ปัจจัยการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวที่เดินทางท่องเที่ยวในเขตเศรษฐกิจพิเศษตาก
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ก.พ. 27, 2019
คำสำคัญ:
ส่วนประสมทางการตลาด การตัดสินใจ การท่องเที่ยว เขตเศรษฐกิจพิเศษตาก
Main Article Content
บทคัดย่อ
ปัจจัยการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางท่องเที่ยวในเขตเศรษฐกิจพิเศษตาก มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทางประชากรศาสตร์และปัจจัยการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางท่องเที่ยวในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษตาก เพื่อเป็นแนวทางที่เหมาะสมในการจัดการการท่องเที่ยวในพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษตาก ซึ่งศึกษาจากตัวอย่างนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางท่องเที่ยวในเขตเศรษฐกิจพิเศษตากจำนวน 400 คน โดยใช้เครื่องมือแบบสอบถามปลายปิดและปลายเปิด ใช้สถิติพรรณนาในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลวิจัยพบว่านักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุระหว่าง 30-39 ปี มีการศึกษาในระดับปริญญาตรีหรือเทียบเท่า ประกอบอาชีพธุรกิจส่วนตัว และมีรายได้ระหว่าง 20,001 - 30,000 บาทต่อเดือน โดยปัจจัยที่การตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวในเขตเศรษฐกิจพิเศษตาก เรียงอันดับจากมากไปหาน้อย คือ ลักษณะทางกายภาพ ผลิตภัณฑ์ ราคา
การส่งเสริมการตลาด กระบวนการ บุคลากร และช่องทางการจัดจำหน่าย แนวทางที่เหมาะสมในการจัดการการท่องเที่ยวในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษตากนั้นควรพัฒนาปัจจัยทุกด้านไปพร้อม ๆ กัน
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
ชัยฤกษ์ ช., & วงษ์มณฑา เ. (2019). ปัจจัยการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวที่เดินทางท่องเที่ยวในเขตเศรษฐกิจพิเศษตาก. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 14(1), 16–27. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/tourismtaat/article/view/174983
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
เอกสารอ้างอิง
[1] Budseeta, Petchara. (2009). Community-Based Marketing Management on Tourism of Ban Nakornchum Kamphaengphet Province. Kamphaeng Phet Rajabhat University.
[2] Chainok, Prapatchai. (2010). Guidelines for The Development of Cultural Tourism: A Case Study of Ban Dansai, Dansai District, Loei Province. Master of Arts Thesis. Loei Rajabhat University.
[3] Chanhthavong, Sonexay. (2011). A Study of Savannakhet Province Tourism Development Guidelines to Become A Tourism Bordertown. Retrieved January, 24, 2017, from: https://tcd.thailis.or.th.
[4] Chuakrut, Surawanee. (2011). Behavior of Thai Tourists towards Internet Reservation for Accommodations in Chiang Mai Province. Master of Business Administration Thesis. Chiang Mai University.
[5] Jirawongwan, Chaturong. (2006). Guidelines of Public Relations for Accommodation Ban Apae in Tambon Doi Hang, Muang District Chiangrai Province. Master of Business Administration Thesis. Chiang Rai Rajabhat University.
[6] Keawsuriya, Rumpaipun. (2004). Principles of Sustainable Tourism Management. Retrieved January 24, 2017, from https://lib.dtc.ac.th article/tourism/0007.pdf.
[7] Khonkumkard, Rossukon. (2013). Strategic Management for Hospitality Business of Frontier Tourism at Nakhon Phanom Province under ASEAN Economic Community (AEC) Context for Sustainable Tourism Development. Master of Business Administration Thesis. Khon Kaen University.
[8] Kongpet, Udomporn. (2005). Development of Eco-Tourism: A Case Study of Phu Foilom, Nongsang Distric, Udon Thani Province. Master of Business Administration Thesis. Mahasarakham University.
[9] Likert, R. (1967). The Human Organization; Its Management and Value. New York: Mc Graw-Hill.
[10] Petchko, Kanokrat. (2012). Strategic Management of Creative Socio-Economic Development for Promoting the Identity of Frontier Tourism at Chiang Saen District, Chiang Rai Province. Master Master of Business Administration Thesis. Khon Kaen University.
[11] Rattanaphanop, Kamonrat. (2007). Strategic Plan for Sustainable Tourism Development in Prachinburi. Master of Arts Thesis. Naresuan University.
[12] Serirat, Siriwan. et al. (2012). Marketing Plan for Promoting Thai Kitchen Equity into ASEAN Markets: A Case Study of Thailand, Lao People’s Democratic Republic and Kingdom of Cambodia. Suan Dusit Rajabhat University.
[13] Sirithiti, Kanok-on. (2006). The Domestic Travel of Lampang People Living in the Municipal Area. Master of Arts Thesis. Chiang Mai University.
[14] Sriwilai, Nantapohn. et al. (2013). Factors Affecting Tourists's Decision to visit Nakhon Phanom Province. MBA-KKU Journal, 6(2), 92-106.
[15] Tak Special Economic Development Zone. (n.d.). Background: Tak Special Economic Development Zone. Retrieved January, 24, 2016, from: https://www.taksez.com/th/page/establishment.html.
[16] Thangchan, Wittika. (2007). Integrated Tourism Marketing Stratergies for Ubon Ratchatani Province. Master of Arts Thesis. Naresuan University.
[17] Tourism Authority of Thailand. (n.d.). About Tak. Retrieved January, 24, 2016, from: https://www.tourismthailand.org/About-Thailand/Destination/Tak.
[18] Vitheesawat, Amornrat. (2007). Study of Physical Environmental Changed for Zoning Depend on Limit of Carrying Capacity to Support Tourism in Koh Changewat Trad.Master of Science Thesis in Geography. Srinakharinwirot University.
[19] Weaver, D. B. (1998). Ecotourism in the Less Developed World. New York: Oxon.
[20] World Tourism Organization. (2014). E-marketing for Tourism Destinations. Retrieved January 27, 2016, from https://www2.unwto.org/publication/handbook-e-marketing-tourism-destinations-fully-revised-and-extended-version-30.
[21] Yamane, T. (1967). Statistics an Introductory Analysis. 2nd ed. New York: Harper & Row.
[2] Chainok, Prapatchai. (2010). Guidelines for The Development of Cultural Tourism: A Case Study of Ban Dansai, Dansai District, Loei Province. Master of Arts Thesis. Loei Rajabhat University.
[3] Chanhthavong, Sonexay. (2011). A Study of Savannakhet Province Tourism Development Guidelines to Become A Tourism Bordertown. Retrieved January, 24, 2017, from: https://tcd.thailis.or.th.
[4] Chuakrut, Surawanee. (2011). Behavior of Thai Tourists towards Internet Reservation for Accommodations in Chiang Mai Province. Master of Business Administration Thesis. Chiang Mai University.
[5] Jirawongwan, Chaturong. (2006). Guidelines of Public Relations for Accommodation Ban Apae in Tambon Doi Hang, Muang District Chiangrai Province. Master of Business Administration Thesis. Chiang Rai Rajabhat University.
[6] Keawsuriya, Rumpaipun. (2004). Principles of Sustainable Tourism Management. Retrieved January 24, 2017, from https://lib.dtc.ac.th article/tourism/0007.pdf.
[7] Khonkumkard, Rossukon. (2013). Strategic Management for Hospitality Business of Frontier Tourism at Nakhon Phanom Province under ASEAN Economic Community (AEC) Context for Sustainable Tourism Development. Master of Business Administration Thesis. Khon Kaen University.
[8] Kongpet, Udomporn. (2005). Development of Eco-Tourism: A Case Study of Phu Foilom, Nongsang Distric, Udon Thani Province. Master of Business Administration Thesis. Mahasarakham University.
[9] Likert, R. (1967). The Human Organization; Its Management and Value. New York: Mc Graw-Hill.
[10] Petchko, Kanokrat. (2012). Strategic Management of Creative Socio-Economic Development for Promoting the Identity of Frontier Tourism at Chiang Saen District, Chiang Rai Province. Master Master of Business Administration Thesis. Khon Kaen University.
[11] Rattanaphanop, Kamonrat. (2007). Strategic Plan for Sustainable Tourism Development in Prachinburi. Master of Arts Thesis. Naresuan University.
[12] Serirat, Siriwan. et al. (2012). Marketing Plan for Promoting Thai Kitchen Equity into ASEAN Markets: A Case Study of Thailand, Lao People’s Democratic Republic and Kingdom of Cambodia. Suan Dusit Rajabhat University.
[13] Sirithiti, Kanok-on. (2006). The Domestic Travel of Lampang People Living in the Municipal Area. Master of Arts Thesis. Chiang Mai University.
[14] Sriwilai, Nantapohn. et al. (2013). Factors Affecting Tourists's Decision to visit Nakhon Phanom Province. MBA-KKU Journal, 6(2), 92-106.
[15] Tak Special Economic Development Zone. (n.d.). Background: Tak Special Economic Development Zone. Retrieved January, 24, 2016, from: https://www.taksez.com/th/page/establishment.html.
[16] Thangchan, Wittika. (2007). Integrated Tourism Marketing Stratergies for Ubon Ratchatani Province. Master of Arts Thesis. Naresuan University.
[17] Tourism Authority of Thailand. (n.d.). About Tak. Retrieved January, 24, 2016, from: https://www.tourismthailand.org/About-Thailand/Destination/Tak.
[18] Vitheesawat, Amornrat. (2007). Study of Physical Environmental Changed for Zoning Depend on Limit of Carrying Capacity to Support Tourism in Koh Changewat Trad.Master of Science Thesis in Geography. Srinakharinwirot University.
[19] Weaver, D. B. (1998). Ecotourism in the Less Developed World. New York: Oxon.
[20] World Tourism Organization. (2014). E-marketing for Tourism Destinations. Retrieved January 27, 2016, from https://www2.unwto.org/publication/handbook-e-marketing-tourism-destinations-fully-revised-and-extended-version-30.
[21] Yamane, T. (1967). Statistics an Introductory Analysis. 2nd ed. New York: Harper & Row.
