อุปสรรคทางกฎหมายในการระงับข้อพิพาททางเลือกคดีการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศของไทย
คำสำคัญ:
การระงับข้อพิพาททางเลือก, อนุญาโตตุลาการระหว่างประเทศ, การไกล่เกลี่ยข้อพิพาทเชิงพาณิชย์, อนุสัญญาสิงคโปร์ว่าด้วยการไกล่เกลี่ยบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ สำรวจปัญหาและอุปสรรคในการระงับข้อพิพาททางเลือกในข้อพิพาททางการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศ ภายใต้พระราช บัญญัติอนุญาโตตุลาการ พ.ศ. 2545 พระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงเอกสารเพื่อศึกษาถึงความเหมาะสมของกระบวนการระงับข้อพิพาทด้วยวิธีไกล่เกลี่ยและอนุญาโตตุลาการ ตลอดจนปัญหาเกี่ยวกับการบังคับตามคำชี้ขาด
ผลการศึกษาพบว่า การไกล่เกลี่ยยังมีปัญหาถึงความเหมาะสมและการแต่งตั้งผู้ไกล่เกลี่ย และปัญหาในการนำข้อตกลงที่เกิดจากการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในต่างประเทศมาบังคับในประเทศไทย ส่วนอนุญาโตตุลาการ ยังมีปัญหาในความเป็นกลางของอนุญาโตตุลาการและความโปร่งใสในการระงับข้อพิพาทระหว่างรัฐกับนักลงทุนต่างชาติ และปัญหาการบังคับคำชี้ขาดอนุญาโตตุลาการ ซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญที่มีผลกระทบต่อความเชื่อมั่นในการระงับข้อพิพาททางการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศของไทย
ผู้วิจัยเสนอให้มีการปฏิรูปกฎหมายอย่างตรงจุดเพื่อเสริมสร้างความเชื่อมั่นของนักลงทุน และยกระดับบทบาทของประเทศไทยให้เป็นศูนย์กลางการระงับข้อพิพาทระหว่างประเทศในภูมิภาคโดยเป็นภาคีสมาชิกอนุสัญญาสิงคโปร์ว่าด้วยการไกล่เกลี่ย ค.ศ. 2019 (พ.ศ. 2562) เพื่อขจัดอุปสรรคในการบังคับข้อตกลงจากสัญญาไกล่เกลี่ยข้ามพรมแดน อันเนื่องมาจากข้อจำกัดของพระราชบัญญัติไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 ที่ไม่ครอบคลุมการบังคับใช้ข้อตกลงระงับข้อพิพาททางพาณิชย์ระหว่างประเทศและเสนอแนะให้แก้ปัญหาความโปร่งใสของกระบวนการอนุญาโตตุลาการโดยศึกษาตามแนวทางของข้อบังคับว่าด้วยความโปร่งใสของคณะกรรมาธิการสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายการค้าระหว่างประเทศเกี่ยวกับความโปร่งใส ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) เพื่อขจัดปัญหาในความเป็นกลางของอนุญาโตตุลาการ
เอกสารอ้างอิง
Ali, S., & Repousis, O. (2017). Investor-State mediation and the rise of transparency in international investment law: Opportunity or threat. Denver Journal of International Law and Policy, 45(2), 225-249.
Arbitration Act B.E. 2545 (A.D. 2017). (2002, April 29). Royal gazette. Book 119, Section 39 Koh, p. 1.
Ariyanuntaka, W. (1997). Dispute resolution arising from international trade contracts, part 1. Dulapaha Journal, 44(3), 105-128.
Bartlet, M. (2019). Mandatory mediation and the rule of law. Amicus Curiae, 1(1), 50-83. https://doi.org/10.14296/ac.v1i1.5066.
Chantaraopakorn, A. (1993). Law on business dispute resolution by arbitration. Thammasart University Press.
Euler, D., Gehring, M., & Scherer, M. (2015). Transparency in international investment arbitration: A guide to the UNCITRAL rules on transparency in treaty-based investor–state arbitration. International Institute for Environment and Development (IIED).
Mediation of Disputes Act B.E. 2562 (A.D. 2019). (2019, May 22). Royal Gazette. Book 136, Section 67 Koh, p. 1.
Ng, D. (2020). The way forward for mediation as a reform option for ISDS: Background pape. UNCITRAL working group III virtual pre-intersessional meeting. https://aail.org/wp-content/uploads/2020/11/2020_UNCIT RAL_WGIII_ Background_Paper_Session_4.pdf.
Regulations of Supreme Court President on Mediation B.E. 2554 (A.D. 2011) (7 October 2011). Royal Gazette. Book 128, Section 73 Koh, p. 19.
Regulations of Central Intellectual Property and International Trade Court on Mediation before Filing a Lawsuit B.E. 2562. (A.D. 2019). (2019). Court of Justice.
Srisanit, A. (1992). Handbook on rule, convention, law, and court judgment of arbitration I. Office of Arbitration, Ministry of Justice.
Supreme Court Case No. 1505/2547.
Thapwong, C. (2007). Mediation in court, conflict management and mediation. Office of Dispute Resolution Office of the Judiciary.
Wongthip, W. (2023). Business law. Sukothai Thammathirat University Press.
Yuprasert, P. (2023). Business law. Sukothai Thammathirat University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร ทั้งนี้ ข้อมูล เนื้อหา และข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว กองบรรณาธิการไม่มีความจำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
เนื้อหา ข้อมูล รูปภาพ และองค์ประกอบอื่น ๆ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารฯ อยู่ภายใต้ลิขสิทธิ์ของวารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น การนำไปเผยแพร่ ดัดแปลง หรือใช้ประโยชน์ในลักษณะใด ๆ ไม่ว่าเป็นบางส่วนหรือทั้งหมด ต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารก่อน
