Digital Leadership Development Model for Graduate Students of Education in Educational Administration Program at Sakon Nakhon Rajabhat University -
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this study were to 1) examine the components, 2) create and develop, and 3) investigate the effectiveness of the digital leadership model and the digital leadership model for graduate students in the Educational Administration program at Sakon Nakhon Rajabhat University. The sample groups in this research consisted of 106 graduate students enrolled in the Educational Administration program and classified as 86 master students and 20 doctoral students. Using proportional stratified random sampling, a sample group consisting of thirty participants was used. The research instrument used for data collection was a set of five-point rating scale questionnaires with two parts. In part 1, the current conditions of Digital Leadership, the reliability value was .989. In part 2, the desirable conditions of digital leadership, the reliability value was .980. The statistical tools used to analyze data were frequency, percentage, mean, and standard deviation. The results were as follows: 1. The components of the Digital Leadership Model consisted of 1) the integration of digital technology, 2) the development of digital fluency, 3) the creation of working and learning innovation, 4) digital literacy, 5) creativity in using digital technology in learning and working, and 6) the morality, ethics, and code of conduct in the use of digital technology. Furthermore, the development of the Digital Leadership for Graduate Students of Education in Educational Administration Program at Sakon Nakhon Rajabhat University comprised of five development methods: 1) the study of documents, 2) workshops, and 3) training. 2. The results of the creation and development of the model of digital leadership included: 1) model rationale, 2) model principal, 3) model objectives, 4) model content, 5) model process, and 6) Measurement and Evaluation. Overall, the result of the drafted development model of Digital Leadership was rated at the highest level. 3. The comparison between pre- and post-development stages of the digital leadership development model revealed that post-development was greater than pre-development. Overall, the digital leadership development effectiveness index has grown to a value of 0.963 or 96.30 percent.
Article Details
References
กัญชพร ค้าทอง. (2563). กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการในยุคไทยแลนด์ 4.0 ของโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา จังหวัดขอนแก่น. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(3), 446-460.
จิณณวัตร ปะโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ชัยยนต์ เพาพาน. (2559). ผู้บริหารโรงเรียนยุคใหม่ในศตวรรษที่ 21. วารสารคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 1(1), 304-306.
ไชยา ภาวะบุตร. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการ. ฉบับปรับปรุง พิมพ์ครั้งที่ 3. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ไชยา ภาวะบุตร, สุรัตน์ ดวงชาทม และสุมัทนา หาญสุริย์. (2563). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 9(33), 1-10.
ณัฐยาภรณ์ เล็กสิงโต. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของครูโรงเรียนประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ทวีศักดิ์ จินดานุรักษ์. (2559). ครูวิทยาศาสตร์มืออาชีพ. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 6(1), 159-173.
นัทธีรัตน์ พีระพันธุ์ และคณะ. (2560). การพัฒนาแนวทางการส่งเสริมและพัฒนาสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารสำหรับครูไทยในศตวรรษที่ 2. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
บันเย็น เพ็งกระจ่าง. (2561). การพัฒนาครูด้านการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนสารสาสน์วิเทศคลองหลวง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยเกริก.
พรชัย เจดามาน และคณะ. (2559). ยุทธศาสตร์การพัฒนาเพื่อการบริหารจัดการสู่การเปลี่ยนผ่านศตวรรษที่ 21 : ไทยแลนด์ 4.0. วารสารหลักสูตรและการเรียนการสอน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 2(1), 1-14.
รัษฎากร อัครจันทร์. (2560). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของครูโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สรรฤดี ดีปู่. (2560). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำนักศึกษาครูมหาวิทยาลัยราชภัฏ เขตนครชัยบุรินทร์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาวะผู้นำทางการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
เสาวลักษณ์ รัตนิพนธ์. (2560). ความรู้เกี่ยวกับงานบริการวิชาการแก่สังคม. (ออนไลน์) จาก http://www.chumphon2. mju.ac.th/km/?p=520
สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อินทิรา ชูศรีทอง. (2563). รูปแบบการพัฒนาครูการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อการจัดการเรียนรู้ ในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานศึกษาธิการ ภาค 11. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
Beetham, H., & Sharpe, R. (Eds.). (2013). Rethinking pedagogy for a digital age: Designing for 21st century learning. New York, NY: Routledge.
Dessler, G. (1991). Human Resource Management. 8th ed. New Jersey: Prentice-Hall.
Fansher, H. (2011). 21st Century Learning Environments: Building a Better School. Canada: Springbank Community High School.
Kaganer, E., Sieber, S., & Zamora, J. (2014). The 5 keys to a Digital Mindset. IESE.From URL: http://www. forbes. com/sites/iese/2021/03/11/the-5-keys-to-a-digitalmindset/2.
Krejcie, R.V., & D.W. Morgan. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Marc, D. (2010). Demographic vistas. In Demographic Vistas. University of Pennsylvania Press.
Park. Y. (2016). 8 Digital skills we must teach our children. Retrieved October 15, 2016, from http://www.weforum.org.
