รูปแบบการเรียนการสอนด้วยการเรียนรู้นำตนเองร่วมกับการเรียนรู้แบบเชิงรุก เพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้สำหรับนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏ
คำสำคัญ:
การเรียนรู้นำตนเอง, การเรียนรู้แบบเชิงรุก, สมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1. พัฒนารูปแบบการเรียนการสอนด้วยการเรียนรู้นำตนเองร่วมกับการเรียนรู้แบบเชิงรุก เพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ 2. ศึกษาผลการใช้รูปแบบการเรียนการสอนด้วยการเรียนรู้นำตนเองร่วมกับการเรียนรู้แบบเชิงรุก เพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ 3. ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาที่เรียนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนด้วยการเรียนรู้นำตนเองร่วมกับการเรียนรู้แบบเชิงรุก เพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร จำนวน 53 คน โดยการสุ่มแบบแบ่งกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย 1. รูปแบบการเรียนการสอนด้วยการเรียนรู้นำตนเองร่วมกับการเรียนรู้แบบเชิงรุก 2. แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3. แบบประเมินสมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ และ 4. แบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติโดยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสถิติที่ทดสอบค่าทีแบบไม่อิสระ
ผลการวิจัยพบว่า 1. ประสิทธิภาพรูปแบบการเรียนการสอนด้วยการเรียนรู้นำตนเองร่วมกับการเรียนรู้แบบเชิงรุกเพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ มีประสิทธิภาพ 80.26/83.80 2. เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเพื่อวัดสมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3. ความพึงพอใจต่อการเรียนการสอนด้วยรูปแบบการเรียนการสอนด้วยการเรียนรู้นำตนเองร่วมกับการเรียนรู้แบบเชิงรุก เพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านวิธีวิทยาการจัดการเรียนรู้ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅ =4.66, S.D.=0.67)
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2520). การวัดผลและประเมินผล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
ฐิยาพร กันตาธนวัฒน์. (2563). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงรุกแบบบูรณาการบนห้องเรียน
เสมือนจริงเพื่อส่งเสริมวิธีคิดแบบเติบโตและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง จิตวิทยาการเรียนรู้ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารวิจัยและพัฒนาหลักสูตร, 10(2), 146-156.
ดิเรก ธีระภูธร. (2558). การนำเสนอรูปแบบการเรียนการสอนด้วยกลวิธีการกำกับตนเองร่วมกับการเรียนรู้ร่วมกันในการเรียนแบบผสมผสาน สำหรับนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต. พิษณุโลก: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.
นพมาศ ปลัดกอง, ปิยดา สมบัติวัฒนา และนริสรา พึ่งโพธิ์สภ. (2562). การศึกษาการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิคนั่งร้านเสริมเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองของผู้เรียนในระบบการศึกษาทางไกล. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 14(2), 14-22
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). หลักการวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวิริยาสาส์น.
พลอยไพลิน นิลกรรณ์. (2562). แนวทางการจัดการเรียนรู้เชิงรุก Active Learning. ลำปาง:
โครงการการนิเทศการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้กระบวนการชี้แนะและการเป็นพี่เลี้ยง กลุ่มนิเทศ ติดตาม และประเมินผลการจัดการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 35 จังหวัดลำปาง.
มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. (2566). หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการประถมศึกษา ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2567. กำแพงเพชร: ผู้แต่ง. https://elementary.kpru.ac.th.
มาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาครุศาสตร์และสาขาศึกษาศาสตร์ (หลักสูตร 4 ปี) พ.ศ. 2562. (2562, 6 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนพิเศษ 56 ง หน้า 12.
รัตนะ บัวสนธ์. (2551). การวัดผลและประเมินผล (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2538). การวัดผลและประเมินผล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
วารินท์พร ฟันเฟื่องฟู. (2562). การจัดการเรียนรู้ Active learning ให้สำเร็จ. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 9(1), 135-145.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2564). เอกสารประกอบโครงการครูนักวิจัยในชั้นเรียนการเรียนรู้แบบผสมผสานเชิงรุก. กรุงเทพฯ: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิรัญชนา ประชากุล และธีรภัทร กุโลภาส. (2564). การศึกษาสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 ของครู ในสหวิทยาเขตวิภาวดี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 กรุงเทพมหานคร. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 16(2), 1-12.
สายหยุด ภูปุย. (2558). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้นำตนเองเพื่อส่งเสริมความรับผิดชอบของนักศึกษาวิชาชีพครู. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สุภาพร เตวิยะ. (2565). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความเชื่อมั่นในตนเองของนักศึกษาสาขาภาษาอังกฤษ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 16(1), 122–134.
สุรชัย โกศิยะกุล. (2550). เอกสารประกอบการสอนวิชาวิจัยในชั้นเรียน. กำแพงเพชร: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
ศมนนันท์ ทัศนีย์สุวรรณ และคณะ. (2565). ทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้แบบเชิงรุกรายวิชาโภชนบำบัดตามการรับรู้ของนักศึกษาพยาบาล มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย, 15(1), 235-249.
อรธิดา ประสาร และนวพล กรรณมณีเลิศ. (2565). การวัดผลและประเมินผล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เลิร์นนิง อินโนเวชั่น.
อรวรรณ วรรณฤทัย, ดวงใจ สีเขียว และลัดดา หวังภาษิต. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการ เรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้สำหรับนักศึกษาสอนศาสนา. วารสารสังคมศาสตร์และ มานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(6), 17-32.
อารีรัตน์ โนนสุวรรณ, ธีรชัย นตรถนอมศักดิ์ และนฤมล อินทร์ประสิทธิ์. (2564). ผลการศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการในการพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนด้วยแนวทางการเรียนรู้เชิงรุกและการกำกับตนเอง เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียน สำหรับนักศึกษาครู สาขาวิชาภาษาไทย. วารสารวารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(3), 1065-1078. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/view/247436.
เอกราช จันทรประดิษฐ์. (2563). การวัดผลและประเมินผลการเรียนรู้ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Dick, W. & Carey, L. (1978). The Systematic Design of Instruction (2nd ed.). Illinois: Scott and Foresman.
Dale, Edgar. (1969). Audio–Visual Method in Teaching (3rd ed). New York: The Dryden Press.
Hambleton, R. K. (1980). Criterion-Referenced Testing and its Applications. In R. A. Berk (Ed.), Handbook of Methods for Research on Teaching (pp. 111-137). New York: Macmillan.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
