Educational Supervision in the Digital Era: Blended Supervision Models for Developing 21st Century Teaching Skills
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this article is to study the concepts and models of blended supervision in the digital era to develop teaching skills for the 21st century. The findings revealed that The blended supervision integrates the strengths of various supervisory models, including clinical supervision, collegial supervision, coaching and mentoring, and remote supervision, using digital technology as a supporting tool. The blended supervision process consists of six steps: 1) need analysis, 2) collaborative planning, 3) teaching observation, 4) reflective analysis, 5) feedback and feed-forward, and 6) evaluation. Success factors in implementing of the blended supervision model includes personnel factors, organizational and environmental factors, and supervisory process factors. The Blended supervision helps teachers develop active learning design skills, integrating skill of using technology in teaching, and assessment for learning skills, which are essential skills for teaching in the 21st century.
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แผนปฏิบัติการดิจิทัลเพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2563 – 2565. ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
กลุ่มนิเทศ ติดตาม และประเมินผลการจัดการศึกษา. (2564). การประยุกต์ดิจิทัลแพลตฟอร์มสำหรับการนิเทศแบบออนไลน์ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์ ที่ส่งผลต่อการพัฒนาการจัดการเรียนรู้เชิงรุกบนระบบออนไลน์ ด้วยกระบวนการชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพผ่านการเปิด ชั้นเรียน. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์.
ขจรศักดิ์ บัวระพันธ์ และจิรัฐิติกาล พิมพ์วิชัย บัวระพันธ์. (2564). ทักษะการบูรณาการเทคโนโลยีในการสอน (TPACK). https://li.kmutt.ac.th/tpack/knowledge/
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 23). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มยุรี เจริญศิริ. (2558). การศึกษารูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการโค้ชและ การจัดการเรียนรู้ของครูที่ส่งเสริมให้ผู้เรียนเกิดทักษะ การคิดแก้ปัญหา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 13(1) ), 114-127.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ช : การพัฒนาวิชาชีพทฤษฎี กลยุทธ์สู่การปฏิบัติ. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์.
วาสนา บุญมาก. (2562). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบบูรณาการเพื่อส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(2), 269–280.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรีสฤษดิ์วงศ์.
วิชิรตา วรธาดาสวัสดิ์. (2566). รูปแบบการนิเทศการศึกษาแบบผสมผสานเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาเอก มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศิริรัตน์ ศรีวรรณ. (2557). การโค้ชเพื่อการพัฒนาผลงานที่ยอดเยี่ยม. เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
ศิลา สงอาจินต์ และคณะ. (2561). การพัฒนารูปแบบการนิเทศการสอนเพื่อพัฒนาสมรรถภาพการจัดการ เรียนรู้ของครูตามทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของสถานศึกษาในจังหวัดตรัง. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 10(20), 160-175.
สำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดอุดรธานี. (2541). รายงานการวิจัยการพัฒนารูปแบบกระบวนการนิเทศภายในโดยใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการเพื่อให้โรงเรียนได้มาตรฐาน ตามเกณฑ์ มาตรฐานโรงเรียน ประถมศึกษา : กรณีศึกษาในโรงเรียน สังกัดสำนักงานการ ประถมศึกษาจังหวัดอุดรธานี. ฝ่ายวิจัย และประเมินผลทางการศึกษา หน่วยศึกษานิเทศก์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือการนิเทศเพื่อพัฒนาคุณภาพการจัดการศึกษา. พริกหวานกราฟฟิก.
สุวัฒนพงษ์ ร่มศรี. (2554). การพัฒนากระบวนการนิเทศทางไกลเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษา สถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาร้อยเอ็ด เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
หน่วยศึกษานิเทศก์ (2562). แนวทางการนิเทศเพื่อพัฒนาและส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ตามนโยบายลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
หน่วยศึกษานิเทศก์. (2566). การพัฒนาคุณภาพการนิเทศการศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษา
ขั้นพื้นฐาน.
อัญชลี ธรรมะวิธีกุล. (2552). กระบวนการในการจัดการนิเทศการศึกษา. https://panchalee.wordpress.com/2009/03/30/process/
Brookhart, S. M., & McMillan, J. H. (2015). Performance assessment : showing what students know and can do. Learning Sciences International.
Darling-Hammond, L., Flook, L., Cook-Harvey, C., Barron, B., & Osher, D. (2020). Implications for educational practice of the science of learning and development. Applied Developmental Science, 24(2), 97–140.
Glickman, C. D., Gordon, S. P., & Ross-Gordon, J. M. (2010). Supervision and Instructional: Developmental Approach. (8th ed.). Allyn & Bacon.
Goldhammer, R. (1969) Clinical supervision: Special Methods for the Supervision of Teachers. Holt, Reinhart & Winston.
Harris, B. M. (1985). Supervisory behavior in education (5th ed.). Prentice Hall.
Hmelo-Silver, C. E. (2004). Problem-based leaming: What and how do students learn?. Educational psychology review, 16(3), 235-266
Kadushin, A., & Harkness, D. (2014). Supervision in social work (5th ed.). Columbia University Press.
Koehler, M. J., Mishra, P., Kereluik, K., Shin, T. S., & Graham, C. R. (2014). The technological pedagogical content knowledge framework. In J.M. Specter, M.D. Merrill, J. Elen, & M.J. Bishop (Eds.), Handbook of research on educational communications and technology (pp. 101-111). Springer.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Prentice Hall.
Mink, O.G., Owen, K.Q. & Mink, B.P. (1993). Developing high-performance people: The art of coaching. Addision-Wesley.
