การจัดการความรู้ของส่วนกำลังรบ สังกัดกองทัพอากาศ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ๑) ระดับการจัดการความรู้ของส่วนกำลังรบ สังกัดกองทัพอากาศ๒) ปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อการจัดการความรู้ของส่วนกำลังรบ สังกัดกองทัพอากาศ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนของตัวแปรเชิงพหุแบบสองทาง (Multivariate Analysis of Variance: 2-Way (MANOVA) ผลการวิจัยพบว่า ๑) การจัดการความรู้ของส่วนกำลังรบ สังกัดกองทัพอากาศ โดยภาพรวมพบว่า อยู่ในระดับปานกลาง โดยที่ด้านการสร้างและแสวงหาความรู้มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านการบ่งชี้ความรู้ และด้านการเข้าถึงความรู้ มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดและ ๒) ปัจจัยส่วนบุคคลด้านเพศ มีผลต่อการจัดการความรู้ของส่วนกำลังรบ สังกัดกองทัพอากาศ ส่วนการจัดการความรู้ให้เป็นระบบ การเรียนรู้มีผลต่อด้านการสร้างและแสวงหาความรู้ การแบ่งปันแลกเปลี่ยนความรู้ รวมถึงปัจจัยส่วนบุคคล ด้านระดับการศึกษาสูงสุด และประสบการณ์การทำงาน มีผลต่อการจัดการความรู้ทุกด้าน ส่วนระดับชั้นยศไม่มีผลต่อการจัดการความรู้ของส่วนกำลังรบ สังกัดกองทัพอากาศ สรุปได้ว่า การจัดการความรู้ของส่วนกำลังรบ สังกัดกองทัพอากาศ โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง และปัจจัยส่วนบุคคลด้านเพศ ระดับการศึกษาสูงสุด และประสบการณ์การทำงานมีผลต่อการจัดการความรู้ของส่วนกำลังรบ สังกัดกองทัพอากาศ ดังนั้นผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการจัดการความรู้ควรเร่งพัฒนาการจัดการความรู้และบุคลากรให้มีประสิทธิภาพ ทั้งนี้โดยควรคำนึงถึงการผนวกปัจจัยส่วนบุคคลโดยเฉพาะด้านเพศระดับการศึกษา และประสบการณ์การทำงานที่มีผลต่อการจัดการความรู้เพื่อนำไปพัฒนาระบบการจัดการความรู้โดยรวมให้สอดคล้องกับนโยบายผู้บัญชาการทหารอากาศ และเพื่อพัฒนาการจัดการความรู้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อกองทัพอากาศรวมไปถึงในระดับประเทศเช่นกัน
Article Details
บทความ ภาพ ตาราง กราฟ ข้อเขียน หรือความคิดเห็นในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนไม่ผูกพันกับสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ และทางวิชาการแต่อย่างใด
เอกสารอ้างอิง
คมศักดิ์ เจียมวัฒนาเลิศ. (๒๕๕๓). การพัฒนากระบวนการจัดการความรู้ของโรงเรียนเสนาธิการทหารบก (วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต). ส่วนบัณฑิตศึกษา โรงเรียนเสนาธิการทหารบก. กรุงเทพฯ.
จิราพร ชายสวัสดิ์. (๒๕๕๐). การจัดการความรู้ในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาขอนแก่น เขต ๑ (วิทยานิพนธ์ปริญญา
มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จรัญญา วิเชียรมณี. (๒๕๕๗). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการจัดการความรู้ กรณีศึกษาพนักงานฝ่ายวางแผนธุรกิจ ภาค ๔
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา. กรุงเทพฯ.
ชัชชัย หลวงกระเจ้า. (๒๕๕๒). การปฏิรูประบบราชการ: ศึกษาเฉพาะกรณี การปรับลดกำลังพลของกองทัพอากาศ
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีปทุม. กรุงเทพฯ.
ชนัญชิดา ม่วงทอง. (๒๕๕๙). ความสัมพันธ์เชิงปรากฏการณ์ของปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการจัดการความรู้
ของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน (วิทยานิพนธ์ปริญญา
ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา. ชลบุรี.
