Developing the Competency of Thai Teachers in the New Normal Era according to the Concept of Sustainable Development
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to study concepts, theories, and principles regarding the development of Thai teacher competencies in the new normal era according to the concept of sustainable development. If we want learners to have competency in sustainable development, teachers are an important person who must be developed to understand, be aware of, and have competency in sustainable development as well. The elements of sustainable development consist of 5 important parts: economic, social, environmental and ecological (resource conditions), biological systems, and quality of life. Teachers in the new normal should have key competencies including an understanding of sustainable development, a variety of teaching skills, responsibility for organizing learning, creating a creative learning environment, promoting critical thinking, and promoting collaboration.
Article Details
References
กาญจนา เงารังษี. (2559). การศึกษากับการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารสมาคมนักวิจัย, 21(2), 13-18.
จิรศักดิ์ สุรังคพิพรรธน์. (2554). ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ทริปเพิล เอ็ดดูเคชั่น.
ฉัตร์ณรงค์ศักดิ์ สุธรรมดี และจินตกานด์สุธรรมดี. (2560). การประยุกต์ใช้สมรรถนะเพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 11(1), 262-269.
ฐกร พฤฒิปูรณี และประเสริฐ อินทร์รักษ์. (2565). การพัฒนาสมรรถนะครูในช่วงยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561-2580). วารสารวิจยวิชาการ, 5(6), 87-98.
ณรงค์วิทย์ แสนทอง. (2556). มารู้จัก Competency กันเถอะ. กรุงเทพฯ: เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูใหม่ในศตวรรษที่ 21 ตามแนวคิดโรงเรียนเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2555). การจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน: พื้นฐานการศึกษาด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ไทยสัมพันธ์.
มานะ สินธุวงษานนท์, ณัฐยา บุญกองแสน และกชกร หวังเติมกลาง. (2566). การศึกษากับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs). วารสารมณีเชษฐารามวัดจอมมณี, 5(6), 527-544.
ราชบัณฑิตยสภา สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง. (2562). ทำไมจึงต้องสร้างความฉลาดรู้ : ศึกษาจากปรากฏการณ์ และทำนายอนาคต. หนังสือเนื่องในการประชุมวิชาการ โดยประเภทวิชาศึกษาศาสตร์ สำนักธรรมศาสตร์และการเมือง ราชบัณฑิตสภา ร่วมกับจุฬาลงกร์มหาวิทยาลัย เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ณ ห้องประชุมดวงเดือน พิศาลบุตร (ห้อง 101) อาคารประชุมสุข อาชวบำรุง คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วนิดา ภูชำนิ. (2564). การพัฒนาสมรรถนะของครูเพื่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21: กรณีโรงเรียนบ้านนาตาลคำข่า. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ศูนย์วิจัยอนาคตศึกษา ฟิวเจอร์เทลส์ แล็บ. (2564). อนาคตของความยั่งยืน = Future of Sustainability.กรุงเทพฯ : แมกโนเลีย ควอลิตี้ ดีเวล็อปเม้นต์ คอร์ปอเรชั่น
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2553). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน: คู่มือสมรรถนะหลัก. นนทบุรี: บริษัทประชุมช่าง จํากัด.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ความเป็นมาของวาระการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการ
พัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
อริสา นพคุณ. (2560). การพัฒนาสมรรถนะครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
Alberta Government. (2016). Competencies: Descriptions & Indicators. (ออนไลน์) (อ้างเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2567). จาก https://bit.ly/3jMT8sr
Barbier, E. B., & Burgess, J. C. (2017). The sustainable development goals and the systems approach to sustainability. Economics, 11(1), 20170028.
Brundtland, G. H. (1987). Our common future: Report of the world commission on environment and development. Geneva, UN-Document.
McClellan, G. B. (1980). McClellan's last service to the republic. The North American Review, 130(281), 309-337.
McClelland, D. C. (1973). Introduction to the concept of competence in spencer. New York: John Wiley and Son.
Mochizuki, Y. and Vickers, E. (2017). Rethinking schooling for the 21st century: The state of education for peace, sustainable development and global citizenship in Asia. (ออนไลน์) (อ้างเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2567). จาก https://www.researchgate.net/publication/321267766
Ofei-Manu, P. and Didham, R. J. (2014). Quality education for sustainable development: A priority in achieving sustainability and well-being for all. (ออนไลน์) (อ้างเมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2567). จาก https://www.researchgate.net/publication
Rabie, M. (2016). A theory of sustainable sociocultural and economic development. New York: Palgrave Macmillan US.
Spencer, L. M. and S. M. Spencer. (1993). Competence at work: Model for superior performance. New York: John Wiley and Sons.
UNESCO. (2015). UNESCO Global Geoparks Operational Guidelines. (ออนไลน์) (อ้างเมื่อ 18กุมภาพันธ์ 2567). จาก https://www.unesco.org
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development: Division for sustainable development goals. (ออนไลน์) (อ้างเมื่อ 18กุมภาพันธ์ 2567). จาก https://sdgs.un.org/sites/default/files/publications
