การสร้างและการพัฒนาวัฒนธรรมองค์กรรัฐสมัยใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัฒนธรรมองค์กรของรัฐมีพลวัตที่ค่อยข้างเชื่องช้าเพราะขาดการให้ความสำคัญและความจริงใจ อีกทั้งองค์กรรัฐที่มีขนาดใหญ่ทำให้ขบวนการพัฒนาวัฒนธรรมมีลักษณะแยกส่วนจนกลายเป็นความเคยชินและเย็นต่อทิศทางการปรับเปลี่ยนบริบทเช้าชามเย็นชามที่ไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนได้มากนัก อีกทั้งวัฒนธรรมการบริหารจัดการอำนาจที่มีโครงสร้างจากบนลงล่างคอยรับฟังคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาเป็นหลัก รวมทั้งระบบเข้าขุนมูลนาย ระบบอุปถัมภ์นิยม การทุจริตในวงราชการ การเอื้ออำนวยช่วยเหลือในทางกฎหมายของผู้กระทำความผิด จนกลายเป็นสิ่งที่ประชาชนรับรู้ได้กลายเป็นวัฒนธรรมเน่าในตามระบบราชการที่เป็นลักษณะอย่างนี้มาอย่างยาวนาน ซึ่งการสร้างวัฒนธรรมองค์กรรัฐเป็นหัวใจสำคัญของการหล่อหลอมพฤติกรรม และทัศนคติของข้าราชการหน่วยงานรัฐที่สามารถทำให้เกิดการปฏิบัติงานได้มีคุณภาพภายใต้กรอบคิดจิตวิญญาณการบริการสาธารณะแก่ประชาชนทั่วไป ได้แก่ 1. องค์กรรัฐที่พร้อมรับใช้ประชาชน 2.องค์กรรัฐที่เน้นการบริการอย่างมืออาชีพ 3.องค์กรรัฐที่มองเห็นคุณของมนุษย์ 4.องค์กรรัฐภายใต้ขีดความสามารถของข้าราชการไทย 5.องค์กรรัฐผ่านระบบคุณธรรม และจริยธรรม 6.องค์กรรัฐความรู้สึกเป็นเจ้าร่วมกัน 7.องค์กรรัฐมุ่งสู่ความรับผิดชอบต่อส่วนรวม ซึ่งองค์กรรัฐอาจต้องใช้เวลาเพื่อแสวงหาเป้าหมายและปรับวัฒนธรรมไปสู่ความทันสมัย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชุติมา เทศศิร. (2558). ความรับผิดชอบตอสังคมขององคกร. ศูนย์ส่งเสริมจริยธรรม สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
ชาล เจริญพันธ์. Culture Strategy Workshop : วัฒนธรรมองค์กรนั้นสำคัญไฉน?. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://www.hubbathailand.com/hubba-blog/culture-strategy-workshop?gclid=CjwKCAjwe2EBhAhEiwAJI5jg68EPyZqsQPMTbHCZnNjcIhDArBLbAjfoNWvlrSzp8K7sozzFGwylBoC6OIQAvD_BwE [ 13 พฤษภาคม 2564].
ภัทรดนัย ฉลองบุญ. (2560). ความสุขในการปฏิบัติงานของบุคลากรภาครัฐ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. (ฉบับพิเศษ เล่มที่ 5) (พฤษภาคม) : 590.
ราชกิจานุเบกษา. (2562). พระราชบัญญัติมาตรฐานทางจริยธรรมพ.ศ. 2562. เล่ม 136 ตอนที่ 50. 16 เมษายน 2562.
ไว ชีรัมย์ และคณะ. (2563). วัฒนธรรมองค์กรที่เสริมสร้างการจัดการที่ดีของระบบบริหารราชการไทย. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์. ปีที่ 5. ฉบับที่ 2. (กรกฎาคม–ธันวาคม) : 185.
ยุทธชัย เทียรทอง. (2561). วัฒนธรรมองค์กร. วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.).
สมจิตร จันทร์เพ็ญ. (2557). ความผูกพันต่อองค์การของเจ้าหน้าที่สถาบันพัฒนาองคกรชุมชน (องค์การมหาชน). ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (การบริหารพัฒนาสังคม). คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อมสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สมาพร ภูวิจิตร และคณะ. (2557). รูปแบบวัฒนธรรมองค์กรที่มีประสิทธิภาพ. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา. ปีที่ 9. ฉบับที่ 1. (มกราคม-มิถุนายน) : 73.
สุรยุทธ บุญมาทัต. (2562). วัฒนธรรมองค์การที่เหมาะสมกับยุคไทยแลนด์ 4.0 :ส่วนประกอบวัฒนธรรมที่เอื้อต่อการปรับปรุงสมรรถนะขององค์การ. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ. ปีที่ 6. ฉบับที่ 2. (กรกฎาคม – ธันวาคม) : 159-160.
สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน (2555). คู่มือหลักการการให้บรการที่ดีภายใต้ กระบวนการจัดการความรู้. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). คู่มือสมรรถนะหลัก : คำอธิบายและตัวอย่างพฤติกรรมบ่งชี้. นนทบุรี : บริษัท พี.เอ.ลิฟวิ่ง จำกัด.
อณิษฐา หาญภักดีนิยมและจิตสุภา แกมทับทิม. (2561). วัฒนธรรมองค์กรของระบบราชการไทย.วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง. ปีที่ 7. ฉบับที่ 1. (มกราคม 2561 – มิถุนายน) : 350.
อภิวัฒน์ มุทิรางกูร. (มปป). การเห็นคุณค่าที่แท้จริงของงาน (ด้วยปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง) คือก้าวแรกที่คนไทยจะสร้างแผ่นดินของเราให้เป็นแผ่นดินทอง. คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Woranat Sangmanee. (2011). Organization and Organizing (3 nd ed). Bangkok: Rabeangthong Printing.