ความยินยอมในการรักษาพยาบาล : สิทธิของผู้ป่วยที่ถูกละเลย

Main Article Content

ชนภัทร วินยวัฒน์

บทคัดย่อ

ภายใต้หลักเสรีนิยมและหลักการกำหนดชะตาชีวิตของตนเองทำให้แพทย์มีหน้าที่ต่อผู้ป่วย ประการหนึ่ง คือ หน้าที่ที่จะต้องไม,รักษาพยาบาลผู้ป่วยหรือไม่ยึดเหนี่ยวผู้ป่วยไว้โดยไม่ได้รับความ ยินยอมจากผู้ป่วยหรือโดยไม่มีเหตุอันชอบด้วยกฎหมาย ด้วยเหตุนี้ ผู้ป่วยที่มีความสามารถตาม กฎหมายจึงมีสิทธิที่จะตัดสินใจถึงกระบวนการที่จะยอมให้แพทย์ปฏิบัติต่อร่างกายของผู้ป่วยและ แพทย์ก็ต้อองมีหน้าที่ที่ต้องเคารพสิทธินั้น หากแพทย์ล่วงสิทธิผิดหน้าที่ แพทย์อาจลูกฟ้องด้วยมูลเหตุ ทั้งทางแฟงและทางอาญาแม้ว่าแพทย์จะไม่ได้มีเจตนาร้ายและผู้ป่วยไม่ได้รับอันตรายจากการรักษาก็ตาม


บทความฉบับนี้จึงพิจารณาถึงที่มาของหน้าที่ของแพทย์และสิทธิของผู้ป่วยที่มีผลบังคับได้ ในทางกฎหมายโดยจะได้อธิบายถึงแนวคิดพื้นฐานทางกฎหมายของความยินยอมที่เกี่ยวเนื่องกับการ ให้การรักษาพยาบาล ซึ่งผลจากแนวคิดดังกล่าวทำให้ผู้ป่วยมีสิทธิที่จะไม่ถูกดำเนินการใด ๆ โดยไม่ได้รับความยินยอมหรือโดยไม่มีเหตุจะอ้างตามกฎหมายอื่น อย่างไรก็ตาม การรักษาพยาบาลในป็จจุบัน บางกรณีแพทย์มักจะรักษาผู้ป่วยโดยไม่ได้รับความยินยอมตามกฎหมาย เช่น กรณีผู้ป่วยป่วยหนัก หรือเป็นผู้พิการ ดังนั้น จึงจะได้พิจารณาต่อไปว่า การรักษาพยาบาลผู้ป่วยโดยชอบด้วยกฎหมายที่ ไม่ได้รับความยินยอมมีได้หรือไม่ ต่อจากนั้นจึงได้พิจารณาสถานการณ์ในประเทศไทยว่าสอดคล้องกับ หลักการทั่วไปของกฎหมายการแพทย์หรือไม่ สุดท้ายจึงสรุปแนวทางเพื่อเป็นประโยชน์ต่อการปฏิบัติงาน ของแพทย์ที่ต้องตัดสินใจเมื่อต้องรักษาผู้ป่วยที่อยู่ในสภาพไม่สามารถให้ความยินยอมได้ และแพทย์ เชื่อว่าการรักษาพยาบาลนั้นเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับชีวิตผู้ป่วย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วินยวัฒน์ ชนภัทร. “ความยินยอมในการรักษาพยาบาล : สิทธิของผู้ป่วยที่ถูกละเลย”. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร 1, no. 1 (ธันวาคม 1, 2008): 95–117. สืบค้น มกราคม 19, 2026. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/article/view/98601.
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