การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความรักชาติ ศาสนาและพระมหากษัตริย์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4
คำสำคัญ:
รูปแบบการจัดการเรียนรู้, ความรักชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์, คุณลักษณะที่พึงประสงค์บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความรักชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ และ 2. ศึกษาผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความรักชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย แบ่งตามขั้นตอนการวิจัย ดังนี้ ขั้นที่ 1 ครูผู้สอนจำนวน 41 คน และนักเรียน จำนวน 516 คน ขั้นที่ 2 ได้แก่ ครูผู้สอนจำนวน 41 คน ผู้เชี่ยวชาญประเมินรูปแบบเสริมสร้างความรักชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ จำนวน 10 คน และ ผู้เชี่ยวชาญประเมินเครื่องมือที่ใช้ในการประเมินรูปแบบ จำนวน 5 คน ขั้นที่ 3 ได้แก่ ครูผู้สอน จำนวน 41 คน นักเรียน จำนวน 516 คน และผู้ปกครอง จำนวน 286 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความรักชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ แบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินตนเอง และแบบสังเกตพฤติกรรม สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความรักชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ที่พัฒนาขึ้น ชื่อว่า TRU Model ประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก 3 องค์ประกอบ ได้แก่ T = Theoretical Foundations คือ องค์ประกอบที่เน้นการสร้างความรู้ ความเข้าใจ และแนวคิดพื้นฐานเกี่ยวกับชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ R = Research & Experience องค์ประกอบที่เน้นการเรียนรู้จากประสบการณ์ตรง ผ่านการปฏิบัติจริง การสำรวจ และการมีส่วนร่วมกับชุมชน และ U = Unity & Positive Psychology องค์ประกอบที่เน้นการปลูกฝังคุณลักษณะอันพึงประสงค์ ความสามัคคี และการเห็นคุณค่าตนเองและผู้อื่น มีผลการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญโดยรวมอยู่ในระดับมาก 2. ผลการใช้รูปแบบเสริมสร้างความรักชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ พบว่า 1) นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน 2) ผลการประเมินตนเองของนักเรียน พบว่า นักเรียนมีพฤติกรรมโดยรวมในระดับมาก และ 3) ผลการสังเกตพฤติกรรมของนักเรียนโดยครูและผู้ปกครอง พบว่า พฤติกรรมของนักเรียนโดยรวมอยู่ในระดับมาก
Downloads
เอกสารอ้างอิง
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศ.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Prentice Hall.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of Psychological Testing (5th ed). Harper & Row.
Erikson, E. H. (1963). Childhood and Society (2nd ed). W. W. Norton.
Koo, T. K. & Li, M. Y. (2016). A Guideline of Selecting and Reporting Intraclass Correlation Coefficients for Reliability Research. Journal of Chiropractic Medicine, 15(2), 155-163. https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S1556370716000158
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Prentice Hall.
Kuder, F. G. & Richardson, M.W. (1973). The Theory of the Estimation of Test Reliability. Psychometrika, 2(3), 151-160. http://dx.doi.org/10.1007/BF02288391
Kohlberg, L. (1963). The Development of Children’s Orientations Toward a Moral Order: Sequence in the Development of Moral Thought. Vita Humana, 16, 11-36. https://doi.org/10.1159/000269667
Seligman, M., E., P. & Csikszentmihalyi, M. (2000). Positive Psychology: An Introduction. American Psychologist, 55(1), 5–14. https://doi.org/10.1037/0003-066X.55.1.5
Torney-Purta, J., Lehmann, R., Oswald, H. & Schulz, W. (2001). Citizenship and Education in Twenty-Eight Countries: Civic Knowledge and Engagement at Age Fourteen. International Association for the Evaluation of Educational Achievement (IEA).
UNESCO. (2022). Global Education Monitoring Report 2022: Changing Course, Transforming Education. UNESCO. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000381329.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Harvard University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
