การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาโรงเรียนเทศบาลบ้านสุขสำราญ สู่โรงเรียนแห่งนวัตกรรม เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ของครูและผู้เรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและความต้องการจำเป็นในการบริหารสถานศึกษาโรงเรียนเทศบาลบ้านสุขสำราญสู่โรงเรียนแห่งนวัตกรรม 2) พัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ของครูและผู้เรียน 3) ทดลองใช้รูปแบบ และ 4) ประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของรูปแบบ การวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา ดำเนินการ 4 ระยะ ระยะที่ 1 เก็บข้อมูลจากผู้บริหาร 4 คน หัวหน้าสายชั้นประถมศึกษาปีที่ 1–6 จำนวน 6 คน และครู/บุคลากร 40 คน รวม 50 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและแบบสอบถามมาตราส่วน 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา สถิติเชิงพรรณนา และดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง ระยะที่ 2 สังเคราะห์และพัฒนารูปแบบภายใต้กรอบ INNOVATE–School Model และรับข้อเสนอแนะจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คนด้วยการสนทนากลุ่ม ระยะที่ 3 ทดลองใช้กับผู้บริหาร 4 คน ครูระดับประถมศึกษาปีที่ 4–6 จำนวน 16 คน และนักเรียนระดับประถมศึกษาปีที่ 4–6 จำนวน 150 คน ระยะที่ 4 ประเมินรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน ผู้บริหาร 4 คน และบุคลากร 11 คน ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัจจุบันอยู่ระดับปานกลาง สภาพที่พึงประสงค์อยู่ระดับมากถึงมากที่สุด โดยด้านที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุดคือ การใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรม (PNI=0.44) และการจัดการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ (PNI=0.43) รูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมโดยรวมอยู่ระดับมากที่สุด และมีความเป็นไปได้โดยรวมอยู่ระดับมาก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2563). การวิจัยและพัฒนารูปแบบทางการศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตนดี โมราศิลป์. (2560). การวิเคราะห์องค์ประกอบองค์กรแห่งนวัตกรรมของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน, Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 2341-2355.
โรงเรียนเทศบาลบ้านสุขสำราญ. (2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2567. โรงเรียนเทศบาลบ้านสุขสำราญ.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2562). การวิจัยทางการศึกษา: แนวคิด กระบวนการ และเทคนิคการวิเคราะห์ข้อมูล. (พิมพ์ครั้งที่ 15). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานทิศทางการพัฒนาการศึกษาไทยสู่ยุคดิจิทัล. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจําเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 3). สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bush, T. (2013). Theories of educational leadership and management (4th ed.). SAGE Publications.
Fullan, M. (2016). Stratosphere: Integrating Technology, Pedagogy, and Change Knowledge. Pearson Education.
Hoy, W. K. & Miskel, C. G. (2013). Educational administration: Theory, research, and practice (9th ed.). McGraw-Hill.
Joyce, B., Weil, M. & Calhoun, E. (2015). Models of Teaching. (9th ed.) Pearson Education.
Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2018). The Future of Education and Skills: Education 2030. OECD Publishing.
Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2017). Innovating education and educating for innovation: The power of digital technologies and skills. OECD Publishing.
Owens, R. G. & Valesky, T. C. (2015). Organizational behavior in education: Leadership and school reform. (11th ed.). Pearson Education.
Richey, R. C. & Klein, J. D. (2007). Design and development research. Routledge.
Schleicher, A. (2018). World class: How to build a 21st-century school system. OECD Publishing.
Senge, P. M. (2006). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday/Currency.
Sergiovanni, T. J. (2015). The principalship: A reflective practice perspective. (7th ed.). Pearson Education.
Taba, H. (2018). Curriculum Development: Theory and Practice. Prentice Hall.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. Jossey-Bass.
Zhao, Y. (2012). World class learners: Educating creative and entrepreneurial students. Corwin Press.
