การพัฒนารูปแบบการสอนแบบหลากหลายเพื่อเสริมสร้างความแม่นยำ ในเนื้อหาและความสามารถในการออกแบบและเขียนแผนการจัดการเรียนรู้สำหรับนักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษา ชั้นปีที่ 3
关键词:
รูปแบบการสอนแบบหลากหลาย, ความแม่นยำในเนื้อหา , ความสามารถในการออกแบบและเขียนแผนการจัดการเรียนรู้摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. พัฒนารูปแบบการสอนแบบหลากหลายที่มุ่งเสริมสร้างความแม่นยำในเนื้อหาและความสามารถในการออกแบบและเขียนแผนการจัดการเรียนรู้ สำหรับนักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษา ชั้นปีที่ 3 2. เปรียบเทียบความแม่นยำในเนื้อหาของนักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษาชั้นปีที่ 3 ระหว่างก่อนกับหลังการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนแบบหลากหลาย และศึกษาความสามารถ ในการออกแบบและเขียนแผนการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาหลังการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบดังกล่าว และ 3. ศึกษาความคิดเห็นของนักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษาชั้นปีที่ 3 ที่มีต่อการใช้รูปแบบการสอนแบบหลากหลาย ดำเนินการตามกระบวนการวิจัยและพัฒนา ประชากร คือ นักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษา ชั้นปีที่ 3 ที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาวิธีวิทยาการสอนสังคมศึกษา ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 54 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ รูปแบบการสอนแบบหลากหลาย (VEE Model) แบบประเมิน ความแม่นยำในเนื้อหา แบบประเมินการออกแบบและเขียนแผนการจัดการเรียนรู้ และแบบสอบถามความคิดเห็น วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการคำนวณค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1. รูปแบบการสอนแบบหลากหลาย (VEE Model) บูรณาการเทคนิคการสอน 12 เทคนิค (X1 – X12) ประกอบด้วย องค์ประกอบสัมพันธ์กัน 3 ส่วน ได้แก่ V – Vivid Content Accuracy (การวางความแม่นยำในเนื้อหาเป็นฐาน) E – Engage with Diversified Teaching (การพัฒนาผู้เรียนด้วยเทคนิคหลากหลายเป็นแกนกลาง) และ E – Empower Learning Plan Design (การเสริมพลังสู่การออกแบบและเขียนแผนฯ) มีคุณภาพในระดับดีมาก ( = 4.70, S.D. = 0.50) 2. นักศึกษามีความแม่นยำในเนื้อหาเพิ่มขึ้นจากระดับน้อยก่อนการทดลอง (
= 2.48) เป็นระดับดีหลังการทดลอง (
= 4.24) และมีความสามารถในการออกแบบและเขียนแผนการจัดการเรียนรู้อยู่ในระดับดี (
= 4.26) และ 3. นักศึกษามีความคิดเห็นต่อการใช้รูปแบบการสอนแบบหลากหลายอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.73, S.D. = 0.34)
##plugins.generic.usageStats.downloads##
参考
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง สาระภูมิศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 และแนวการจัดกิจกรรมการเรียนรู้. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. https://academic.obec.go.th/images/document/1559639270_d_1.pdf
กองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ. (2550). ประมวลพระบรมราชโอวาทและพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พุทธศักราช 2520–2523 (เล่ม 5). บริษัท เกรย์ แมทเทอร์ จำกัด.
ชรินทร์ มั่งคั่ง. (2560). อุดมคติวิทยา: หลักสูตรสังคมศึกษาเพื่อปวงชน (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2558). อาจารย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่กับการจัดการเรียนรู้แบบใหม่ในศตวรรษที่ 21. ใน คู่มืออาจารย์ด้านการสอน (หน้า 1–12). สำนักพัฒนาคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ทิศนา แขมมณี. (2566). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 26). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงใหม่). สุวีริยาสาส์น.
พิชาติ แก้วพวง, สุธี แก้วเขียว, ไฉน เลาะเงิน, วรรณพร บุญญาสถิตย์, และนราธิป แก้วทอง. (2565). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้ด้วยกรณีศึกษาและการคิดอย่างมีวิจารณญาณเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาครูสาขาวิชาสังคมศึกษา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(4), R342–R356. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/255471/174671
พิณสุดา สิริธรังศรี. (2557). การยกระดับคุณภาพครูไทยในศตวรรษที่ 21. สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชน.
เพ็ญพนอ พ่วงแพ. (2557). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้สังคมศึกษา สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร]. SURE. https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/10348
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
วีรวิชญ์ บุญส่ง. (2565). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชา สศ 2211402 การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาสำหรับนักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษาชั้นปีที่ 4 ระหว่างการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ STAD กับการจัดการเรียนรู้แบบปกติ. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยี แห่งสุวรรณภูมิ, 8(1), 53–65. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/svittj/article/view/249320/175613
วีรวิชญ์ บุญส่ง และ สุนทร อ่อนฤทธิ์. (2568). ผลของการสอนแบบสะท้อนคิดต่อการตระหนักรู้การรู้คิดของนักศึกษาวิชาชีพครูในรายวิชาวิธีวิทยาการสอนสังคมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 19(1), 135–150. https://so09.tci-thaijo.org/index.php/JOEMSU/article/view/5157/3779
สาขาวิชาสังคมศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี. (2565). เอกสารการประชุมหัวหน้าภาค – หัวหน้าสาขาวิชา [เอกสารไม่ได้ตีพิมพ์].
สาขาวิชาสังคมศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี. (2562). หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสังคมศึกษา (4 ปี) หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2562 [เอกสารหลักสูตรไม่ได้ตีพิมพ์].
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). แนวทางการจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2548). มาตรฐานวิชาชีพทางการศึกษา: เอกสารวิชาการ ลำดับ 1/2548.
อัธยา เมิดไธสง. (2566). การพัฒนารูปแบบการสอนสังคมศึกษาโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือเพื่อส่งเสริมทักษะทางสังคมของนักศึกษาครู. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 33(2), 94–107. https://doi.org/10.14456/pyuj.2023.22
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Prentice Hall.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient Alpha and The Internal Structure of Tests. Psychometrika, 16(3), 297–334. https://doi.org/10.1007/BF02310555
Likert, R. (1932). A Technique for The Measurement of Attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1–55.
Tomlinson, C. A. (2001). How to Differentiate Instruction in Mixed - Ability Classrooms (2nd ed.). Association for Supervision and Curriculum Development.
Tyler, R. W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. University of Chicago Press.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes (M. Cole, V. John-Steiner, S. Scribner, & E. Souberman, Eds.). Harvard University Press.
Wiggins, G. & McTighe, J. (2005). Understanding by Design (Expanded 2nd ed.). Association for Supervision and Curriculum Development.
