การจ่ายเงินแก่ลูกจ้างในช่วงหยุดกิจการชั่วคราวในสถานการณ์โรคโควิด-19

บทคัดย่อ

        การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและทบทวนแนวคิดทฤษฎี มาตรฐานระหว่างประเทศ กฎหมายและมาตรการที่เกี่ยวข้องสิทธิและหน้าที่ของนายจ้างและลูกจ้างที่เกี่ยวกับจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างในระหว่างการหยุดกิจการชั่วคราว 2) วิเคราะห์แนวทางการตีความและการบังคับใช้การจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างในระหว่างการหยุดกิจการชั่วคราวตามมาตรา 75 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ในช่วงการระบาดของโรคโควิด-19 และ 3) ศึกษาและเสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายเพื่อให้มีความชัดเจนและสอดคล้องกับมาตรฐานแรงงานระหว่างประเทศและเจตนารมณ์ของกฎหมายแรงงาน เพื่อใช้เป็นแนวทางในการแก้ไขปัญหาปัจจุบัน และป้องกันการระบาดของโรคอื่น ๆ และเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดมาก่อน
        ผลการวิจัย พบว่า โดยหลักการแล้วมาตรา 75 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 และมาตรการในการเยียวยาลูกจ้างที่ว่างงานจากผลกระทบของการระบาดของโรคโควิด-19 มีความสอดคล้องกับมาตรการระหว่างประเทศ และสามารถให้ความคุ้มครองและความเป็นธรรมแก่นายจ้างและลูกจ้างได้ แต่พบว่า ยังมีปัญหาบางประการในการตีความและการบังคับใช้ ดังนั้น ผู้วิจัยจึงได้เสนอให้แก้ไขถ้อยคำในวรรคหนึ่ง ดังนี้ “ในกรณีที่นายจ้างมีความจำเป็นต้องพักงานหรือลดชั่วโมงทำงานของลูกจ้างเป็นการชั่วคราวด้วยเหตุหนึ่งเหตุใดทางธุรกิจที่สำคัญ อันมีผลกระทบต่อการประกอบกิจการของนายจ้าง จนทำให้นายจ้างไม่สามารถประกอบกิจการได้ตามปกติ ซึ่งมิใช่เหตุสุดวิสัยให้นายจ้างจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างไม่น้อยกว่าร้อยละ 50 ของค่าจ้างในวันทำงานที่ลูกจ้างได้รับก่อนนายจ้างหยุดกิจการตลอดระยะเวลาที่นายจ้างไม่ได้ให้ลูกจ้างทำงาน ณ สถานที่จ่ายเงินตามมาตรา 55 และภายในกำหนดเวลาการจ่ายเงินตามมาตรา 70 (1) และเพิ่มเติมวรรค สอง ดังนี้   การหยุดกิจการที่มีระยะเวลานานกว่า 90 วัน ให้ลูกจ้างมีสิทธิเลิกสัญญากับนายจ้างได้ โดยปฏิบัติตามมาตรา 17 และมีสิทธิได้รับเงินช่วยเหลือในอัตราค่าชดเชยตามมาตรา 118”