ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของเมืองนครพนมกับการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน

ผู้แต่ง

  • อนุชิต สิงห์สุวรรณ มหาวิทยาลัยนครพนม

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์, เมืองนครพนม, การท่องเที่ยวโดยชุมชน

บทคัดย่อ

   งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาใน 3 ประเด็น ได้แก่ 1. พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของเมืองนครพนมนับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน 2. ความสำคัญของสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของเมืองนครพนม 3. แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ของเมืองนครพนมอย่างสร้างสรรค์และยั่งยืน งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ในการเก็บรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์เอกสาร หลักฐานทางโบราณคดี ตำนาน และพิธีกรรมพื้นบ้าน  นอกจากนี้ยังได้ใช้วิธีการทางสังคมศาสตร์ในการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก และการจัดประชุมกลุ่มย่อยในการเก็บข้อมูลจากบุคคลในท้องถิ่น จำนวน 20 คน จากนั้นนำเสนอในรูปแบบรายงานเชิงวิชาการ   ผลการวิจัยพบว่า 1. พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของเมืองนครพนม เริ่มต้นขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 12-18 โดยเป็นที่ตั้งของ “นครรัฐศรีโคตรบูร” เมื่อเข้าสู่พุทธศตวรรษที่19 มีชื่อเรียกว่า “เมืองมรุกขนคร” เป็นเมืองสำคัญของราชอาณาจักรล้านช้าง จนในที่สุดเมื่อปี พ.ศ.2321 ได้ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของรัฐไทย พร้อมกับเปลี่ยนนามเป็น “เมืองนครพนม” 2. ความสำคัญของสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในเขตเมืองนครพนม มีความโดดเด่นแตกต่างกัน ดังนี้ 2.1 แหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ เป็นสถานที่อันแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของชุมชน มีคุณค่าทางศิลปกรรม และสถาปัตยกรรม ส่วนใหญ่เป็นวัดและอาคารเก่า 2.2 แหล่งท่องเที่ยววิถีชีวิตชุมชน เป็นหมู่บ้านชาติพันธุ์ที่มีเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม และ 2.3 เทศกาลและงานประเพณีท่องเที่ยว เป็นพิธีกรรมที่จัดขึ้นตามคติความเชื่อท้องถิ่น เช่น งานไหลเรือไฟ และงานบวงสรวงพญาศรีสัตตนาคราช และ 3. การศึกษาแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยว ชุมชนต้องมีส่วนร่วมในการจัดการท่องเที่ยวเพื่อให้เกิดความยั่งยืน

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กัญญนัทธ์ ศิริ, และคนอื่น ๆ. (2561). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์แหล่งเรียนรู้ทางประวัติศาสตร์เมืองเชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่.

เกรียงไกร ผาสุตะ, และพจนวราภรณ์ เขจรเนตร (บก.). (2561). พงศาวดารเมืองสกลนคร-นครพนม ฉบับลายมือ อำมาตย์โทพระยาประจันตประเทศธานี (โง้นคำ พรหมสาขา ณ สกลนคร). นครพนม: มหาวิทยาลัยนครพนม.

คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุในคณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. (2542). วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดนครพนม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภา.

จิรวดี โยยรัมย์, สริดา เกษนอก, และศุภารัตน์ อยู่ยืน. (2564). การพัฒนาสื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนบ้านสนวนนอก อำเภอห้วยราช จังหวัดบุรีรัมย์ ด้วยเทคโนโลยีความจริงเสริมสอดแทรกการ์ตูนแอนิเมชัน 2 มิติ. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ “การจัดการเทคโนโลยีและนวัตกรรม” ครั้งที่ 7 คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม วันที่ 4 มีนาคม 2564 (หน้า 1-7). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

ชื่น ศรีสวัสดิ์, และคนอื่น ๆ. (2550). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาวัฒนธรรมของชุมชนชาวกวยในเขตอีสานใต้และลาวใต้. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ทวีศิลป์ สืบวัฒนะ. (2554). แนวคิดและแนวทางการศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่น (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: อินทนิล.

ธิดา สาระยา. (2529). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

บ้านเมืองออนไลน์. (2561). OTOP นวัตวิถี 5 หมู่บ้านท่องเที่ยวชุมชน เขตเมืองนครพนมมีมนต์เสน่ห์โดดเด่นไม่แพ้กัน. สืบค้น สิงหาคม 3, 2565, จากhttps://www.banmuang.co.th/news/region/133220.

ประยูร อิมิวัตร์, นำขวัญ วงศ์ประทุม, กฤษณะ สมควร, และอรุณี อินเทพ. (2562, กรกฎาคม-ธันวาคม). นวัตกรรมการจัดการการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ชุมชนตามแนวทางประชารัฐในอำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 7(2), 145-156.

ปรีดี พิศภูมิวิถี. (2563). การจัดการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์. สืบค้น สิงหาคม 1, 2565, จาก https://www.matichon.co.th/article/news_2345560.

พอพันธ์ อุยยานนท์. (2560). เศรษฐกิจอีสาน: พัฒนาการและการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภูริภูมิ ชมพูนุช. (2549). พัฒนาการของเมืองในแอ่งสกลนครระหว่าง พ.ศ. 2371 ถึง 2436. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ยงยุทธ ชูแว่น. (2551). ครึ่งศตวรรษแห่งการค้นหาและเส้นทางสู่อนาคต ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นไทย: ว่าด้วย ความเป็นมา สถานภาพ แนวคิด วิธีการศึกษาและบทบาทในสังคมปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

รายงานการประชุมระดมความคิดเห็นกับคนในชุมชนเมืองนครพนม ครั้งที่ 1. (2565, สิงหาคม 1). ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม.

วิทยาลัยครูมหาสารคาม และมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม. (2521). อุรังคนิทานตำนานพระธาตุพนม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์.

ศูนย์ประสานงานเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2555). การท่องเที่ยวโดยชุมชน. สืบค้น สิงหาคม 5, 2565, จาก https://thaicommunitybasedtourismnetwork.wordpress.com/cbt/.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2546). แอ่งอารยธรรมอีสาน (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: มติชน.

______. (2556). บทนำ ใน วลัยลักษณ์ ทรงศิริ (บก.), นิเวศวัฒนธรรมในความเปลี่ยนแปลง. (หน้า 9-19). กรุงเทพฯ: มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.

ศริญญา สุขรี. (2558). ชาวเวียดนามอพยพ: นายทุนยุค "ไทยใหม่" และการกลายเป็นชนชั้นนำเมืองชายแดน. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.

ศิราพร ณ ถลาง. (2558). “ประเพณีสร้างสรรค์” ในสังคมไทยร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์กรมหาชน).

สมจิตร์ อินทมโน, และปาริชาติ วิสุทธิสมาจาร. (2557). การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์: กรณีศึกษาลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่.

สมชาติ มณีโชติ. (2554). พระธาตุพนม: ศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์ในมิติด้านสัญลักษณ์ทางสังคมวัฒนธรรม. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สุธน คงศักดิ์ตระกูล. (2019, January - April). อัตลักษณ์เรือนค้าขายชุมชนดั้งเดิมริมแม่น้ำโขง จังหวัดนครพนม. RMUTI JOURNAL Science and Technology, 12(1), 111-127.

สุรัตน์ วรางค์รัตน์ (บก.). (2523). ตำนานพงศาวดารเมืองสกลนคร ฉบับพระยาประจันต

ประเทศธานี. สกลนคร: ภาควิชาประวัติศาสตร์ วิทยาลัยครูสกลนคร.

สำนักงานจังหวัดนครพนม. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดนครพนม พ.ศ.2561-2565 (ฉบับทบทวนรอบปี พ.ศ. 2565). นครพนม: ผู้แต่ง.

อนุวัฒน์ การถัก. (2554, พฤษภาคม-สิงหาคม). พระธาตุพนม: พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ สังคม และวัฒนธรรม เมืองและชุมชน. วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง, 7(2), 89-107.

อรรถจักร สัตยานุรักษ์. (2548). ประวัติศาสตร์เพื่อชุมชน: ทิศทางใหม่ของการศึกษาประวัติศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

เอกนฤน บางท่าไม้, สิริธร บุญประเสริฐ, และนรภัทร เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา. (2558, มกราคม-เมษายน). การพัฒนาสื่อการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมกับชุมชนโดยใช้แหล่งเรียนรู้โบราณคดีหนองราชวัตร จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสาร Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(1), 1-17.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2023-08-28

รูปแบบการอ้างอิง

สิงห์สุวรรณ อ. (2023). ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของเมืองนครพนมกับการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน. Lawarath Social E-Journal, 5(2), 111–134. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/lawarathjo/article/view/262140