ณัฐรดา วงษ์นายะ. (๒๕๕๕). การพัฒนารูปแบบการจัดการความรู้เครือข่ายสื่อเพื่อเด็กและเยาวชนภาคเหนือ (วิทยานิพนธ์
ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร. กรุงเทพฯ.
ณิศรา ลาภากรณ์. (๒๕๕๔). ความรู้ความเข้าใจของข้าราชการทหารชั้นสัญญาบัตรที่มีต่อการจัดการความรู้ในกรม
ส่งกำลังบำรุงทหาร กองบัญชาการกองทัพไทย (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัย
เกษตรศาสตร์.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (๒๕๕๓). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ ๕). อุบลราชธานี:
วิทยาออฟเซทการพิมพ์.
ประวิณ จิตตินันทน์. (๒๕๕๑). การจัดการความรู้ของกองทัพเรือ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชลบุรี.
ผุสดี ศิริวัฒนา. (๒๕๕๒). สภาพและปัญหาการจัดการความรู้ของสถานศึกษาสังกัดกองทัพเรือ (วิทยานิพนธ์ปริญญา
มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
เพ็ชรรัตน์ ฮีมินกูล. (๒๕๕๔). มาตรวัดการจัดการความรู้ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กรุงเทพฯ.
นโยบายผู้บัญชาการทหารอากาศ. (พ.ศ. ๒๕๖๐-๒๕๖๑), จาก www.rtaf.mi.th.
วัลลภา เฉลิมวงศาเวช. (๒๕๕๘). ความสัมพันธ์ของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการแสดงความรับผิดชอบต่อสังคม (วิทยานิพนธ์
ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยศรีปทุม. กรุงเทพฯ.
วีรวุธ มาฆะศิรานนท์. (๒๕๕๖). การจัดการความรู้ Harvard Business Review on Knowledge Management.
บริษัท เอ็กเปอร์เน็ต จำกัด.
วันดี โต๊ะดำ. การจัดการความรู้. สืบค้นเมื่อ ๔ มีนาคม ๒๕๖๑, จาก http://www.trang1.go.th/km Online.
มะรอบี เจะแม. (๒๕๕๔). การจัดการความรู้ของครูโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา
ปัตตานี เขต ๑ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. สงขลา.
ยุพา เนินหาด. (๒๕๕๕). ประสิทธิผลในการจัดการความรู้: กรณีศึกษา สำนักงานตำรวจแห่งชาติ (การค้นคว้าอิสระ
ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล. กรุงเทพฯ.
ยุทธศาสตร์กองทัพอากาศ ๒๐ ปี (๒๕๖๐-๒๕๗๙). ฉบับเผยแพร่. จาก www.rtaf.mi.th.
โส โมธรรม. (๒๕๕๑). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความพร้อมในการนำการจัดการความรู้มาใช้ในกรมช่างอากาศ (วิทยานิพนธ์ปริญญา
มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. กรุงเทพฯ.
สุนิตา สุบินยัง. (๒๕๕๔). ระบบสารสนเทศกับการจัดการความรู้ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถม
ศึกษาราชบุรี เขต ๑ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร. กรุงเทพฯ.
สมจิตร์ สุวรักษ์. (๒๕๕๔). การจัดการความรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรในสำนักส่งเสริม
วิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ในเขตภาคกลาง (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต).
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. ปทุมธานี.
สมชาย นำประเสริฐชัย. (๒๕๕๘). การจัดการความรู้. บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด (มหาชน).
สำนักงาน ก.พ.ร. และสถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (๒๕๔๘). คู่มือการจัดทำแผนการจัดการความรู้.
อทิต พลจันทึก. (๒๕๕๖). การจัดการความรู้ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลด้านการศึกษาของกรมยุทธศึกษาทหารอากาศ
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. ปทุมธานี.
McIntosh, R. W., & Goeldner, C. R. (1999). Tourism principles, practices, philosophies. New York: Wiley.
Nonaka, I. (1994). A dynamic theory of organizational knowledge creation. Organization Science, 5(1).
Senge, Peter M. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization.
New York: Doubleday.
Stewart, J. et al. (1995, Spring/Summer). Management in the public domain, public money and
Management.
