ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาศักยภาพด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษา คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ
คำสำคัญ:
การเรียนการสอนภาษาอังกฤษ, การสื่อสารภาษาอังกฤษ, ปัจจัยการสื่อสารภาษาอังกฤษบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความคิดเห็นของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพที่มีต่อปัจจัยด้านอาจารย์ผู้สอน 2. ศึกษาศักยภาพด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ 3. ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาศักยภาพด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ 4. หาแนวทางในการพัฒนาศักยภาพด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ ปีการศึกษา 2564 จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสถิติวิเคราะห์เชิงพรรณนา โดยใช้ค่าร้อยละ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้ค่าสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ t-test/ANOVA และ Multiple Regressions Analysis
ผลการศึกษาพบว่า 1. นักศึกษามีความคิดเห็นว่าอาจารย์ผู้สอนมีความรู้ ความเข้าใจในเรื่องที่สอน อาจารย์ผู้สอนมีบุคลิกภาพที่เหมาะสม และอาจารย์ผู้สอนมีการเตรียมการสอน โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2. นักศึกษามีศักยภาพด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยรวมอยู่ในระดับสูง 3. ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาศักยภาพด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษา ได้แก่ ความถนัดและพื้นฐานความรู้เดิมของผู้เรียน เจตคติต่อการเรียนวิชาภาษาอังกฤษ ปัจจัยด้านอาจารย์ผู้สอน และปัจจัยด้านสภาพแวดล้อม 4. อาจารย์ผู้สอนควรสร้างนวัตกรรมหรือวิธีการที่จะให้นักศึกษามีการเรียนรู้เป็นของตนเอง ควรสร้างและส่งเสริม เจตคติที่ดีต่อการเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษา ควรจัดสภาพแวดล้อมในการเรียนที่ส่งเสริมศักยภาพด้านการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษา
Downloads
เอกสารอ้างอิง
จารุพร ตั้งพัฒนกิจ. (2563, พฤษภาคม). อิทธิพลของปัจจัยที่ส่งผลต่อการพูดสื่อสารภาษาอังกฤษ โดยมีแรงจูงใจเป็นตัวแปรคั่นกลางและความวิตกกังวลเป็นตัวแปรกำกับ. วารสารบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ ราชมงคลล้านนา, 8(2), 111-126.
จุรินทร์ ลักษณวิศิษฎ์. (2552). ทิศทางการพัฒนาคุณภาพอุดมศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษาแห่งชาติ.
ธนวัฒน์ อรุณสุขสว่าง. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษตามทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6 เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต 2 เพื่อรองรับการเข้าสู่ประชาคมอาเซียน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธีราภรณ์ พลายเล็ก. (2560). รายงานการวิจัยเรื่องปัจจัยที่มีผลต่อการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาภาษาอังกฤษ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
นงสมร พงษ์พานิช. (2554, มกราคม-มิถุนายน). การศึกษาปัญหาของการพูดภาษาอังกฤษในการสื่อสารด้วยวาจาของนิสิตคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา ตุลาคม 2550 ถึง กันยายน (2551). วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 18(1), 85-97.
นิตยา วัยโรจนวงศ์. (2543). การศึกษาปัจจัยที่มีต่อความสามารถในการออกเสียงภาษาอังกฤษ ของนักเรียนระดับอุดมศึกษาศึกษาเฉพาะกรณี: นักศึกษาชั้นปีที่ 1 สถาบันราชภัฏสวนดุสิต. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นุชนาฎ วรยศศรี. (2544). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษาสถาบันเทคโนโลยีราชมงคลพระนครใต้. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปรัชญา บินหมัดหนี, โสรัตน์ อับดุลสตา, และชัรฟุดดีน หะยี. (2561, กรกฎาคม-ธันวาคม). ศึกษา
สภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนรายวิชาภาษาอังกฤษระดับมัธยมศึกษาตอนปลายของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสาร AL-NUR บัณฑิตวิทยาลัย, 13(25), 25-35.
ยุพเยาว์ เมืองหมุด. (2554). รายงานการวิจัยเรื่องการศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาแรกเข้าระดับปริญญาตรี หลักสูตร 2 ปีต่อเนื่อง. กรุงเทพฯ: สาขาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ราชมงคลสุวรรณภูมิ วิทยาเขตพระนครศรีอยุธยาวาสุกรี.
วรวรรธน์ ศรียาภัย, กรรณิการ์ รักษา, และคนึงนิจ ศีลรักษ์. (2553). ความต้องการคุณลักษณะบัณฑิต
ทางภาษาและการสื่อสาร ของสถานประกอบการ. Chophayom Journal, 21(2553), 36–50.
วันเพ็ญ ภุมรินทร์. (2563, มกราคม–มิถุนายน). ทัศนคติในการเรียนที่ส่งผลต่อพฤติกรรมในการเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต, 15(2), 29-42.
Bloom, B. S. (1976). Human Characteristic and School Learning. New York: McGraw-Hill.
Byme. (1986). Teaching: An Introduction. New York: McGraw-Hill.
Cole, P. G., &Chan, L. K. (1987). Teaching Principles and Practices. New York: Prentice Hall.
Gardner, R. C., &Lambert, Wallace E.. (1972). A Social Psychology and Second Language Learning. London: Arnold.
Jakobovits, Loen A. (1971). Foreign Language Learning: A Psycholinguistic Analysis of the Issues. Rowley Mass: Newbury House.
Prapphal, Kanchana. (2001, November-December). English Proficiency of Thai Learners and Directions of English Teaching and Learning in Thailand. Journal of Studies in the English Language, 5(2), 110-121. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/jsel/article/view/21840.
Klein, Wolfgang. (1990). Second Language Acquisition. London: Cambridge University Press.
Krashen, S. D. (1982). Principles and Practice in Second Language Acquisition. n.p.: Oxford Pergamon Press.
Millman, Jason. (1981). Handbook of Teaching Evaluation. London: Sage.
Oler. (1979). The Communicative Approach to Language Teaching. London: Oxford University Press.
Scott, Roger. (1981). Speaking in Keith’Johnson and Keith Morrow in Communication in The Classroom. London: Longman Group Ltd.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
