ศิลปะในการใช้ภาษาที่หายไปของสำนวนจีนประเภทสูอี่ว์ในนิยาย เรื่อง "เหวินเฉิง เมืองไร้ตัวตน" ฉบับพากย์ไทย

บทคัดย่อ

   บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศิลปะในการใช้ภาษาที่หายไปของสำนวนจีนประเภทสูอี่ว์ในนวนิยายเรื่อง “เหวินเฉิง เมืองไร้ตัวตน” ฉบับพากย์ไทย ผลการศึกษาพบว่า ผู้แปลได้ใช้กลวิธีการแปลตรง เป็นสำคัญ เพื่อรักษาความแปลกต่าง และสร้างความสมดุลในมิติทางพยางค์ของสำนวนแปลภาษาไทย ทว่ายังคงนัยยะแฝงของสำนวนจีนประเภทสูอี่ว์ในบางมิติสูญหาย หรือละเลยจุดเน้นของความหมาย ที่แท้จริงของสำนวนประเภทจีนประเภทสูอี่ว์ไป รวมถึงมีการแปลความหมายคลาดเคลื่อน ทำให้ศิลปะในการใช้ภาษาสำนวนแปลภาษาไทยไม่มีความเข้มข้นเท่ากับต้นฉบับภาษาจีน

   ทั้งนี้ การแปลสำนวนจีนประเภทสูอี่ว์ที่จะรักษาศิลปะในการใช้ภาษาได้นั้น ควรพิจารณาความหมายตามบริบทเป็นสำคัญ โดยใช้กลวิธีการแปลแบบเทียบเคียงกับสำนวนไทยที่มีโวหารใกล้เคียงกัน ทั้งในแง่ของอุปมาอุปไมย ภาพพจน์ และน้ำเสียงของสำนวน เพื่อรักษาอรรถรสในการอ่าน นอกจากนี้ ยังต้องให้ความสำคัญกับรายละเอียดด้านวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และสารภายใต้สำนวนที่กำหนดโดยบริบทในวรรณกรรม เช่น เจตนาการสร้างบุคลิกลักษณะของตัวละครที่อาศัยบทสนทนาซึ่งได้สอดแทรกน้ำเสียงที่มีต่อตัวละครที่อ้างถึงผ่านสำนวนไปด้วย อนึ่ง เนื่องด้วยลักษณะเฉพาะความเป็นภาษาพูดของสำนวนจีนประเภทสูอี่ว์ อาจลองสรรหาคำแปลเชิงภาษาพูดที่มีการเปรียบเทียบในภาษาไทยที่ให้ภาพและสื่อภาพความคิดที่สอดคล้องกัน เพื่อรักษาศิลปะในการใช้ภาษาของสำนวนจีนประเภทสูอี่ว์