การศึกษาความต้องการอาหารเพื่อสุขภาพสำหรับผู้บริโภคเจนเนอเรชั่นวาย และเจนเนอเรชั่นซี กรณีศึกษา: เขตเทศบาลเมือง อำเภอเมือง จังหวัดมุกดาหาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาพฤติกรรมการบริโภคอาหารเพื่อสุขภาพ (2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อความต้องการอาหารเพื่อสุขภาพ (3) ศึกษาความต้องการผลิตภัณฑ์อาหารเพื่อสุขภาพของกลุ่มผู้บริโภคเจนเนอเรชั่นวาย และเจนเนอเรชั่นซี กลุ่มตัวอย่าง คือ กลุ่มประชากรที่มีไลฟ์สไตล์เหมือนกลุ่มคนเจเนอเรชั่นวาย และเจนเนอเรชั่นซี และ มีอายุระหว่าง 10-35 ปี จำนวน 400 คน เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือสำหรับเก็บข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าความถี่ ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบ t-Test และ F-Test จากวิธีวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัย พบว่า (1) พฤติกรรมของผู้บริโภคอาหารเพื่อสุขภาพส่วนมากเลือกรับประทานอาหารเพื่อสุขภาพ คือ อาหารครบ 5 หมู่ มีค่าใช้จ่ายต่อครั้งในการบริโภคอาหารเพื่อสุขภาพ คือ น้อยกว่า 100 บาท มีช่องทางรับรู้ข่าวสารอาหารเพื่อสุขภาพ คือ อินเทอร์เน็ต/โซเชียลเน็ตเวิรค์ เหตุผลในการเลือกรับประทานอาหารเพื่อสุขภาพ คือ เพื่อสุขภาพที่ดี มีทัศนคติเกี่ยวกับอาหารเพื่อสุขภาพ คือ อาหารเพื่อสุขภาพเต็มไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ ความถี่ในการบริโภคอาหารเพื่อสุขภาพ คือ 2–3 ครั้งต่ออาทิตย์ และมีช่องทางเครือข่ายสังคมออนไลน์ คือ เฟสบุ๊ค (2) ระดับความสำคัญของรูปแบบพฤติกรรมในการเลือกบริโภคอาหารเพื่อสุขภาพในภาพรวม อยู่ในระดับมาก (3) ผู้บริโภคมีความต้องการทางด้านผลิตภัณฑ์อาหารเพื่อสุขภาพในภาพรวม อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ผู้บริโภคมีความต้องการสูงสุด คือ ด้านรับประกัน (Warranty) รองลงมาคือ ด้านอุปกรณ์ (Accessory) และด้านคุณค่าของด้านผลิตภัณฑ์ (Value) ตามลำดับ ผลการทดสอบสมมติฐานการวิจัย พบว่า ผลการเปรียบเทียบระดับความต้องการผลิตภัณฑ์อาหารเพื่อสุขภาพ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล ด้านระดับการศึกษา มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบพฤติกรรมในการเลือกบริโภคอาหารเพื่อสุขภาพโดยรวมกับความต้องการด้านผลิตภัณฑ์อาหารเพื่อสุขภาพ ของกลุ่มคนเจนเนอเรชั่นวาย และเจนเนอเรชั่นซี ในเขตเทศบาลเมือง อำเภอเมือง จังหวัดมุกดาหาร พบว่า โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์ในระดับสูง และเป็นไปในทิศทางเดียวกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความหรือข้อคิดเห็นใดใดที่ปรากฏในวารสารวิทยาลัยบัณิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นวรรณกรรมของผู้เขียน ซึ่งบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
เอกสารอ้างอิง
กมล เลิศรัตน์, อารันต์ พัฒโนทัย และสนั่น จอกลอย. (2561). เส้นทางสู่การสร้างนวัตกรรมอาหารเพื่อสุขภาพเพื่อความอยู่เย็นเป็นสุขของสังคมไทยอย่างยั่งยืน. ขอนแก่น: ขอนแก่นการพิมพ์.
กันต์วิรุฬห์ พลูปราชญ์. (2563). พฤติกรรมและความต้องการทางด้านผลิตภัณฑ์อาหารเพื่อสุขภาพของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 2(14), 59-67.
จิราพร วีณุตตรานนท์. (2559). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการบริโภคอาหารเพื่อสุขภาพของนักศึกษาระดับปริญญาตรีมหาวิทยาลัยราชภัฏในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์คหกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
จีรศักดิ์ คำสุริย์, เมธาวี ชุณหวุฒิยานนท์ และดุจเดือน บุญสม. (2563). กลยุทธ์การพัฒนาอาหารเพื่อสุขภาพและโภชนาการสมวัย. สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรมกระทรวงอุตสาหกรรม โดย อุตสาหกรรมพัฒนามูลนิธิเพื่อสถาบันอาหาร. ค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2565, จาก https://www.oie.go.th.
ชนัดดา ศิริพล. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการซื้ออาหารเพื่อสุขภาพของประชากรในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. การศึกษาอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการจัดการทั่วไป คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ฐปนัท แก้วปาน, สราวุธ อิศรานุวัฒน์ และจริยา แผลงนอก. (2563). หลักการและแนวคิดในการออกแบบผลิตภัณฑ์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 2(22), 162-182.
ณัฐนรี ชูถม. (2559). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้ออาหารเพื่อสุขภาพ (คลีนฟู้ดส์) ของผู้บริโภคในเขตนิคมอมตะนคร จังหวัดชลบุรี. งานนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจสำหรับผู้บริหาร วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธัญลักษณ์ ถาวรจิต. (2564). การศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภคอาหารเพื่อสุขภาพในเทศบาลนครหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วารสารราชมงคลศรีวิชัย, 1(3), 41-56.
วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล. (2562). “ใครไม่ SEE GEN Z”. ค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2565, จาก https://www.limitlesseducation.net/.
ศุภพล เมธีเสริมสกุล. (2563). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ระหว่าง โภชนบัญญัติ 9 ประการ กับการตัดสินใจสั่งอาหารผ่านแอปพลิเคชันออนไลน์ ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 1 ภายใต้ฐานวิถีชีวิตใหม่. วิทยานิพนธ์คหกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
สำนักงานจังหวัดมุกดาหาร. (2564). แผนพัฒนาจังหวัดมุกดาหาร ปี พ.ศ. 2561-2565. ค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2565, จาก https://data.go.th/en/dataset/http-www-mukdahan-go-th-ita2564-p61-65-2565-pdf.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). สำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ 2564 (ไตรมาส 2). ค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2565, จาก http://www.nso.go.th.
สำนักทะเบียนท้องถิ่น เทศบาลเมืองมุกดาหาร. (2563). ปิรามิดประชากร เมืองมุกดาหาร ปี 2563. ค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2565, จาก http://muangmuk.go.th/home/.
สุรพงษ์ คงสัตย์ และธีรชาติ ธรรมวงค์. (2551). การหาค่าความเที่ยงตรงของแบบสอบถาม (IOC). ค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2565, จาก https://www.mcu.ac.th/article/detail/14329.
อาดูโฮโด อาเซียน. (2563). Now you Z me: Debunking myths about ASEAN’s Generation Z” (พลิกมุมมองใหม่พิชิตใจผู้บริโภค Gen Z ในอาเซียน). ค้นเมื่อ 5 สิงหาคม 2565, จาก https://www.marketthink.co/.
Kotler, P. (1997). Marketing management: analysis, planning, implementation and control. (9th ed.). New Jersey: A Simon & Schuster Company.
Morin. (2014). Generation c: The nine spheres of social media influence. Retrieved August 5, 2022, from: http://maximizesocialbusiness.com อ้างถึงใน วรมน บุญศาสตร์. (2559). องค์กรรับผิดชอบต่อสังคม: ทัศนคติและการตอบสนองด้านคุณภาพการบริการ ภาพลักษณ์องค์กร ความไว้วางใจ ความตั้งใจซื้อและการบอกต่อของกลุ่มผู้บริโภคเจนเนอเรชั่นซี. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 2(2), 1-18.
Nielsan. (2010). Introducing generation C the connected collective consumer. Retrieved August 5,
