สมรรถนะของนักบัญชีที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานในระบบ AI
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานในระบบ AI 2) ศึกษาปัจจัยสมรรถนะของนักบัญชีที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานในระบบ AI เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักบัญชีที่ปฏิบัติงานในองค์กรเอกชน โดยใช้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .79 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน โดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์การถดถอย ผลการวิจัยพบว่า นักบัญชีที่ทำงานในองค์กรเอกชนที่มีเพศ และอายุแตกต่างกันส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานในระบบ AI แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 และปัจจัยสมรรถนะของนักบัญชีร่วมกัน อธิบายการเปลี่ยนแปลงของประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานในระบบ AI ภาพรวมได้ร้อยละ 84.7% (Adjusted R2 = 0.847) พบว่า ปัจจัยสมรรถนะของนักบัญชี ได้แก่ 1) ด้านความสามารถในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลง 2) ด้านการเรียนรู้เทคโนโลยี AI 3) ความรู้ 4) ทัศนคติ มีอิทธิพลทางบวกต่อสมรรถนะของนักบัญชี ภาพรวม ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความหรือข้อคิดเห็นใดใดที่ปรากฏในวารสารวิทยาลัยบัณิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เป็นวรรณกรรมของผู้เขียน ซึ่งบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
เอกสารอ้างอิง
กมลภู สันทะจักร์ และกนกศักดิ์ สุขวัฒนาสินิทธิ์. (2562). ปัจจัยของนักบัญชียุคดิจิทัลที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ในการปฏิบัติงานของหน่วยงานราชการในประเทศไทย. วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 17(1), 17-31.
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. (2558). กฎหมาย. ค้นเมื่อ 7 สิงหาคม 2567, จาก https://www.dbd.go.th/law
จารุพร พฤกธารา, รัชนีภรณ์ คณะพูล และกาญจนา ผลาผล. (2565). สมรรถนะของนักวิชาชีพบัญชีในยุคดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพสํานักงานบัญชีจังหวัดระยอง. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 4(3), 149-167.
จิระพร เนตรนุช. (2565). ผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยีที่มีต่อการพัฒนานักบัญชียุคดิจิทัล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 8(1), 1-18.
ฉัตรรัชดา วิโรจน์รัตน์. (2561). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของการประยุกต์ใช้นวัตกรรมและเทคโนโลยีปฏิบัติงานบัญชีสมัยใหม่, การพัฒนาความรู้ต่อเนื่องทางวิชาชีพบัญชี, ความเชี่ยวชาญทางการบัญชีอย่างมืออาชีพ ที่มีต่อประสิทธิภาพรายงานทางการเงินของนักบัญชีในประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 11(1),17-34
ณัฐชยา กลิ่นสุวรรณ์. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานกับประสิทธิภาพการปฎิบัติงานของพนักงานสำนักงานประกันสังคม. สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต แขนงวิชาบริหารรัฐกจ สาขาวิชาวิทยาการจัดการ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ณัฐวดี สวัสดิ์ภักดี. (2561). สมรรถนะที่พึงประสงค์ของวิทยากรศูนย์ฝึกอาชีพสังกัดกรุงเทพมหานคร. สารนิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการอาชีวศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคําแหง.
เบญจวรรณ ถนอมชยธวัช, ผ่องศรี วาณิชย์ศุภวงศ์, วุฒิชัย เนียมเทศ และณัฐวิทย์ พจนตันติ. (2559). ทักษะแห่งศตวรรษที 21: ความท้าทายในการพัฒนานักศึกษา. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 3(2), 208-222.
พรชนิตว์ ลีนาราช. (2560). ทักษะการรู้ดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนรู้. วารสารห้องสมุดสมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทย, 61(2), 76-92.
รุ่งระวี มังสิงห์ และชุมพล รอดแจ่ม. (2564). สมรรถนะของนักบัญชีที่พึงประสงค์ในยุคดิจิทัลตามมาตรฐานการศึกษาระหว่างประเทศสำหรับผู้ประกอบวิชาชีพบัญชี. วารสารนวัตกรรมและการจัดการ, 6(1), 100-118.
ลัดดา หิรัญยวา. (2560). มาตรฐานนักบัญชีที่ตอบสนองความต้องการของภาคธุรกิจภายใต้กรอบมาตรฐานกลุ่มเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 9(2), 63-73.
สภาวิชาชีพบัญชี. (2556). ปีเตอรบัญชี ในพระบรมราหูปถัมภ์. ค้นเมื่อ 11 ตุลาคม 2567, จาก https://www.tfac.or.th/Article/Detail/66903
สรัชนุช บุญวุฒิ และไพฑูรย์ อินต๊ะขัน. (2559). การศึกษาองค์ประกอบคุณลักษณะของนักบัญชียุคใหม่ภายใต้ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 9(1), 162-177.
อริยา สรศักดา. (2563). สมรรถนะของนักวิชาชีพบัญชีในยุคดิจิทัลเพื่อพัฒนาคุณภาพสำนักงานบัญชี. สารนิพนธ์ปริญญาบัญชีมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบัญชี วิทยาลัยบริหารธุรกิจนวัดกรรมและการบัญชี มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อริสา ศรีชัยนาท. (2562). ทักษะด้านเทคโนโลยีของนักวิชาชีพบัญชีในยุคดิจิทัล. สารนิพนธ์ปริญญาบัญชีมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบัญชี วิทยาลัยบริหารธุรกิจนวัดกรรมและการบัญชี มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อุษคม เจียรจินดา. (2563). เทคโนโลยีสารสนเทศกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของผู้ปฏิบัติงานในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 3(2), 63-64.
Cronbach, L.J. (1970). Essentials of Educational Administration. 8th ed., Boston: Allyn and Bacon.
Harrington, E. (1931). The Twelve Principles of Efficiency. New York: The Engineering Magazine.
Kane, G. C., Palmer, D., Phillips, A. N., Kiron, D. & Buckley, N. (2015). Strategy, not technology, drives digital transformation. MIT Sloan Management Review, 14, 1–25.
Krejcie, R. V.; & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Peterson, E., & Plowman, E.G. (1989). Business organization and management.Homewood Ilinois: Richard D. Irwin.
