กระบวนการสร้างเครือข่ายทางสังคมผ่านบทเพลงร่วมสมัยจากตำนาน สัตว์วิเศษแห่งเมืองเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์กลไกการสร้างเครือข่ายทางสังคมผ่านบทเพลงร่วมสมัยจากตำนานสัตว์วิเศษแห่งเมืองเชียงราย โดยใช้ทุนทางวัฒนธรรมจากตำนานสัตว์วิเศษประจำท้องถิ่นเป็นฐานในการสร้างสรรค์และขับเคลื่อนกิจกรรมร่วมสมัย ดำเนินการศึกษาด้วยระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นสมาชิกในเครือข่ายดนตรี จำนวน 80 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเยาวชนและคนรุ่นใหม่ช่วงอายุ 15-25 ปี (ร้อยละ 57.50) และสังกัดหน่วยงานภาครัฐ เช่น สถาบันการศึกษาและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (ร้อยละ 70.00) เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญและการทดลองใช้ก่อนเก็บข้อมูลจริง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (x̄) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.)
ผลการวิจัยพบว่า สมาชิกมีความคิดเห็นต่อปัจจัยและกระบวนการสร้างเครือข่ายทางสังคมในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (x̄ = 4.49, S.D. = 0.57) โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ด้านกระบวนการสร้างความผูกพันทางสังคมและด้านการจัดกิจกรรมพัฒนาทักษะทางดนตรี (x̄ = 4.57) เมื่อพิจารณารายข้อพบว่า บทเพลงร่วมสมัยทำหน้าที่เป็นสื่อกลางที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการสื่อสารและเผยแพร่กิจกรรมของเครือข่ายสู่สาธารณะ (x̄ = 4.66) ควบคู่กับการสร้างความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของผู้ร่วมกิจกรรมผ่านการบรรเลงดนตรีร่วมกัน (x̄ = 4.64) กลไกการสร้างเครือข่ายทางสังคมที่ค้นพบจึงประกอบด้วย การใช้บทเพลงร่วมสมัยเป็นสื่อกลางเชื่อมโยงสมาชิกและสื่อสารสู่ภายนอก ระบบการถ่ายทอดทักษะแบบพี่สอนน้อง และความพร้อมของทรัพยากรด้านสถานที่และอุปกรณ์ดนตรีที่ช่วยสร้างความยั่งยืนให้แก่เครือข่าย อย่างไรก็ตาม ความเข้าใจในวัตถุประสงค์หลักของเครือข่ายเป็นประเด็นที่มีความเห็นแตกต่างกันมากที่สุด (S.D. = 0.63) จึงควรพัฒนาการสื่อสารเชิงยุทธศาสตร์เพื่อให้เกิดการรับรู้ร่วมกันอย่างเป็นเอกภาพ ข้อค้นพบนี้แสดงให้เห็นว่าการประยุกต์ทุนทางวัฒนธรรมผ่านบทเพลงร่วมสมัยเป็นกลไกสำคัญในการสร้างทุนทางสังคมและกระตุ้นการมีส่วนร่วมของคนรุ่นใหม่ อันเป็นนวัตกรรมทางสังคมในการสืบทอดอัตลักษณ์ท้องถิ่นของเมืองเชียงราย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
รายละเอียดของลิขสิทธ์
เอกสารอ้างอิง
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216-224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). Greenwood Press.
DeNora, T. (2000). Music in everyday life. Cambridge University Press.
Granovetter, M. S. (1973). The strength of weak ties. American Journal of Sociology, 78(6), 1360-1380.
Hesmondhalgh, D. (2013). Why music matters. Wiley-Blackwell.
Phorngam, K. (2010). Self-management of communities and localities. Bapit Khan Phim. [in Thai]
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
Sereerat, S. (2007). Organization and management. Thammasarn. [in Thai]
Srisa-ard, B. (2017). Preliminary research (10th ed.). Suweeriyasan. [in Thai]
Turino, T. (2008). Music as social life: The politics of participation. University of Chicago Press.
UNESCO. (2023, October 31). 55 new cities join the UNESCO Creative Cities Network on World Cities Day. https://www.unesco.org/en/articles/55-new-cities-join-unesco-creative-cities-network-world-cities-day
Wasserman, S., & Faust, K. (1994). Social network analysis: Methods and applications. Cambridge University Press.
