การบริหารการจัดการคุณภาพการท่องเที่ยวภายใต้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ของอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
The management of quality management of tourism under Thailand 4.0 policy in Bang Saphan district, Prachuap Khiri Khan
คำสำคัญ:
การบริหาร, การจัดการคุณภาพ, นโยบายไทยแลนด์ 4.0, การท่องเที่ยวบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับการบริหารการจัดการคุณภาพการท่องเที่ยวภายใต้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 2) ศึกษานโยบายไทยแลนด์ 4.0 และ 3) ศึกษานโยบายไทยแลนด์ 4.0 มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการบริหารการจัดการคุณภาพการท่องเที่ยวภายใต้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ของอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ประชากรได้แก่ ผู้ประกอบการโรงแรม ผู้ประกอบการ SME และ ผู้ประกอบการ OTOP จำนวน 130 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหา ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน โดยใช้การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณและสถิติค่าไคสแควร์ ผลการศึกษา พบว่า 1) การบริหารการจัดการคุณภาพการท่องเที่ยวภายใต้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ในภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับปานกลาง 2) นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ในการบริหารการจัดการคุณภาพการท่องเที่ยว พบว่า ในภาพรวมและรายด้าน อยู่ในระดับปานกลาง 3) นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ด้านการตลาดสมัยใหม่เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงในอนาคต ด้านการสร้างวิสาหกิจและสตาร์ทอัพด้านท่องเที่ยวบนพื้นฐานของนวัตกรรม การสร้างเครือข่ายความร่วมมือที่มีประสิทธิภาพมีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผลกับการบริหารการจัดการคุณภาพการท่องเที่ยวภายใต้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ด้านการบริหารจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ-ผล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ ลักษณะส่วนบุคคล ด้านอาชีพ มีความสัมพันธ์กับการบริหารการจัดการคุณภาพการท่องเที่ยวภายใต้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ระดับการศึกษามีความสัมพันธ์กับการบริหารการจัดการคุณภาพการท่องเที่ยวภายใต้นโยบายไทยแลนด์ 4.0 ของอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทยพ.ศ. 2558 – 2560. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา. (2559). พิมพ์เขียว Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่งคั่ง มั่นคง และยั่งยืน. กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา.
กรุงเทพธุรกิจ. (2560). ททท.ดัน “ท่องเที่ยว 4.0” เคลื่อนเศรษฐกิจ. สืบค้น เมษายน 15, 2561, จาก https://www.bangkokbiznews.com/news/detail/756663.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2560). เเผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560 – 2564). กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
พงษ์ศักดิ์ เพชรสถิต. (2558). ยุทธศาสตร์การบริหารจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของจังหวัดกำแพงเพชร. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์.
มาลินี ศรีไมตรี. (2559). การพัฒนารูปแบบและศักยภาพของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามอัตลักษณ์ของท้องถิ่นสู่นักท่องเที่ยวจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 11(2).
รพีพรรณ จันทับ. (2558). ปัจจัยด้านอัตลักษณ์ทรัพยากรท่องเที่ยวที่มีผลต่อความสำเร็จในการจัดการการท่องเที่ยวหมู่บ้านช้างบ้านตากลาง จังหวัดสุรินทร์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
รัดเกล้า เปรมประสิทธิ์. (2556). โครงการแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน พื้นที่อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อธิษฐาน ใชยเรือง. (2559). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการบริหารจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนตามเส้นทางแอ่งอารยธรรมขอม ในจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์.
อำนาจ รักษาพล. (2555). การประเมินประสิทธิภาพและประสิทธิผลการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชนเกาะยาวน้อย ตำบลเกาะยาวน้อย อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา. กรุงเทพฯ: ภาควิชาอนุรักษวิทยา คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Deming, Edwards. W. (2000). The Deming Management Method. Massachusetts: MIT Press.
Greenl, Green, S. B. (1991). How Many Subjects Dose It Take to Do a Regression Analysis? Multivariate Behavioral Research, 26(3), 109-110. Retrieved March 18, 2018 from http://research.kbu.ac.th/home/journal/pdf/journal_v15_no1.pdf
