การที่ผู้กระทำความผิดมึนเมาจนสำคัญผิดว่าผู้เสียหายให้ความยินยอม

Main Article Content

ศุทธินี อยู่สวัสดิ์

บทคัดย่อ

เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง ในปัจจุบันอยู่ในภาวะตึงเครียด ทำให้ผู้คนจำต้องหาทางเยียวยาแก้ไขความเครียดของตน ไม่ว่าจะด้วยการเล่นกีฬา การออกกำลังกาย การท่องเที่ยว การทำกิจกรรมกลางแจ้ง การสวดมนต์ไหว้พระ เป็นต้น กิจกรรมเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่ส่งผลดีต่อร่างกายและจิตใจของบุคคลเหล่านั้น แต่คนบางกลุ่มกลับหาทางออก โดยการเสพสุรา เสพสิ่งมึนเมา หรือเสพยาเสพติด ซึ่งนอกจากส่งผลกระทบแก่ร่างกายและจิตใจของผู้เสพแล้ว ยังอาจก่อให้เกิดปัญหาอาชญากรรมขึ้น อันเนื่องมาจากผู้นั้นกระทำความผิดในขณะมึนเมาได้


การกระทำความผิดในขณะที่ผู้กระทำมึนเมานั้น ได้รับการบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 66 ซึ่งเป็นเหตุยกเว้นโทษ ซึ่งมีหลักว่าความมึนเมานั้นได้เกิดโดยผู้เสพไม่รู้ว่าสิ่งนั้นจะทำให้มึนเมา หรือถูกขืนใจให้เสพ และได้กระทำความผิดในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบ หรือไม่สามารถบังคับตนเองได้ ซึ่งหากว่าผู้เสพสุราหรือสิ่งมึนเมาอย่างอื่นนั้น ได้กระทำความผิดเพราะสำคัญผิดในข้อเท็จจริงว่า ผู้เสียหายให้ความยินยอม ผลในทางกฎหมายจะเป็นเช่นไร บทความนี้ได้นำเสนอหลักกฎหมาย และข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับการกระทำในขณะที่ผู้กระทำความผิดมึนเมา จนถึงขนาดสำคัญผิดว่าผู้เสียหายให้ความยินยอม เพื่อเป็นแหล่งข้อมูลในการศึกษา และสืบค้นต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อยู่สวัสดิ์ ศุทธินี. “การที่ผู้กระทำความผิดมึนเมาจนสำคัญผิดว่าผู้เสียหายให้ความยินยอม”. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร 7, no. 2 (พฤศจิกายน 1, 2014): 18–35. สืบค้น มกราคม 10, 2026. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/lawnujournal/article/view/98739.
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. คำอธิบายกฎหมายอาญา ภาค 1. พิมพ์ครั้งที่ 10 แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: พลสยาม พริ้นติ้ง, 2551.

เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์และทวีเกียรติ มีนะกนิษฐ. รวมหมายเหตุท้ายคำพิพากษาศาลฎีกา: กฎหมายอาญาของศาสตราจารย์จิตติ ติงศภัทิย์. พิมพ์ครั้งที่ 4 แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2540.

โกเมศ ขวัญเมือง. กฎหมายอาญาชั้นสูง. กรุงเทพฯ: วิญญูชน, 2550.

คณิต ณ นคร. กฎหมายอาญาภาคทั่วไป. พิมพ์ครั้งที่ 4 แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: วิญญูชน, 2554.

จิตติ ติงศภัทิย์. คำอธิบายประมวลกฎหมายอาญา ภาค 1. พิมพ์ครั้งที่ 10 แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดจิรรัชการพิมพ์, 2546.

ณรงค์ ใจหาญ. “แนวคิดในปัญหาความสำคัญผิดในเหตุที่ผู้กระทำมีอำนาจกระทำได้.” วารสารนิติศาสตร์. 15, no.4 (2528): 82.

ณรงค์ ใจหาญ. “ความสำคัญผิดในเหตุที่ผู้กระทำมีอำนาจกระทำได้.” วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2526.

ทวีเกียรติ มีนะกนิษฐ. คำอธิบายกฎหมายอาญา ภาคทั่วไป. พิมพ์ครั้งที่ 13 แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: วิญญูชน, 2556.

วรรณา พัฒนาศิริ. “กระบวนการยุติธรรมกับการแก้ไขปัญหาเมาแล้วขับ.” สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม สำนักงานยุติธรรม หลักสูตร “ผู้พิพากษาผู้บริหารในศาลชั้นต้น” รุ่นที่ 10, 2555.

สหรัฐ กิติ ศุภการ. หลักและคำพิพากษากฎหมายอาญา. พิมพ์ครั้งที่ 2 แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง, 2557.

แสวง บุญเฉลิมวิภาส. หลักกฎหมายอาญา. พิมพ์ครั้งที่ ๔ แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: วิญญูชน, 2546.

แสวง บุญเฉลิมวิภาส. “โครงสร้างความผิดอาญา: ความแตกต่างในระบบกฎหมาย”. วารสารนิติศาสตร์. 4, no.14 (2527): 8-13, 45-46.

James W.H. McCord and Sandra L. McCord. Criminal Law and Procedure for the Paralegal: A system Approach. 3rd. United State: The Thomson Delmar Learning, 2006.

Smith and John Cyril. Criminal Law. 6th. London, Edinburgh: Butterworths, 1998.

Wayne R. LaFave. Hornbook Series on Criminal Law. 4th. West: A Thomson Business,
2003.