ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวในงานวัดภูเขาทอง: แรงจูงใจและความต้องการ
คำสำคัญ:
งานวัด, การท่องเที่ยว , แรงจูงใจ, ความต้องการ , อำนาจละมุนบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแรงจูงใจในการตัดสินใจเข้าร่วมงานวัดภูเขาทองของนักท่องเที่ยว 2) ศึกษาความต้องการของนักท่องเที่ยวที่เข้าร่วมงาน และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนางาน วัดภูเขาทองให้เป็นศูนย์กลางแห่งศรัทธาและความเชื่อที่สามารถเสริมสร้างอำนาจละมุนของไทย โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสมวิธี กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเชิงปริมาณคือ นักท่องเที่ยว จำนวน 100 คน และการวิจัยเชิงคุณภาพคือ นักท่องเที่ยว จำนวน 8 คนโดยเลือกแบบสุ่ม เครื่องมือการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามออนไลน์จำนวน 20 ข้อ และเครื่องมือการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสนทนากลุ่ม ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยด้านแรงจูงใจหลักของนักท่องเที่ยวไทยในการเข้าร่วมงานวัดภูเขาทอง คือ แรงจูงใจภายในจากความต้องการเรียนรู้และแสวงหาประสบการณ์ใหม่ และแรงจูงใจภายนอก ได้แก่ ความต้องการแบ่งปันประสบการณ์และอิทธิพลจากสื่อโฆษณาบนสังคมออนไลน์ ส่วนปัจจัยด้านความต้องการของนักท่องเที่ยว พบว่า ความต้องการด้านความปลอดภัยมีความสำคัญสูงสุด รองลงมาคือ ความต้องการในการสืบทอดและเรียนรู้ประเพณีและวัฒนธรรมไทย นอกจากนี้ผลการวิเคราะห์แนวทางพัฒนางานวัดภูเขาทองผ่านกรอบแนวคิด 4A 2R แสดงให้เห็นว่า ฝั่งผู้ใช้อำนาจ (4A) ควร 1) นำเสนอวัฒนธรรมไทยสู่สากลเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดี 2) สร้างเครือข่ายผู้จัดงานให้เข้มแข็ง 3) ส่งเสริมประเพณีห่มผ้าแดงและงานศิลปหัตถกรรมไทยให้เป็นจุดเด่น 4) จัดแสดงศิลปวัฒนธรรม ปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวก และใช้เทคโนโลยีสร้างประสบการณ์ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ ซึ่งจะส่งผลต่อฝั่งผู้รับอำนาจ (2R) ได้แก่ 1) นักท่องเที่ยวได้ประสบการณ์ที่ดีและช่วยเผยแพร่วัฒนธรรมไทยอย่างกว้างขวาง และ 2) เกิดอัตลักษณ์ที่เข้มแข็งของงานวัดภูเขาทองและสนับสนุนอำนาจละมุนของไทย
เอกสารอ้างอิง
กองยุทธศาสตร์และประสานการพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขัน สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและ
สังคมแห่งชาติ. (2567). ดัชนีการพัฒนาด้านการเดินทางและการท่องเที่ยว ปี 2567. สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. https://www.nesdc.go.th/ewt_dl_link.php? Filename=economic_ develop&nid=15745
ฐณยศ โล่ห์พัฒนานนท์. (ม.ม.ป.). 4A 2R กับการอธิบาย Soft Power ในฐานะกระบวนการทางอำนาจ. สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. http://www.ias.chula.ac.th/article/4a-2r-กับการอธิบาย-soft-power-ในฐานะกร/
บัณฑิตย์ พิณอุดม. (2567, 12 พฤศจิกายน). Future of tourism: รับมือการเปลี่ยนผ่านสู่การเติบโตอย่างมีคุณค่าและยั่งยืน. แจงสี่เบี้ย. กรุงเทพธุรกิจ. https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/ articles-and-publications/articles/article-2024nov12.html
ศูนย์ศึกษาการต่างประเทศ. (2565). “ยุทธศาสตร์ Soft Power” ของไทย และความหนักใจในการสร้าง Moral Authority ด้านการต่างประเทศ. วิเทศปริทัศน์. https://isc.mfa.go.th/en/content/ยุทธศาสตร์-soft-power-ของไทย?cate=5f204a5928600c531517cb75
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2565). การประชุมรัฐสภาเรื่อง “ผลกระทบจากโควิด-19”. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. https://library.parliament.go.th/th/radioscript/rr2565-may7
แสงอรุณ อนุเคราะห์, และเจตนนาฎ สุวรรณดี. (2564, 4 มิถุนายน). วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร (วัดภูเขาทอง). หอสมุดรัฐสภา. https://library.parliament.go.th/th/digest/digest-2564-jun4
Anholt, S. (2007). The theory of competitive identity. In Competitive identity: The new brand management for nations, cities and regions (pp. 25-42). Palgrave Macmillan UK.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241-258). Greenwood.
Buhalis, D., & Amaranggana, A. (2015). Smart tourism destinations enhancing tourism experience through personalisation of services. In I. Tussyadiah & A. Inversini (Eds.), Information and communication technologies in tourism 2015 (pp. 377-389). Springer International Publishing.
Dann, G. M. S. (1977). Anomie, ego-enhancement and tourism. Annals of Tourism Research, 4(4), 184-194. https://doi.org/10.1016/0160-7383(77)90037-8
du Cros, H., & McKercher, B. (2014). Cultural tourism (2nd ed.). Routledge. https://doi.org/10. 4324/9780203790601
Freeman, R. E. (2010). Strategic management: A stakeholder approach. Cambridge University Press.
Maslow, A. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370.
Nye, J. S. (2004). Soft power: The means to success in world politics. Public affairs.
Nye, J. (2005). Soft power and higher education. Harvard University.
Pearce, P. L. (2005). Tourist behaviour: Themes and conceptual schemes. Channel View Publications.
Plog, S. C. (1974). Why destination areas rise and fall in popularity. Cornell Hotel and Restaurant Administration Quarterly, 14(4), 55-58. https://doi.org/10.1177/001088047401400409
Prahalad, C. K., & Ramaswamy, V. (2004). The future of competition: Co-creating unique value with customers. Harvard Business School Press.
Uysal, M., & Hagan, L. A. R. (1993). Motivation of pleasure travel and tourism. Encyclopedia of hospitality and tourism, 21(1), 798-810.
World Tourism Organization. (2018). Tourism and culture synergies. UNWTO. https://doi.org/10.18111/9789284418978
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการ วิจัย และนวัตกรรม มสธ. (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.