กลยุทธ์การพัฒนาเส้นทางและแหล่งท่องเที่ยวนวัตวิถีตามฐานทรัพยากรที่มีอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง 2 หลังสถานการณ์โควิด–19
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและสร้างกลยุทธ์รวมทั้งนำเสนอกลยุทธ์การพัฒนาเส้นทาง และแหล่งท่องเที่ยวนวัตวิถีตามฐานทรัพยากรที่มีอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง 2 หลังสถานการณ์โควิด–19 โดยใช้การวิจัยแบบผสานวิธีทั้งการวิจัยเชิงปริมาณที่เก็บข้อมูลจากผู้ประกอบการ เจ้าหน้าที่ของรัฐ นักวิชาการและภาคประชาสังคมจำนวน 400 คน และการวิจัยเชิงคุณภาพที่ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ประกอบการและเจ้าหน้าที่หน่วยงานภาครัฐ จำนวนรวม 15 คน
ผลการวิจัยในการตอบวัตถุประสงค์พบว่า
วัตถุประสงค์ข้อที่ 1 เพื่อศึกษากลยุทธ์การพัฒนาเส้นทางและแหล่งท่องเที่ยวนวัตวิถีตามฐานทรัพยากรที่มีอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง 2 หลังสถานการณ์โควิด–19 โดยพบว่าทุกด้านอยู่ในระดับมาก
วัตถุประสงค์ข้อที่ 2 กลยุทธ์การพัฒนาเส้นทางและแหล่งท่องเที่ยวนวัตวิถีตามฐานทรัพยากรที่มีอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง 2 หลังสถานการณ์โควิด–19 ในการดำเนินงานเป็นไปในทิศทางที่เกิดผลสัมฤทธิ์ มีประสิทธิภาพในการพัฒนาชุมชนให้มีศักยภาพโดดเด่น มีอัตลักษณ์ที่แท้จริง
วัตถุประสงค์ข้อที่ 3 เพื่อนำเสนอกลยุทธ์การพัฒนาเส้นทางและแหล่งท่องเที่ยวนวัตวิถีตามฐานทรัพยากรที่มีอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง 2 หลังสถานการณ์โควิด–19 ให้มีการดำเนินการบรรลุเป้าหมายได้อย่างยั่งยืน ตามความต้องการของผู้มีส่วนได้เสียทุกฝ่าย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Chalermdan, N. (2020). Consumers’ Behavior on Buying Delivery Food via Mobile Application during New Species of Corona Virus 2019 (COVID–19) in Bangkok. Journal of Industrial Business Administration, 2(1), 92–106.
Community Development Department (CDD). (2018). Manual for Driving the Operation of OTOP Nawatwithi Tourism Community Project. CDD.
Decyk, K. (2019). Competitiveness Factors in the Innovative Enterprises. Proceedings of 6th International Scientific Conference on Contemporary Issues in Business, Management and Economics Engineering 2019.
Dokboonnak, N. & Thongkamnuch, T. (2013). Community Participation in Tourism Management: A Case Study of 100-Years-Old Samchuk Market Community, Suphanburi Province. Thailand Research Fund.
Gerdruang, A. (2018). Principle of Public Policy Evaluation. Chulalongkorn University Press.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Kunpluem, P. (2021). Business Adaptation after the COVID–19 Era. Journal of Politics, Administration and Law, 12(2), 99–110.
Ministry of Industry (MIND). (2020). Local Product Technology Master Plan. Rung Ruang Sarn Press.
Office of the National Economic and Social Development Council (NESDC). (2020). The Concept of Sustainable Development. NESDC.
One Tambon One Product (OTOP). (2020). Guidelines for Product Development One Tambon One Product. Saeng Rung Printing.
Polsombun, P. (2016). Development of OTOP Industrial Business Management Model to Enhance Efficiency of Sustainable Competitiveness. King Mongkut’s University of Technology North Bangkok.
Photisoda, A. (2020). Development Guidelines for Logistics Management for OTOP Nawatwithi Tourism Community, Ban Khuan Kee Rad-Thung Chang, Hat Yai District, Songkhla Province. Yala Rajabhat University
Siriboriruk, J. (2020). COVID–19. Burapha Journal of Medicine, 7(1), 89–95.
Saebi, T., Lien, L., & Foss, N. J. (2016). What Drives Business Model Adaptation? The Impact of Opportunities, Threats and Strategic Orientation. Long Range Planning, 50, 567–581.
The Office of SMEs Promotion (OSMEP). (2020). Problems and the Adaptation of OTOP to AEC. OSMEP.
Warasiri, K. & Sawagvudcharee, O. (2020). Historical Innovative Ayutthaya Model. EAU Heritage Journal Social Sciences and Humanities, 9(3), 245–258.
