การบริหารคุณภาพในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ ของเทศบาลตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
关键词:
การบริหารคุณภาพ, พัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์, เทศบาลตำบล摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการบริหารคุณภาพในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ ของเทศบาลตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี (2) ศึกษาองค์ประกอบของภาวะผู้นำของเทศบาลตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายางจังหวัดเพชรบุรี (3) ศึกษาองค์ประกอบของภาวะผู้นำมีความสัมพันธ์กับการบริหารคุณภาพในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ ของเทศบาลตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ บุคลากรเทศบาลตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี จำนวน 130 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน โดยใช้สถิติค่าไคสแควร์ และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการศึกษา พบว่า (1) องค์ประกอบของภาวะผู้นำของเทศบาลตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี พบว่า ในภาพรวมและรายด้านมีการปฏิบัติอยู่ในระดับมาก เรียงตามลำดับ ดังนี้ ด้านการกระตุ้นให้บุคลากรตระหนักและเห็นด้วยในการพัฒนาองค์การ ด้านการสร้างสภาพแวดล้อม ด้านการเข้าไปมีส่วนร่วมในการพัฒนาองค์การ ด้านการสร้างสิ่งจูงใจ และด้านการใช้ทรัพยากรบุคคลอย่างสร้างสรรค์ (2) การบริหารคุณภาพในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ของเทศบาลตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี ในภาพรวมและรายด้านมีการบริหารอยู่ในระดับมาก เรียงตามลำดับ ดังนี้ ด้านการปฏิบัติตามแผน ด้านการปรับปรุงแก้ไข ด้านการตรวจสอบ และด้านการวางแผนการดำเนินงาน (3) องค์ประกอบของภาวะผู้นำ ในภาพรวม ด้านการกระตุ้นให้บุคลากรตระหนักและเห็นด้วยในการพัฒนาองค์การ ด้านการสร้างสภาพแวดล้อม และ ด้านการเข้าไปมีส่วนร่วมในการพัฒนาองค์การ มีความสัมพันธ์เชิงเหตุ–ผลกับการบริหารคุณภาพ (PDCA) ในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ ของเทศบาลตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .001
##plugins.generic.usageStats.downloads##
参考
กัณญาณัฐ เสียงใหญ่. (2560). การจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา 11(2), 55-75.
ธัชพงศ์ เศรษฐบุตร (2560.) การพัฒนาสมรรถนะนักทรัพยากรมนุษย์ภาคอุตสาหกรรมเพื่อเตรียมความพร้อมสู่ประชาคมอาเซียน. วารสารสมาคมนักวิจัย 22(2), 176-190.
ธัญญามาส โลจนานนท์. (2557). ภาวะผู้นำและแรงจูงใจในการทำงานที่ส่งผลต่อความคิดสร้างสรรค์ของพนักงาน กรณีศึกษา บริษัท ซิลลิค ฟาร์มา จำกัด. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เบญจวรรณ นิวาศานนท์. (2552). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พนิดา บุญธรรม. (2559). การจัดการทรัพยากรมนุษย์และความสมดุลกับงานที่มีความผูกพันในองค์กร: กรณีศึกษา บริษัทบริหารสอนทรัพย์ กรุงเทพพาณิชย์ จำกัด (มหาชน). การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
วีระพล บดีรัฐ. (2543). PDCA วงจรสู่ความสำเร็จ. กรุงเทพฯ: บริษัท ประชาชน จำกัด.
วีระวัฒน์ พิณโท. (2558). การพัฒนาการจัดการเชิงกลยุทธ์การวางแผนทรัพยากรบุคคลที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนเอกชน ประเภทสามัญศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ 4(1), 331-339.
สุดารัตน์ พิมลรัตนกานต์. (2560). ปัจจัยด้านภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่มีผลต่อการพัฒนาองค์การ. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal มหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ 10(1), 1643-1660.
สุปัญญดา สุนทรนนธ์. (2557). อิทธิพลของภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง และการพัฒนาทรัพยากรมุนษย์เชิงกลยุทธ์ที่มีต่อความพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงของบุคลากร. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา 7(2), 65–80.
สุมนา จันทราช. (2560). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ของธุรกิจวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในประเทศไทย. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค 4(1), 92-106.
สุวรรณา วงศาธรรมกุล. (2559). ความคิดเห็นของข้าราชการต่อกระบวนทัศน์ใหม่ในการบริหารทรัพยากรมนุษย์: กรณีศึกษาสานักงานเขตยานนาวา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
Davis, G. A. &Thomas, M. A. (1987). Effective Schools and Effective Teachers. Boston: Allyn and Bacon.
Deming, W. E. (1986). Out of the Crisis. Cambridge: Massachusetts Institute of Technology.
Dinsmore, P. C. (1984). Human Factors in Project Management. New York, NY: American Management Association. Publishing.
