การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา : อทินนาทานยุคดิจิทัล

Main Article Content

ปรัชญา สะท้านพายัพ
พระครูประวิตรวรานุยุต
พูนชัย ปันธิยะ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญายุคดิจิทัล 2) ศึกษาอทินนาทานในพระพุทธศาสนาเถรวาท 3) วิเคราะห์การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา : อทินนาทานยุคดิจิทัล  เป็นการวิจัยเอกสารจากพระไตรปิฎก คัมภีร์อรรถกถา และงานวิจัยต่าง ๆ นำมาเขียนบรรยายเชิงวิเคราะห์และพรรณนา 


ผลการวิจัย พบว่า 


1) ความรับผิดทางอาญาและแพ่งผู้ทำละเมิดต่อทรัพย์สินทางปัญญา (ลิขสิทธิ์) เป็นแนวคิดกฎหมายประเทศตะวันตก การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศที่เป็นภาคีมี 2 ฉบับ คือ อนุสัญญากรุงเบิร์น และความตกลงทริปส์ โดยมีการลงโทษผู้กระทำละเมิดทั้งทางอาญาและทางแพ่ง การคุ้มครองทางอาญานั้นเป็นการลงโทษโดยรัฐซึ่งโทษที่จะได้รับมีด้วยกัน 3 ประเภท คือ จำคุก ปรับ และริบทรัพย์


2) อทินนาทานในพระพุทธศาสนาเถรวาท คือ การห้ามลักทรัพย์ เป็นศีลข้อ 2 ของคฤหัสถ์ และปาราชิกสิกขาบทที่ 2 ของภิกษุ หากละเมิดศีลข้ออทินนาทาน ถ้าเป็นคฤหัสถ์นอกจากผิดศีลธรรมแล้วอาจจะได้รับโทษตามกฎหมายบ้านเมือง ถ้าเป็นภิกษุอาจจะต้องรับผิดตามกฎนิคหกรรม สำหรับอานิสงค์ของการละเว้นอทินนาทานทั้งคฤหัสถ์และภิกษุจะได้ 2 ส่วน คือ 1) ได้รับขณะมีชีวิตอยู่ ย่อมเป็นผู้มีโชคลาภ และ 2) ได้รับเมื่อสิ้นชีวิตแล้ว ย่อมไปเกิดในสุคติโลกสวรรค์


3) การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา (ลิขสิทธิ์) ซึ่งเป็นความผิดอาญาและแพ่งจำนวน 9 ฐาน จากการวิเคราะห์พบว่า กรณีเป็นคฤหัสถ์การละเมิดเป็นอทินนาทาน กรณีที่เป็นภิกษุถ้าละเมิดแล้วความเสียหายมีค่าเกินกว่า 5 มาสกเป็นปาราชิก แต่ถ้าความเสียหายมีค่าต่ำกว่า 5 มาสก ไม่เป็นปาราชิกแต่อาจเป็นอาบัติถุลลัจจัย เป็นต้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สะท้านพายัพ ป., วรานุยุต พ., & ปันธิยะ พ. (2024). การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา : อทินนาทานยุคดิจิทัล. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 8(2), 358–373. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMHR/article/view/a-024
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมทรัพย์สินทางปัญญา, กระทรวงพาณิชย์. (2546). พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).

ฉัตรรัตน์ ไชยจันทรัสม์. (2560). การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา. เอกสารวิชาการ. กลุ่มงานคณะกรรมาธิการการพาณิชย์และทรัพย์สินทางปัญญา สำนักกรรมาธิการ 1 สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

ชยุตม์ ศรีทิพย์โพธิ์. (2559). “ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับผู้ทรงสิทธิบัตรร่วม”. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต. คณะนิติศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

ไชยยศ เหมะรัชตะ. (2562). ลักษณะของกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ บริษัท เอ็น โฟร โปรพริ้น จำกัด.

ฐิติพร วัฒนชัย และ กิตติยา พฤกษารุ่งเรือง. (2562). “การบังคับคดีกับทรัพย์สินทางปัญญา” โครงการวิจัยการบังคับคดีกับทรัพย์สินทางปัญญา (เสนอกรมบังคับคดี กระทวงยุติธรรม). คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

บารมี วงษ์สมุทร. (2653). “ปัญหาทางกฏหมายเกี่ยวกับความรับผิดจากการละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้ให้บริการพื้นที่บนสื่อสังคมออนไลน์”. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชานิติศาสตร์. คณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

ประสาน โสมเสมสุวรรณ. (2560). “มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา : ศึกษากรณีการคุ้มครองลิขสิทธิ์ภาพยนตร์”. สารนิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต. คณะนิติศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

ปริญญา ดีผดุง. (2546). พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ที่แก้ไข. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

________. (2563). หลักกฎหมายลิขสิทธิ์และบทวิเคราะห์. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

พระมหาบุญมี ยโสธโร (คำลุน). (2549). “การศึกษาทัศนคติของเยาวชนที่มีต่ออทินนาทานในสังคมไทย: ศึกษาเฉพาะกรณี นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4-6 โรงเรียนภูเรือ จังหวัดเลย”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาอิสระ สิงห์เปี้ย. “การวิเคราะห์ปัญหาอทินนาทานตามพุทธจริยศาสตร์เถรวาทในบริบทสังคมไทย”. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหิดล. 2545.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย 2539. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

รัตนศักดิ์ รัตนลาโภ. (2558). “มาตรการทางกฎหมายในการบังคับสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาตามความตกลงหุ้นส่วนยุทธศาสตร์เศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก : ศึกษากรณีการนำมาตรการมาใช้กับประเทศไทยเฉพาะกรณี ลิขสิทธิ์ สิทธิบัตร และเครื่องหมายการค้า”. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต. คณะนิติศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

ศิรวัฒน์ ไชยบาง. (2559). “ความสอดคล้องของกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองลิขสิทธิ์ของประเทศไทยกับความตกลงว่าด้วยสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวกับการค้า”. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต. คณะนิติศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สมชาย พงษ์พัฒนาศิลป์. (2560). ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ ห้างหุ้นส่วนจำกัด เจริญรัฐการพิมพ์.

สุทธิชัย ทักษนันต์. (2563). AI เปลี่ยนอนาคตโลก. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ บริษัท โรงพิมพ์ตะวันออก จำกัด (มหาชน).