ผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิคกลุ่มสืบสอบที่มีต่ออัตลักษณ์นักศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพ

ผู้แต่ง

  • วีรพงษ์ พวงเล็ก ภาควิชาการสื่อสารและสื่อใหม่ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
  • สุนทรี ผลวิวัฒน์ ภาควิชาการสื่อสารและสื่อใหม่ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
  • อัลฮูดา ชนิดพัฒนา ภาควิชาการสื่อสารและสื่อใหม่ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

คำสำคัญ:

การเรียนรู้แบบร่วมมือ, เทคนิคกลุ่มสืบสอบ, อัตลักษณ์นักศึกษา, มหาวิทยาลัย

บทคัดย่อ

       การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิคกลุ่มสืบสอบที่มีต่อการพัฒนาอัตลักษณ์นักศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพใน 3 ด้าน ได้แก่ ความคิดสร้างสรรค์ จิตวิญญาณผู้ประกอบการ และความเป็นสากล โดยมีสมมติฐาน 2 ข้อคือ นักศึกษากลุ่มทดลองที่ได้รับการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิคกลุ่มสืบสอบ มีค่าเฉลี่ยอัตลักษณ์นักศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพทั้งโดยรวมและรายด้านสูงกว่ากลุ่มควบคุม และคะแนนหลังการทดลองจะสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
      งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง โดยใช้แผนการทดลองแบบสุ่มกลุ่มควบคุมที่มีการวัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาการสร้างแบรนด์อินฟลูเอนเซอร์ จำนวน 80 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 40 คน และกลุ่มควบคุม 40 คน โดยใช้การสุ่มแบบหลายขั้นตอน กลุ่มทดลองได้รับการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิคกลุ่มสืบสอบ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการเรียนตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบวัดอัตลักษณ์นักศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพ และวิเคราะห์ข้อมูลด้วย t-test แบบอิสระและไม่อิสระ
      ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนอัตลักษณ์ทั้งโดยรวมและรายด้านสูงกว่ากลุ่มควบคุม และมีคะแนนอัตลักษณ์หลังการทดลองสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ดังนั้น รูปแบบการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิคกลุ่มสืบสอบจึงมีศักยภาพในการส่งเสริมอัตลักษณ์นักศึกษาที่สอดคล้องกับอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะเมื่อใช้ผ่านกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมและโครงงานเชิงประสบการณ์ จึงควรนำไปใช้ในรายวิชาอื่นและพัฒนาการออกแบบการเรียนรู้เชิงอัตลักษณ์อย่างเป็นระบบ

เอกสารอ้างอิง

เขมณัฏฐ์ มิ่งศิริธรรม. (2554). การบูรณาการวิธีการเรียนแบบร่วมมือกับการเรียนร่วมกัน. E-Journal, Silpakorn University, 4(1), 435-444.

ภาณุวัฒน์ ศิวะสกุลราช. (2564). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา โดยการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิค LT. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 13(1), 228-237, https://so05.tci-thaijo.org/index.php/suedureasearchjournal/article/view/248996

มหาวิทยาลัยกรุงเทพ. (2567). รายงานการประเมินตนเองตามเกณฑ์คุณภาพการศึกษาเพื่อการดำเนินการที่เป็นเลิศ (EdPEx) ปีการศึกษา 2567. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). ยุทธศาสตร์การอุดมศึกษาไทย 15 ปี (2565-2580). พิมพ์ดี.

Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). UCL Press.

Erikson, E. H. (1968). Identity: Youth and crisis. W. W. Norton & Company.

Fong, C. J., Mahdavivand Fard, S., Dezhkameh, A., Littlefield, T. D., & Rozek, C. S. (2025). Exploring disparities and antecedents to students' belonging at U.S. community colleges: An analysis by gender and racial/ethnic groups. Community College Journal of Research and Practice, 49(6), 440-449. https://doi.org/10.1080/10668926.2025.2471276

Gillies, R. M. (2016). Cooperative learning: Review of research and practice. Australian Journal of Teacher Education, 41(3), 39-54. https://doi.org/10.14221/ajte.2016v41n3.3

Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (1994). An overview of cooperative learning. In Creativity and collaborative learning. Paul H. Brookes Publishing.

Joyce, B. R., & Weil, M. (1996). Models of teaching (5th ed.). Allyn & Bacon.

Komives, S. R., Longerbeam, S. D., Owen, J. E., Mainella, F. C., & Osteen, L. (2006). A leadership identity development model: Applications from a grounded theory. Journal of College Student Development, 47(4), 401-418. https://doi.org/10.1353/csd.2006.0048

Lau, P., & Zheng, J. (2025). Exploring the interplay among student identity development, university resources, and social inclusion in higher education: Analyzing students as partners project in a Hong Kong university. Social Sciences, 14(3), 119. https://doi.org/10.3390/socsci14030119

Marcia, J. E. (1980). Identity in adolescence. In J. Adelson (Ed.), Handbook of adolescent psychology. Wiley.

Mendo-Lázaro, S., León-del-Barco, B., Polo-del-Río, M., & López-Ramos, V. M. (2022). The impact of cooperative learning on university students' academic goals. Frontiers in Psychology, 12, Article 787210. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.787210

Mendoza, R., Kim, A. Y., Galvez, G., & Chun, C. (2024). Reflection, reflexivity, and science identity in an undergraduate research program. Scholarship and Practice of Undergraduate Research, 8(2), 12-20. https://doi.org/10.18833/spur/8/2/2

Sharan, S. (1990). Cooperative learning: Theory and research. Bloomsbury Publishing.

Slavin, R. E. (2014). Cooperative learning and academic achievement: Why does groupwork work? Anales de Psicología, 30(3), 785-791. https://doi.org/10.6018/analesps.30.3.201201

Tajfel, H., & Turner, J. C. (1986). The social identity theory of intergroup behavior. In S. Worchel & W. G. Austin (Eds.), Psychology of intergroup relation (pp. 7–24). Hall Publishers.

ThaiJo. (2568, 20 มีนาคม). ระบบฐานข้อมูลวารสารอิเล็กทรอนิกส์กลางของประเทศไทย. https://www.tci-thaijo.org/

University of Cincinnati News. (2024, December). Why is cooperative learning important in education? https://www.uc.edu/news/articles/2024/12/why-is-cooperative-learning-important-in-education.html

Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-10-21

รูปแบบการอ้างอิง

พวงเล็ก ว., ผลวิวัฒน์ ส. . ., & ชนิดพัฒนา อ. . . . . (2025). ผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิคกลุ่มสืบสอบที่มีต่ออัตลักษณ์นักศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพ. วารสารวิชาการ วิจัย และนวัตกรรม มสธ. (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 5(2), 118–137. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/InnovationStou/article/view/281059

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย