Knowledge Management for Enhancing Researcher Competency
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to examine the role of Knowledge Management (KM) in enhancing the competencies of researchers in higher education institutions. The study focuses on three core components of researcher competency: knowledge, skills, and personal attributes. Emphasis is placed on the integration of knowledge management with the processes of knowledge creation, development, and utilization to strengthen researchers’ capacity to produce high-quality research outputs. This is particularly vital in the context of local universities, which play a key role in generating knowledge that serves the needs of society.
The analysis reveals that effective knowledge management significantly contributes to competency development in all dimensions. These include managing knowledge related to research methodology, accessing research funding sources, utilizing technology for data analysis, sharing knowledge through research networks, and using collaborative platforms and databases. Furthermore, the development of professional ethics and awareness of human research ethics is highlighted as a critical factor that influences the long-term quality and sustainability of research outcomes.
Article Details
References
ปรียนันท์ ประยูรศักดิ์. (2561). การสรรหาและบรรจุพนักงาน. ศูนย์บริการสื่อและสิ่งพิมพ์กราฟฟิคไซท์.
ถวิล อรัญเวศ. (2559). สมรรถนะหมายถึงอะไร. http://www.gotoknow.org/posts/599113.
ชวลิต ขอดศิริ และวชิรา เครือคำอ้าย. (2567). การจัดการเรียนรู้แนวใหม่เพื่อเสริมสร้างทักษะแห่งโลกอนาคต. วารสารปาริชาติ, 37(2), 310–325.
นิลรัตน์ นวกิจไพฑูรย์. (2555). What is performance. https://www.gotoknow.org/posts/501770
มติชนออนไลน์. (2568). THE WUR 2025 เปิดอันดับ 10 มหาวิทยาลัยชั้นนำไทยติดอันดับโลก. http://www.matichon.co.th/local/education/news_4842290.
พิมลพรรณ ศรีภูธร และเอกราช ดีนาง. (2565). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะนักวิจัยของมหาวิทยาลัยราชภัฏในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารคุรุศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี 4(1), 53–69.
พิมพ์ปวีณ์ สุวรรณโณ และคณะ. (2560). การพัฒนารูปแบบการประเมินสมรรถนะการวิจัยของอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคใต้. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 13(1), 79 – 95.
สุนันทนา กุศลประเสริฐ. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา ในโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สุทธิพร จิตต์มิตรภาพ. (2567). การปฏิรูประบบวิจัย. จุลสารสำนักวิทยาศาสตร์ ราชบัณฑิตยสภา, 3(2), 1-9.
สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม. (2556). แนวทางปฏิบัติ จรรยาบรรณนักวิจัย. คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ. (2565). ยุทธศาสตร์องค์กร พ.ศ. 2566-2570.แผนยุทธศาสตร์องค์กรสำนักงานฯ.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2562). งานวิจัยกับยุทธศาสตร์การวิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ 20 ปี. ร้อยเรื่องเมืองไทย สำนักวิชาการ สถานีวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์รัฐสภา. สำนักงานฯ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สำนักงานฯ.
สำนักพัฒนาข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2559). คู่มือการประเมินสมรรถนะครูฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2553. สำนักงานฯ.
สถาบันพัฒนาการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. (2560). คู่มือการพัฒนาหลักสูตร สำหรับครู กศน. บอยการพิมพ์.
อรชร ว่องพรรณงาม. (2565). แนวทางพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) สาขาวิชาการจัดประชุมและนิทรรศการ (ไมซ์) ในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว โรงแรม และอีเวนต์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
