แนวทางการพัฒนาศักยภาพของชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงโบราณสถาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาศักยภาพของชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงโบราณสถานในพื้นที่อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาศักยภาพของชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงโบราณสถานในพื้นที่ อำเภอไพศาลี จังหวัดนครสวรรค์ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพใช้เทคนิควิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม เลือกพื้นวิจัยแบบเจาะจง เก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลหลักจำนวน 20 คน เลือกแบบเจาะจงจากผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้เชี่ยวชาญและผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสีย โดยมีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก (Key Informants) ประกอบ กลุ่มผู้นำชุมชน ปราชญ์ชาวบ้าน กลุ่มองค์กรทางสังคม การสัมภาษณ์ การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-Depth Interview) การจัดประชุมแบบมีส่วนร่วม การอบรมเชิงปฏิบัติการ การสนทนากลุ่ม การเวทีประชาคม เครื่องมือสำหรับเก็บข้อมูลได้แก่แบบสัมภาษณ์เชิงลึกที่มีโครงสร้าง เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ตัวต่อตัว วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
(1) ศึกษาศักยภาพของชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงโบราณสถานในพื้นที่ : ผลการวิจัยพบว่า ศักยภาพของชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงโบราณสถาน มีความพร้อมในการพัฒนาชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงโบราณสถานในพื้นที่ มีแหล่งเรียนรู้ วิถีชีวิต ขนบธรรมเนียมประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่น พฤติกรรมผู้คนในพื้นที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม มีสิ่งสิ่งอำนวยความสะดวกบริการขั้นพื้นฐานต่างๆ ที่จำเป็นต่อการนักท่องเที่ยวและระบบที่ดี ทั้งในด้านการจัดการ ด้านที่พักอาศัย โภชนาการ ความปลอดภัย ด้านกิจกรรมการทองเที่ยวสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย ด้านมูลค่าเพิ่มด้านการส่งเสริมการตลาด ด้านวัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่น อยู่ในเกณฑ์ที่มาตรฐาน มีการตระหนักปลุกจิตสำนึกในการจัดการทรัพยากรที่มีอยู่ในชุมชน
(2) แนวทางการพัฒนาศักยภาพของชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงโบราณสถานในพื้นที่ : ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการพัฒนาศักยภาพในการพัฒนาแหล่งโบราณสถานเพื่อการท่องเที่ยว กำหนดสิ่งที่ดึงดูดใจในการท่องเที่ยวทั้งที่เป็นรูปธรรม สร้างและปลูกฝัง ความภาคภูมิใจและความเป็นเจ้าของร่วมกัน มีความรักและความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมภูมิปัญญาและมรดกในท้องถิ่น อำนวยความสะดวกและบริการในการท่องเที่ยวแด่นักท่องเที่ยวในขั้นรากฐาน อาหารที่พัก ความปลอดภัย การเข้าถึงกิจกรรมการท่องเที่ยว แต่ต้องคำนึงถึงด้านสภาพแวดล้อมเป็นหลัก การเข้าถึงข้อมูลการท่องเที่ยวตามแหล่งโบราณสถานที่ มีความหมายเชิงประวัติศาสตร์ เอกาสารประกอบการท่องเที่ยว กฎกติกาการเข้าชม เป็นแนวทางการพัฒนาศักยภาพในการพัฒนาแหล่งโบราณสถานเพื่อการท่องเที่ยว
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ประเวศ วะสี. (2542) ยุทธศาสตร์ชาติเพื่อความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจ สังคมและศีลธรรม.
พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน
พรรณวลัย คีรีวงศ์วัฒนา. (2555). การจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรม:การอนุรักษ์จิตรกรรมฝาผนังในภาคตะวันออก. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, ปีที่ 8. ฉบับที่ 1 : 323.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). (2539). การพัฒนาที่ยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร:
วุฒิชาติ สุนทรสมัย และ ปิยะพร ธรรมชาติ. (2559). รูปแบบการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสุขภาพของจังหวัดปราจีนบุรีเพื่อการพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารสมาคมนักวิจัย. ปีที่ 21 ฉบับที่ 3, กันยายน – ธันวาคม : 167.
ศราวุฒิ ใจอดทน.(2559).แนวทางการพัฒนากายภาพเพื่อเพิ่มศักยภาพแหล่งการท่องเที่ยงทาง
ประวัติศาสตร์ ตำบลโคราช อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา. ทุนวิจัยจากสำนักงาน
คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ: มหาวิทยาลัยราชภัฏราชสีมา.
เสรี พงศ์พิศ. บรรณาธิการ. (2542) เศรษฐกิจชุมชน : ทางเลือกเพื่อทางรอดสังคมไทย. กรุงเทพฯ :
อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง
สุมาลี สันติพลวุฒิและคณะ. (2545). แนวทางในการวางแผนระดับชุมชนเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน
กรณีศึกษาตำบลเขาสามยอดและตำบลชอนน้อย. รายงานการวิจัยภายใต้โครงการจัดตั้ง
วิทยาเขตลพบุรี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เสนอต่อสถาบันวิจัยและพัฒนาแห่ง
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กรุงเทพมหานคร.
เสาวลักษณ์ สมสุข (2550). ศึกษาการฟื้นฟูชุมชน : ยุทธศาสตร์การสร้างทุนในสังคม กรณีศึกษาตำบลต้นแบบ อำเภอพัฒนานิคม จังหวัดลพบุรี
สายันต์ ไพรชาญจิตร. (2548). กระบวนการโบราณคดีชุมชน: การวิจัยเชิงปฏิบัติการการพัฒนาแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความสามารถชุมชนท้องถิ่นในการบริหารจัดการทรัพยากรทางวัฒนธรรมในจังหวัดน่าน. ภาควิชาพัฒนาชุมชน คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สายันต์ ไพรชาญจิตร. (2548). การจัดการโบราณสถาน โบราณวัตถุศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑ์สถานโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. นนทบุรี : ศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์.
สายันต ไพรชาญจิตร. (2558). การจัดการโบราณสถาน โบราณวัตถุศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร : บริษัท ศูนย์การพิมพ์แกน จันทร์ จำกัด
สิทธิชัย ตันศรีสกุล. (2550), ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาชุมชนยั่งยืน กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดมหาสารคาม
สุนีย์ ทองจันทร์ และคณะ. (2556). ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายในการบริหารจัดการโบราณสถาน โบราณวัตถุ และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์: ศึกษากรณีเกาะเมืองจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. รายงานการวิจัย. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
สุวิภา จำปาวัลย์และธันยา พรหมบุรมย์. (2558). แนวทางการพัฒนาศักยภาพและการบริหารจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนมีส่วนร่วมเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในตำบลบ้านเรือนอำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน. รายงานการวิจัย. เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2556). พุกาม : เส้นทางสู่มรดกโลก, กรุงเทพมหานคร : สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2554). ชุดความรู้ด้านการอนุรักษ์ พัฒนาและบริหารจัดการเมืองเก่าเล่มที่ ๑ ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเมืองเก่าในประเทศไทย. กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (เอกสารอันสำเนา).
Cernea, Michael and others. Putting People First : Sociological Variables in Development
Projects. Baltimore : The Johns Hopkins University Press, 1991.
DuBrin, A. J. (1994). Essentials of management. New York, NY: South-Western College.
(1995). Leadership: Research findings, practice, and skills. Boston: Houghton
Mifflin.
Dessler, G. (2004). Management, principles and practices for tomorrow’s leaders. New
Jersey: Pearson Education.
Kinichi, A., & Kreitner, R. (2003). Organizational behavior (5th ed.). Boston Burt Ridge, IL:
McGraw Hill Irwin.
Mescon, M. A., & Khedouri, F. (1985). Management, individual and organizational
effectiveness (2nd ed.). New York: Harper & Row.
Robbins, S. P., Bergman, R., & Stagg, I. & Coulter, M. (2006). Management (4th ed.). Australia:
Pearson Education Australia.
UN Documents: 1987.Gathering a Body of Global Agreements has been compiled by the
NGO Committee on Education of the Conference of NGOs from United Nations
(http://www.stou.ac.th/สืบเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2559)
