การบริหารจัดการความรู้เพื่อพัฒนาสมรรถนะนักวิจัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของการบริหารจัดการความรู้ (Knowledge Management: KM) ในการพัฒนาสมรรถนะของนักวิจัยในสถาบันอุดมศึกษา โดยพิจารณาจากองค์ประกอบสำคัญของสมรรถนะ ได้แก่ ความรู้ ทักษะ และคุณลักษณะส่วนบุคคล ทั้งนี้เน้นการเชื่อมโยงระหว่างการจัดการความรู้กับกระบวนการสร้าง พัฒนา และใช้ประโยชน์จากองค์ความรู้ เพื่อเพิ่มขีดความสามารถของนักวิจัยในการผลิตงานวิจัยที่มีคุณภาพ สอดคล้องกับเป้าหมายเชิงยุทธศาสตร์ของสถาบันและประเทศ โดยเฉพาะในบริบทของมหาวิทยาลัยท้องถิ่นที่มีบทบาทสำคัญในการผลิตองค์ความรู้เพื่อรับใช้สังคม
ผลการวิเคราะห์พบว่า การบริหารจัดการความรู้ที่มีประสิทธิภาพช่วยส่งเสริมการพัฒนาสมรรถนะของนักวิจัยในทุกมิติ ได้แก่ การจัดการความรู้ด้านระเบียบวิธีวิจัย การเข้าถึงแหล่งทุนวิจัย การใช้เทคโนโลยีเพื่อการวิเคราะห์ข้อมูล การแบ่งปันความรู้ผ่านเครือข่ายนักวิจัย และการใช้ระบบสนับสนุนการทำงานร่วมกัน เช่น แพลตฟอร์มออนไลน์และฐานข้อมูล นอกจากนี้ การพัฒนาทักษะทางจริยธรรมวิชาชีพและการตระหนักถึงความสำคัญของจริยธรรมในการวิจัยในมนุษย์ ยังเป็นอีกประเด็นสำคัญที่ส่งผลต่อคุณภาพของงานวิจัยอย่างยั่งยืน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ปรียนันท์ ประยูรศักดิ์. (2561). การสรรหาและบรรจุพนักงาน. ศูนย์บริการสื่อและสิ่งพิมพ์กราฟฟิคไซท์.
ถวิล อรัญเวศ. (2559). สมรรถนะหมายถึงอะไร. http://www.gotoknow.org/posts/599113.
ชวลิต ขอดศิริ และวชิรา เครือคำอ้าย. (2567). การจัดการเรียนรู้แนวใหม่เพื่อเสริมสร้างทักษะแห่งโลกอนาคต. วารสารปาริชาติ, 37(2), 310–325.
นิลรัตน์ นวกิจไพฑูรย์. (2555). What is performance. https://www.gotoknow.org/posts/501770
มติชนออนไลน์. (2568). THE WUR 2025 เปิดอันดับ 10 มหาวิทยาลัยชั้นนำไทยติดอันดับโลก. http://www.matichon.co.th/local/education/news_4842290.
พิมลพรรณ ศรีภูธร และเอกราช ดีนาง. (2565). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะนักวิจัยของมหาวิทยาลัยราชภัฏในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารคุรุศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี 4(1), 53–69.
พิมพ์ปวีณ์ สุวรรณโณ และคณะ. (2560). การพัฒนารูปแบบการประเมินสมรรถนะการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคใต้. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 13(1), 79 – 95.
สุนันทนา กุศลประเสริฐ. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา ในโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สุทธิพร จิตต์มิตรภาพ. (2567). การปฏิรูประบบวิจัย. จุลสารสำนักวิทยาศาสตร์ ราชบัณฑิตยสภา, 3(2), 1-9.
สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม. (2556). แนวทางปฏิบัติ จรรยาบรรณนักวิจัย. คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ. (2565). ยุทธศาสตร์องค์กร พ.ศ. 2566-2570.แผนยุทธศาสตร์องค์กรสำนักงานฯ.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2562). งานวิจัยกับยุทธศาสตร์การวิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ 20 ปี. ร้อยเรื่องเมืองไทย สำนักวิชาการ สถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา. สำนักงานฯ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สำนักงานฯ.
สำนักพัฒนาข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2559). คู่มือการประเมินสมรรถนะครูฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2553. สำนักงานฯ.
สถาบันพัฒนาการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. (2560). คู่มือการพัฒนาหลักสูตร สำหรับครู กศน. บอยการพิมพ์.
อรชร ว่องพรรณงาม. (2565). แนวทางพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) สาขาวิชาการจัดประชุมและนิทรรศการ (ไมซ์) ในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว โรงแรม และอีเวนต์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
