การเอาผิดการสะกดรอยตามทางไซเบอร์: ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายไทย กับสหรัฐอเมริกา อังกฤษและเวลส์ และญี่ปุ่น
คำสำคัญ:
การสะกดรอยตามทางไซเบอ, กฎหมายเปรียบเทียบ, คำสั่งคุ้มครองผู้เสียหาย, กฎหมายอาญาบทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะของการสะกดรอยตามทางไซเบอร์ (Cyberstalking) วิเคราะห์มาตรการทางกฎหมายของประเทศไทย เปรียบเทียบกับกฎหมายของสหรัฐอเมริกา อังกฤษและเวลส์ และญี่ปุ่น และเสนอแนวทางการปรับปรุงกฎหมายไทย โดยใช้วิธีวิชาาการทางนิติศาสตร์เชิงเอกสาร ประกอบกับการเปรียบเทียบกฎหมายเชิงหน้าที่
ผลการศึกษาพบว่า กฎหมายไทยขาดบทบัญญัติเฉพาะ ขาดกลไกคำสั่งคุ้มครองล่วงหน้า และอัตราโทษไม่เหมาะสมกับความรุนแรงของพฤติการณ์ ในขณะที่กฎหมายของสามประเทศที่ศึกษามีพัฒนาการก้าวหน้ากว่า ทั้งฐานความผิดเฉพาะตาม 18 U.S.C. § 2261A และคดี Counterman v. Colorado (2023) ของสหรัฐอเมริกา Stalking Protection Order ของอังกฤษและเวลส์ และพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม Stalker Regulation Act ของญี่ปุ่น ค.ศ. 2025 ที่ขยายการกำกับดูแลให้ครอบคลุมการใช้อุปกรณ์ Bluetooth Tag ในการติดตามตำแหน่งของผู้เสียหาย
ผู้เขียนเสนอให้เพิ่มมาตรา 309/2 และ 309/3 ในประมวลกฎหมายอาญา เพื่อกำหนดฐานความผิดเฉพาะ และคำสั่งคุ้มครองผู้เสียหายชั่วคราว พร้อมแก้ไขพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 ให้ครอบคลุมการติดตั้งโปรแกรมสอดแนม โดยกำหนดเจตนาในระดับ รู้หรือควรจะได้รู้ เพื่อสร้างสมดุลกับเสรีภาพในการแสดงออกตามรัฐธรรมนูญ และเสนอแนวทางของอังกฤษและเวลส์เป็นต้นแบบหลัก
เอกสารอ้างอิง
เกียรติขจร วัจนะสวัสดิ์. (2562). คำอธิบายกฎหมายอาญา ภาคทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 11). พลสยามพริ้นติ้ง.
คณิต ณ นคร. (2562). กฎหมายอาญา ภาคทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 6). วิญญูชน.
เจษฎา การันต์. (2566). ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการกำหนดความผิดฐานสะกดรอยตามบุคคลอื่น (Stalking) [สารนิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง]. ฐานข้อมูลสารนิพนธ์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. http://www. lawgrad.ru.ac.th/AbstractsFile/6424013051/1727431923097f3b9511ae0f2dee64ce9f4800e73b_abstract.pdf
ชญาณ์พิมพ์ บัวดิษฐ์เดชา. (2551). ความรับผิดทางอาญาของผู้คุกคามผู้อื่นโดยใช้อินเตอร์เน็ต. [วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula Digital Collections. https://digiverse.chula.ac.th/Info/item/dc: 22917
ชนิดา อร่ามพงษ์ และสุชาติ ธรรมาพิทักษ์กุล. (2557). การกำหนดความผิดและโทษอาญาฐานคุกคามเฝ้าติดตามและข่มขู่ทางอินเทอร์เน็ต. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 4(2), 148-156.
ทวีเกียรติ มีนะกนิษฐ. (2565). คำอธิบายกฎหมายอาญา ภาคทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 22). วิญญูชน.
พรเพชร วิชิตชลชัย. (2552). คำอธิบายพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550. สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
รักข์ษิตา โพธิ์พิทักษ์กุล. (2550). มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการคุกคามทางอินเตอร์เน็ต (Cyberstalking) [วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ]. DSpace at Bangkok University. http://dspace.bu. ac.th/bitstream/123456789/886/1/raksita_popi.pdf
Beccaria, C. (1764). On crimes and punishments (Dei delitti e delle pene). Livorno: Coltellini.
Bentham, J. (1789). An introduction to the principles of morals and legislation. T. Payne and Son.
Cohen, L. E., & Felson, M. (1979). Social change and crime rate trends: A routine activity approach. American Sociological Review, 44(4), 588-608.
Crown Prosecution Service. (2025). Stalking and harassment: Legal guidance. https://www.cps.gov.uk/prosecution-guidance/stalking-orharassment
Home Office. (2020). Stalking protection orders: Statutory guidance for the police. home office.
https://www.gov.uk/government/publications /stalking -protection -act-statutory-guidance-for-the-police
Home Office. (2024). Stalking protection orders: Review of management information 2019-2024. https://www.gov.uk/government/publicca tions/management-information-stalking-protection-orders
International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR). (1966, December 16). United Nations Treaty Series, 999, 171.
Logan, T. K., & Walker, R. (2017). Stalking: A multidimensional framework for assessment and safety planning. Trauma, Violence, & Abuse, 18(2), 200-222.
McEwan, T. E., Mullen, P. E., & Purcell, R. (2007). Identifying risk factors in stalking: A review of current research. International Journal of Law and Psychiatry, 30(1), 1-9.
Mullen, P. E., Pathe, M., & Purcell, R. (2009). Stalkers and their victims (2nd ed.). Cambridge University Press.
Nagin, D. S. (2013). Deterrence in the twenty-first century. Crime and Justice, 42(1), 199-263.
National Police Agency of Japan. (2022). Outline of the Act on Regulation of Stalking Behaviours. National Police Agency of Japan. https://www .npa.go.jp/english/index.html
National Police Agency of Japan. (2025). Notice on the 2025 amendment of the Stalker Regulation Act. National Police Agency of Japan. https://www.npa.go.jp/english/index.html
Japan Times. (2025, November 11). Japan adopts bill banning tracker tag use for stalking. https://www.japantimes.co.jp/news /2025/11/11 /japan /crime-legal/antistalking-law-location-information/
Reyns, B. W. (2013). Online routines and identity theft victimization: Further expanding routine activity theory beyond direct-contact offenses. Journal of Research in Crime and Delinquency, 50(2), 216-238. https://doi.org/10.1177/0022427811425539
Royakkers, L. M. M. (2000). The Dutch approach to stalking laws. California Criminal Law Review, 3(1), 1-35.
Zweigert, K., & Kötz, H. (1998). An introduction to comparative law (T. Weir, Trans., 3rd ed.). Oxford University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร ทั้งนี้ ข้อมูล เนื้อหา และข้อคิดเห็นที่ปรากฏในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว กองบรรณาธิการไม่มีความจำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
เนื้อหา ข้อมูล รูปภาพ และองค์ประกอบอื่น ๆ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารฯ อยู่ภายใต้ลิขสิทธิ์ของวารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น การนำไปเผยแพร่ ดัดแปลง หรือใช้ประโยชน์ในลักษณะใด ๆ ไม่ว่าเป็นบางส่วนหรือทั้งหมด ต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารก่อน
