การศึกษาองค์ประกอบของศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวทางทะเลเกาะเต่า จังหวัดสุราษฎร์ธานี

Main Article Content

อิสระพงษ์ พลธานี

บทคัดย่อ

          งานวิจัยเรื่องการศึกษาองค์ประกอบของศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวทางทะเลเกาะเต่า จังหวัดสุราษฎร์ธานีเป็นการสอบถามนักท่องเที่ยวต่อองค์ประกอบของศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวบริเวณพื้นแหล่งท่องเที่ยว โดยประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักท่องเที่ยวชาวไทยและนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเป็นกลุ่มตัวอย่างสำหรับแจกแบบสอบถามในการศึกษา (Questionnaire) โดยผู้วิจัยเลือกเทคนิคการสุ่มตัวอย่างโดยไม่คำนึงถึงความน่าจะเป็น (Non-Probability) โดยใช้วิธีการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Sampling) และได้จำนวนกลุ่มตัวอย่างที่สามารถเป็นตัวแทนประชากร จำนวน 380 คน ซึ่งผู้วิจัยทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) เพื่ออธิบายลักษณะของกลุ่มตัวอย่างจากการวิจัยที่เป็นตัวแปรเชิงปริมาณ


          ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ พบว่าสิ่งดึงดูดใจของแหล่งท่องเที่ยวและการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยวเป็นสิ่งที่นักท่องเที่ยวให้ความสำคัญในระดับมาก ซึ่งจากการเก็บข้อมูลพบว่าสิ่งที่นักท่องเที่ยวให้ความสำคัญมากที่สุดคือสถานที่ที่เป็นที่เคารพ เช่น สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ในส่วนด้านความประทับใจต่อแหล่งท่องเที่ยวเป็นสิ่งที่นักท่องเที่ยวให้ความสำคัญในระดับมากเช่นเดียวกันแต่เมื่อพิจารณาในรายละเอียดจะพบว่านักท่องเที่ยวมีความรู้สึกถึงการมีจำนวนพนักงานบริการที่มีจำนวนเพียงพอต่อการให้บริการและนักท่องเที่ยวรู้สึกได้รับความสะดวกในด้านการมีจำนวนเรือและท่าเรือที่ให้บริการที่มีจำนวนเพียงพอ ในส่วนด้านกิจกรรมการท่องเที่ยวนักท่องเที่ยวมีความรู้สึกถึงความคุ้มค่าของกิจกรรมในแหล่งท่องเที่ยว แต่ด้านสิ่งแวดล้อมและการส่วนร่วมของคนในชุมชนท้องถิ่นนักท่องเที่ยวมองว่าการมีแหล่งท่องเที่ยวกับถิ่นที่อยู่อาศัยของคนในท้องถิ่นคนละส่วนทำให้แหล่งท่องเที่ยวและชุมชนไม่ถูกรบกวนจากกิจกรรมการท่องเที่ยว และด้านการได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยเฉพาะการสนับสนุนด้านการตลาดและการประชาสัมพันธ์

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พลธานี อ. (2019). การศึกษาองค์ประกอบของศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวทางทะเลเกาะเต่า จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 14(2), 17–24. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/tourismtaat/article/view/206955
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

[1] Department of National Parks Wildlife and Plant Conservation. (2015). Koh Tao. Retrieved July 1, 2015, from
https://park.dnp.go.th/visitor/nationparkshow.php?PTA_CODE=9143.

[2] Hanthong, Suphaphon. (2000). Potential Tourism Management Phatthalung Province. Bangkok: term Paper. National Institute of Development Administration

[3] Jittangwattana, Boonlert. (2012). Tourism Marketing Industry. Bangkok: Chulalongkorn Press.

[4] Kongprasert, Piyawan. (2008). Integrated Ecotourism Planning For Sustainable Tourism Development on Pha-Ngan Island, Suratthani Province. Bangkok: Term Paper. Srinakharinwirot University

[5] Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610

[6] Lamaigeen, Kulwadwe. (2008). Tourism Industry. Ubon Ratchathani Rajabhat University press.

[7] Manklan, Piyaphong. (2011). Potential Tourism Market in Nonthaburi Province to the Management of Tourism Resources. Bangkok: Term paper. Thammasat University.

[8] Ministry of Tourism & Sport. (2016). Tourism Development Plan 2015-2017. Bangkok: Ministry of Tourism and Sport

[9] Tirakanan, Suvimon. (2005). Basis Statistics and Research for Educations. Bangkok: Ramkhamhaeng University Press.

[10] Tourism Authority of Thailand. (2015). Koh Tao.Retrieved July 1, 2015, from https://thai.tourismthailand.org.

[11] Ueachongprasit, Sunti. (2006). Strategic Tourism Management. Bangkok: Nawasat Press.

[12] Wanthanom, Cunthat. (2007).Tourism and Service Industry. Phetchaburi Province: Silpakorn University Press.