"จำนำ" บทวิเคราะห์ข้อเปรียบเทียบทางกฎหมาย เพื่อการตัดสินใจเลือกของประชาชน

บทคัดย่อ

   บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและวิเคราะห์เปรียบเทียบการจำนำตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์กับการจำนำตามพระราชบัญญัติโรงรับจำนำ พ.ศ.2505 เพื่อนำเสนอประกอบแนวทาง การตัดสินใจนำทรัพย์สินไปใช้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ โดยการเลือกใช้การจำนำตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์หรือการจำนำตามพระราชบัญญัติโรงรับจำนำ พ.ศ.2505 โดยศึกษาจากหลักกฎหมายในเรื่องดังกล่าว เพื่อเปรียบเทียบถึงลักษณะที่เหมือนกันและหรือที่แตกต่างกันระหว่างกฎหมาย ทั้งลักษณะทั่วไป ด้านสิทธิและหน้าที่ระหว่างผู้จำนำกับผู้รับจำนำ ความระงับสิ้นไปแห่งสัญญาจำนำ การบังคับจำนำ เพื่อนำมาวิเคราะห์ข้อดีและข้อจำกัด โดยพิจารณาทั้งจากจำนวนเงินต้น อัตราดอกเบี้ย ชนิดประเภท ของทรัพย์ ระยะเวลาในชำระเงินต้นและดอกเบี้ย การบังคับจำนำ ภาระผูกพันในหนี้เงินต้นที่คงค้างและความสะดวกในการติดต่อระหว่างคู่สัญญาจำนำ ประกอบการพิจารณาจากทรัพย์สินที่จะนำไปจำนำ ทำให้เห็นว่า หากทรัพย์สินที่นำไปจำนำเป็นทรัพย์สินที่มีลักษณะเป็นทรัพย์สินโดยทั่วไปที่อาจมีราคาจำกัด เช่น เครื่องครัว เครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องมือ เครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน หรือของสะสมโดยทั่วไป เหมาะกับการจำนำในโรงรับจำนำตามพระราชบัญญัติโรงรับจำนำ พ.ศ.2505 มากกว่าการจำนำตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ในขณะที่หากเป็นทรัพย์สินที่มีราคาหรือมีมูลค่าหรือมีความต้องการเฉพาะที่มีราคาสูง อาจสามารถพิจารณานำไปจำนำได้อย่างกว้างขวางกว่า เนื่องจากหากเป็นการจำนำในโรงรับจำนำอาจมีข้อจำกัดในหลายด้านตามพระราชบัญญัติโรงรับจำนำ พ.ศ.2505 ในขณะที่การจำนำตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งคู่สัญญามีอิสระในการตกลงเงื่อนไขต่างๆ ได้มากกว่า ทำให้มีข้อดีในการปรับเปลี่ยนเงื่อนไขให้ตรงตามความประสงค์ของคู่สัญญาได้มากกว่า ดังนั้น จากการศึกษาและวิเคราะห์ดังกล่าว  เพื่อนำเสนอข้อเปรียบเทียบประกอบในการตัดสินใจเลือกของประชาชนที่จะนำทรัพย์สินของตนไปเป็นประกันการชำระหนี้การจำนำในลักษณะที่เหมาะสมสำหรับตนเองต่อไป