Development of a Management Model for Prevention and Solution of Dropouts among Secondary School Students of Maewin Samakkee School, Chiang Mai Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study and analyze the administrative status of dropout prevention and resolution, 2) study the administrative model for dropout prevention and resolution, 3) pilot the implementation of the dropout prevention and resolution management model, and 4) evaluate the implementation of the dropout prevention and resolution management model for lower secondary school students at Mae Win Samakkhi School, Chiang Mai Province. The research involved eight key informants. The tools used included interview forms, a process evaluation form, and a satisfaction survey. Basic statistics and content analysis were used.
The results revealed:
1) The administrative status of dropout prevention and resolution revealed that the school had an action plan and budget, and staff to care for at-risk students. The school possessed cultural diversity, but there were limitations in student quality, a shortage of specialized personnel, insufficient materials, and a lack of continuity in implementation.
2) The administrative model for dropout prevention and resolution consisted of six approaches: 1) Preventing students from dropping out, 2) Monitoring, 3) Providing support, 4) Correcting students with a tendency to drop out, 5) Retrieving students to return to school, and 6) Failure to track students back into the system. The evaluation results of the model were at a high level.
3) The trial use of the model for developing administrative work on dropout prevention and resolution revealed that the overall results were at the highest level with 9 items and at the high level with 4 items.
4) The evaluation of the use of the model for developing administrative work on dropping out prevention and resolution of lower secondary school students at Mae Win Samakkhi School, Chiang Mai Province, revealed that the overall results were at the highest level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
คุณากร บุญสาลี. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน โดยบูรณาการจิตศึกษา โรงเรียนกุญชรศิรวิทย์. [ออนไลน์], แหล่งข้อมูล : http://www.sisaketpao.com/2021/index.php?d= viewboard [ วันที่ 15 มกราคม 2568].
เฉลิมพงษ์ สุขสมพนารักษ์. (2561). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโรงเรียนบ้านช่างหม้อ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2562). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูใหม่ในศตวรรษที่ 21 ตามแนวคิดโรงเรียนเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้. วิทยานิพนธ์การศึกษาศาสตรดุษฏีบัณฑิต. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปุญชรัศมิ์, พันธุวัฒน์ สำเนา, หมื่นแจ่ม และสงบ, ประเสริฐพันธุ์. (2560). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนด้านการคัดกรองนักเรียนของโรงเรียนพร้าววิทยาคม จังหวัดเชียงใหม่. ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
พรเพ็ญ จิระณัฐวีรกุล และนุชนรา รัตนศิระประภา. (2561). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย. ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พิศมัย ถิ่นน้อย. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน เพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตและความปลอดภัยของนักเรียนโรงเรียนวัดกำแพงแสน (สว่างวิทยาคาร). รายงานการวิจัย. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 1.
ภริณ ธนะโชติภน และ เพ็ญณี แนรอท. (2564). สาเหตุการออกกลางคันของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25 จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ บริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
โรงเรียนแม่วินสามัคคี. (2564). แผนพัฒนาการศึกษาปีการศึกษา 2564-2566 ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 4. เอกสารอัดสำเนา.
__________. (2565). รายงานประจำปีของสถานศึกษา (SAR) ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 4. เอกสารอัดสำเนา.
มิญช์มนัส วรรณมหินทร์ สลางสิงห์. (2564). การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาโรงเรียนสุขภาวะในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2562). พระราชบัญญัติ การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 ฉบับปรับปรุงแก้ไขครั้งที่ 4.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.
สำนักงานคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). แนวทางการดำเนินระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนสำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์.
สุธิดา พงษ์สวัสดิ์. (2561). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโรงเรียนชะอำคุณหญิงเนื่องบุรี.ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อนุชา ผลอิน. (2560). การพัฒนารูปแบบระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนด้านการส่งเสริมคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักเรียนโรงเรียนเทศบาลศรีบุณยานุสสรณ์. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด. 6 (2), 187-195.
Laverne,Mc.Coy-Byers. (2000) . Coalition Between Schools and Community Agencies for the Control of Truancy : Identification of Critical Factors Contributing to Coalition Effectiveness. Dissertation Abstract.Innternational.
