การพัฒนาความสามารถด้านการอ่านอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษา ระดับปริญญาบัณฑิตที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับแนวคิดห้องเรียนกลับด้าน

ผู้แต่ง

  • กุลภัสสรณ์ สู่โนนทอง วิชาเอกภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี
  • สังเวียน ปินะกาลัง ดร., สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • เพียงดาว ไชยสาร ดร., สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

คำสำคัญ:

การอ่านอย่างมีวิจารณญาณ, ปัญหาเป็นฐาน, ห้องเรียนกลับด้าน

บทคัดย่อ

     การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. เพื่อพัฒนาความสามารถด้านการอ่านอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับแนวคิดห้องเรียนกลับด้าน โดยมีคะแนนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 80 มีจำนวนนักศึกษาผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไม่น้อยกว่าร้อยละ 80 ขึ้นไป และ 2. เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับแนวคิดห้องเรียนกลับด้าน กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต สาขาวิชาเอกประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ชั้นปีที่ 1 กลุ่มที่ 1 ที่กำลังศึกษาภาคการศึกษา 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวนทั้งสิ้น 28 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้ แบ่งออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่ 1) เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองปฏิบัติการ ประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ 2) เครื่องมือที่ใช้ในการสะท้อนผลเชิงปฏิบัติการ ประกอบด้วย แบบสังเกตพฤติกรรมการสอนของอาจารย์, แบบสังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้ของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต, แบบบันทึกผลหลังสอน, แบบประเมินผลงานนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต และแบบทดสอบท้ายวงจร และ 3) เครื่องมือที่ใช้ในการประเมินผลการวิจัย ประกอบด้วย แบบทดสอบวัดความสามารถด้านการอ่านอย่างมีวิจารณญาณ และแบบสอบถามความคิดเห็นของนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต การวิเคราะห์ข้อมูล วิเคราะห์เชิงปริมาณ โดยใช้ค่าเฉลี่ย (equation) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis)

     ผลวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตมีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 26.78 คิดเป็นร้อยละ 89.26 ของคะแนนเต็ม และนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตผ่านเกณฑ์ จำนวน 25 คน คิดเป็นร้อยละ 89.28 ของจำนวนนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิตทั้งหมด ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ และ 2. นักศึกษา มีความคิดเห็นต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับแนวคิดห้องเรียนกลับด้านอยู่ในระดับเห็นด้วยมากที่สุด

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กนกพร ศรีทองแดง. (2567). การพัฒนามโนทัศน์ทางวิทยาศาสตร์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง วิวัฒนาการของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ด้วยการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบไมโครเลิร์นนิงร่วมกับเทคนิคห้องเรียนกลับด้าน. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี, 15(2), 147-162. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/truhusocjo/article/view/273879/177778.

จิรวัฒน์ เพชรรัตน์, และอัมพร ทองใบ. (2556). การอ่านและการเขียนทางวิชาการ. โอเดียนสโตร์.

จุรีพันธ์ ภาษี. (2550). ผลการอ่านอย่างมีวิจารณญาณกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้แบบฝึกทักษะประกอบการจัดกิจกรรมแบบกลุ่มร่วมมือ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].

พันธุ์ทิพย์ เกื้อเพชรแก้ว. (2545). ปัญหาการสอนอ่านย่อความในระดับอุดมศึกษา. วิชาการ, 5(6), 51–58.

ทิศนา แขมมณี. (2550). ศาสตร์การสอนองค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 5). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภานุวัฒน์ สงแสง. (2563). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบห้องเรียนกลับด้านที่มีต่อความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

รังสรรค์ ทองสุกนอก. (2547). ชุดการเรียนการสอนที่ใช้ปัญหาเป็นฐานในการเรียนรู้ (Problem - Based Learning) เรื่อง ทฤษฎีจำนวนเบื้องต้นระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].

วสันต์ ศรีหิรัญ. (2560). ห้องเรียนกลับด้านกับการคิดวิเคราะห์. วารสารบัณฑิตศึกษา, 14(65), 19- 27.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2550). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการสู่พหุปัญญา. ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

เอมอร เนียมน้อย. (2551). พัฒนาการอ่านอย่างมีวิจารณญาณด้วยวิธี SQ3R. สุวีริยาสาส์น.

Berrett, D. (2012). How 'Flipping' The Classroom Can Improve The Traditional Lecture. The Chronicle of Higher Education.

Kemmis, S., & McTaggart, R. (1992). The Action Research Planner (3 ed). Deakin University.

Torp, L., & Sage, S. (1998). Problem as Association: Problem – Based Learning for K – 20. Association for Supervision and Curriculum Development.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-29

รูปแบบการอ้างอิง

สู่โนนทอง ก. ., ปินะกาลัง ส. ., & ไชยสาร เ. . (2025). การพัฒนาความสามารถด้านการอ่านอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษา ระดับปริญญาบัณฑิตที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับแนวคิดห้องเรียนกลับด้าน. Lawarath Social E-Journal, 7(3), 143–162. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/lawarathjo/article/view/284543