ศักยภาพทางการท่องเที่ยวในพื้นที่ของอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความเรื่องนี้ เป็นส่วนหนึ่งของงานวิจัยเรื่องการพัฒนารูปแบบธุรกิจท่องเที่ยวโดยชุมชนอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพทางการท่องเที่ยวในพื้นที่ของอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ ประชากรในการวิจัยคือ นักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 200 ราย และสมาชิกชมรมการท่องเที่ยวอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 34 ราย โดยใช้แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา (จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) ตลอดจนการวิเคราะห์เนื้อหา ในการวัดศักยภาพของพื้นที่ ได้วัดผ่านระดับการตอบสนองและการตัดสินใจซื้อของนักท่องเที่ยวใน 5 มิติ ครอบคลุมมิติด้านการเลือกเวลาในการซื้อ การเลือกผู้ขาย การเลือกตราสินค้า การเลือกปริมาณในการซื้อ และการเลือกผลิตภัณฑ์
ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวประเมินศักยภาพของพื้นที่ผ่านระดับการตอบสนอง และการตัดสินใจซื้อในระดับที่มาก 4 มิติ คือ ลำดับที่ 1 มิติด้านการเลือกเวลาในการซื้อในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 2.52) ลำดับที่ 2 ศักยภาพของพื้นที่ในมิติด้านการเลือกผู้ขายในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 2.45) ลำดับที่ 3 ศักยภาพของพื้นที่ในมิติด้านการเลือกตราสินค้าในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 2.37) ลำดับที่ 4 ศักยภาพของพื้นที่ในมิติด้านการเลือกปริมาณในการซื้อในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 2.36) และศักยภาพของพื้นที่ในมิติด้านการเลือกผลิตภัณฑ์ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย 2.25) จากการสัมภาษณ์อุปทานทางการท่องเที่ยวพบว่า ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ สามารถจำแนกออกเป็น 3 ด้าน คือ 1) ศักยภาพด้านแหล่งท่องเที่ยว 2) ศักยภาพด้านกิจกรรมท่องเที่ยว/โปรแกรมการท่องเที่ยว และ 3) ศักยภาพด้านการบริการเสริมและการมีส่วนร่วมของประชาชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Boonyapakdee, W. (1986). Impact of the Tourism Industry on Cultural Heritage. TAT Review Magazine, 40–42.
Butler, R. W. (1993). Tourism—An Evolutionary Perspective. In Nelson, J., Butler, R. W. & Wall, G. (eds.), Tourism and Sustainable Development: Monitoring, Planning Managing. University of Waterloo Press.
Emphandhu, D. (2006). Principles of Recreation and Tourism. Kasetsart University.
Kotler, P., Hermawan, K. & Iwan, S. (2010). Marketing 3.0 From Products to Customers to the Human Spirit. John Wiley sons, Inc.
Lundtorp, S., Rassing, C. R. & Wanhill, S. (2001). Chapter 6— Off–Season is No Season: the Case of Bornholm. In Baum, T. & Lundtorp, S. (eds.), Seasonality in Tourism. Routledge.
Poommanee, T. (2001). Tourism Industry Management. Ramkhamhaeng University Press.
Rojanasuntorn, T. (1999). Summary of the Results of the Northern Tourism Development Seminar. Tourism Authority of Thailand.
Srirathu, V. (2008). Eco–Tourism Potential of Amphoe Khao Kho, Phetchabun Province. Srinakharinwirot University.
Supasorn, Y. (2019). Direction of Thai Tourism in 2019. https://www.tatreviewmagazine.com/article/tourism-thailand-2562/
Thampanichwong, K. (2015). Project to Study the Adaptation of Rice Farmers in Thung Ranot to Climate Change. Thailand Development Research Institute Foundation.
Untong, A. & Kaosa–ard, M. (2013). Seasonality of Tourism in Chiang Mai Province. Kasetsart University Journal of Economics, 16(2), 32–47.
