Development of a Method for Teaching Computational Science Based on The Constructivist Theory to Enhance Media Literacy and News Abilities of Prathomsuksa 1 Students
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study the problem of teaching and learning in computational science, develop a teaching model in computational science based on Constructivist theory, and study the results of using the teaching model. The subject of computational science according to the Constructivist theory of students in grade 1, municipal Suansanook school, academic year 2018. The results of the research were as follows: 1) Problems in the teaching of computational science among primary school students Year 1 at the very level is fundamentals of media literacy and news; 2) The established learning style consisted of basic concepts and theories of learning, objectives, pedagogical processes, social systems, response principles, and support systems. The greatest suitability and consistency of all processes and efficiency according to the established criteria; And 3) The results of using the teaching model on computational science based on the Constructivist theory were found that: students who were taught in the said method developed their ability to be cognizant of media and news after study higher than before studying Statistically significant at the .05 level; The students who studied with the method of teaching computational science based on the Constructivist theory got a post-study score significantly higher than those who studied by normal teaching method at the .05 level.
Article Details
References
จิราภรณ์ พิมพ์ใจใส. (2553). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามทฤษฎีสร้างความรู้เพื่อส่งเสริมความสามารถในการเรียนรู้ของนักศึกษาพยาบาล. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอนบัณฑิตวิทยาลัย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทิศนา แขมมณี และคณะ. (2548). ศาสตร์การสอน. พิมพ์ครั้งที่ 4.กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์.
นนทชนนปภพ ปาลินทร. (2554). การพัฒนารูปแบบการสอน PICC เพื่อส่งเสริมทักษะการสร้างความรู้ของเด็กปฐมวัย. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
น้อยทิพย์ ลิ้มยิ่งเจริญ. (2547). รายงานการวิจัยเรื่องการพัฒนากระบวนการเรียนรู้โดยวิธีการบูรณาการและกระบวนการกลุ่ม เพื่อส่งเสริมคุณลักษณะเก่ง ดีมีสุข และพัฒนาความมีวินัยด้านความรับผิดชอบต่อกลุ่มและใฝ่เรียนรู้. กรุงเทพฯ: ครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิลวรรณ ดิลกลาภ. (2555). รูปแบบการพัฒนาความเป็นบุคคลใฝ่เรียนของนักเรียนอาชีวศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ พเยาว์ ยินดีสุข และราเชน มีศรี. (2553) การสอนคิดด้วยโครงงานการเรียนการสอนแบบบูรณาการ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนต์ชัย พงศกรนฤวงษ์. (2552). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามทฤษฎีการสร้างความรู้เพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างความรู้ของนักเรียนช่างอุตสาหกรรม .วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยศิลปากร.
วัฒนา พาผล. (2551). การวิเคราะห์โครงสร้างความสัมพันธ์ของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความใฝ่รู้ใฝ่เรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยและสถิติทางการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วาสนา กิ่มเทิ้ง. (2553). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน (Problem – based Learning) ที่มีต่อทักษะการแก้ปัญหา ทักษะการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์ และความใฝ่รู้ใฝ่เรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการมัธยมศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศยามน อินสะอาด. (2553). การพัฒนารูปแบบเลิร์นนิ่งอ็อบเจกต์เพื่อเสริมสร้างการสร้างความรู้และทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาปริญญาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิวนิต อรรถวุฒิกุล (2551). การพัฒนากระบวนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้โดยใช้คอมพิวเตอร์สนับสนุนการเรียนรู้อย่างร่วมมือตามแนวคิดการเรียนรู้แบบเพื่อนช่วยเพื่อนเพื่อสร้างพฤติกรรมการสร้างความรู้ของนิสิตนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). แนวทางการวัดผลประเมินผลในชั้นเรียนกลุ่มสาระวิทยาศาสตร์ หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544. กรุงเทพฯ : องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
สุนีย์ เหมะประสิทธิ์. (2550). ครูกับวิจัยชั้นเรียน. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 2(1), 7-9.
สุมาลี ชัยเจริญ. (2551). เทคโนโลยีการศึกษา: หลักการ ทฤษฎีสู่การปฏิบัติภาควิชาเทคโนโลยีการศึกษา. ขอนแก่น : คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2553). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Abruscato, J. (1996). Teaching Children Science : A Discovery Approach. Boston :Allya and. Bacon. Allyn and Bacon.
Balim, A.G. (2009). The Effects of Discovery Learning on Students’ Success and Inquiry Learning Skills. Eurasian Journal of Educational Research,
Brooks, J. G. and M.G. Brooks. (1993). In Search of Understanding : the Case for Constructivist Classrooms. Alexandria, VA : Association for Supervision and Curriculum Development.
Bybee, R.W. (2000). Teaching science as inquiry. Washington, DC : America Association for the Advancement of Science.
Driver, R. and B. Bell. (1986). Students Thinking and the Learning of Science; A Constructivist View. School Science Review, 67(240), 443–456.
Fosnot, C.T. (1992). Constructivism : Theory Perspectives and Practice. New York : Teacher College Press.
Martin, J. and others. (1994). Terminal pattern elements in Drosophila embryo induced by the Torso-like protein. Nature, 367(6465), 741-745.
Shepardson, D.P. (1997). Of Butterflies and Beetles : First Graders’ ways of Seeing and Talking about Insect Life Cycles. Journal of Research in Science Teaching, 34(9), 873–889.
Vygotsky, L.S. (1978). Mind in Society : The Development of Higher Psychological Processes. Cambridge, Mass : Harvard University Press.
