/Book/1746-file.pdf.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). การพัฒนากลไกขับเคลื่อนระบบการผลิตและพัฒนาครูสมรรถนะสูงสำหรับประเทศไทย 4.0 สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุจิตรา แซ่จิ๋ว. (2557). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างกระบวนการนิเทศภายในสถานศึกษากับพฤติกรรมการสอนของครูสังกัดเทศบาลในจังหวัดระยอง จันทบุรี และตราด. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี.
สุนทรี จูงวงค์สุข, ธัญยาพร ก่องขันธ์, อภัยชนม์ สัจจะพัฒนกุล, กล้าหาญ พิมพ์ศรี, และวริศรา ตั้งค้าวานิช. (2560, มกราคม–มิถุนายน). การศึกษาปัญหาและความต้องการในการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู ของนักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. วารสารครุพิบูล, 4(1), 12-22.
Al-Kurdi, O. F., El-Haddadeh, R., &Eldabi, T. (2020, February). The role of organizational climate in managing knowledge sharing among academics in higher education. International Journal of Information Management, 50(1), 217–227. Retrieved November 12, 2020, from https://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/1746197917700909.
Banathy, B. H. (1968). Instructional System. Belmont, California: Fearow
Glatthorn, A. A. (1984). Differentiated Supervision. Washington D.C: Association for Supervision and Curriculum Development.
Glickman, Gordon, &Ross, Gordon. (2009). The Basic Guide to Supervision and Instructional Leadership (2nd ed). Boston: Pearson Education.
Ojong, A. O. (2019, April). Pedagogic Supervision as a Function of Effective Curriculum Implementation in Some Selected Primary Schools in Yaounde 3. International Journal of New Technology and Research (IJNTR), 5(4), 11-17.
Robbins. S. P. (1983). Organizational Behavior. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice Hall.
Sheehan, D. C. (2010). Learning and Supervision in Internship. Doctoral Dissertation, College of Education, University of Canterbury, New Zealand.
Vander Dussen Toukan, E. (2018, April). Educating Citizens of “The Global”: Mapping Textual Constructs of UNESCO’s Global Citizenship Education 2012–2015. Education, Citizenship and Social Justice, 13(1), 51–64.
Wiles, K., &Lovell, J. T. (1983). Supervision for Better School (5th ed). New Jersey: Prentice-Hall.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
