แนวทางการบริหารการจัดการสถาบันการศึกษาวิถีพุทธ
Main Article Content
บทคัดย่อ
สถาบันการศึกษาทั้งในระบบและนอกระบบเป็นการศึกษาขั้นพื้นฐานของคนไทยทุกคนที่เรียกว่า คุณวุฒิ โดยผ่านการสอบวัดระดับของแต่ละช่วงชั้น การศึกษาในยุคปัจจุบันพัฒนาไปเร็วมากด้วยระบบเทคโนโลยีสารสนเทศที่แทรกเข้ามาในระบบของการศึกษาโดยไม่รู้ตัว ทำให้การศึกษาทั้งในระบบและนอกระบบขาดคุณธรรมและจริยธรรม จากปัญหาดังกล่าว ผู้เขียนจึงมีความสนใจศึกษาการสร้างแนวทางการบริหารจัดการสถาบันศึกษาวิถีพุทธ และการนำเสนอแนวทางการบริหารสถาบันการศึกษาวิถีพุทธกับหลักพุทธธรรมอิทธิบาท 4 เป็นหลักธรรมแห่งความสำเร็จฉะนั้นการบริหารจัดการของสถาบันการศึกษาควรเน้นหลักพุทธธรรมมาสอดแทรกให้เข้ากับสถานการณ์ปัญหาในวิถีของสังคมสมัยใหม่ เพื่อสอดคล้องกับดำรงชีวิตปัจจุบันและเป็นแนวทางการช่วยเหลือนักเรียนนักศึกษาที่ต้องเผชิญกับปัญหาที่หลากหลายรูปแบบจากสังคมที่พัฒนาอย่างรวดเร็ว โดยการนำหลักพุทธธรรมมาประยุกต์เป็นแนวทางการบริหารการจัดการสถาบันการศึกษาเพื่อให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมทางสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วด้วยเทคโนโลยีสารสนเทศ
สถาบันการศึกษา หมายถึง สถาบันสังคมซึ่งเกี่ยวข้องกับแบบแผนการขัดเกลาและการถ่ายทอดวัฒนธรรม การให้ความรู้ และการฝึกทักษะอาชีพ เพื่อการเป็นสมาชิกที่ดีของสังคม สถาบันการศึกษา ได้แก่ โรงเรียน มหาวิทยาลัย กระทรวง ทบวง และกรม ที่ทำหน้าที่เกี่ยวข้องกับการศึกษา กลุ่มสังคมเหล่านี้จะประกอบไปด้วย ตำแหน่งหรือสถานภาพทางสังคม เช่น ครู อาจารย์ เป็นต้น หน้าที่ของสถาบันการศึกษา คือการถ่ายทอดความรู้ วัฒนธรรม และทักษะอันจำเป็นในการดำรงชีพในสังคม สถาบันการศึกษาเป็นส่วนประกอบสำคัญประการหนึ่งในการจัดช่วงชั้นทางสังคมดังนั้นสถาบันการศึกษาจึงเปรียบเสมือนสถานที่ขัดเกลาและถ่ายทอดวัฒนธรรมความรู้และทักษะอาชีพที่ดีในการดำรงชีพในสังคม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณิชาภัทร เงินจัตุรัส. (2556). การประยุกต์สติปัฏฐานสี่สู่การจัดการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 วรรณรัตน์โรงเรียนศึกษา. อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น" ปริญญาโท
พุทธนิพนธ์. วิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ติน ปรัชญาพฤทธิ์. (2551). การบริหารการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
บุญส่ง ทองเอียง. (2563). พฤติกรรมการนำหลักไตรสิกขาไปใช้ในชีวิตของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีธรรมาโศกราช. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ วัดวังตะวังตก. 5 (6), 78-89.
ปกรณ์ ลิมปนุสรณ์. (2556). แนวทางแห่งสันติวิธีในปรัชญามั่วจื่อ: ความรัก ความเท่าเทียมผลประโยชน์ และครรลองธรรม. วารสารจีนศึกษา. 6(6), 25-52.
ไพรัช สู่แสนสุข และบรรเจิดพร รัตนพันธุ์. (2556). เส้นทางสู่โรงเรียนวิถีพุทธ. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://www.moe.go.th/main2/article/article_banjerdporn/school_bud.htm.
พจนานุกรมพุทธศาสนา ฉบับประมวลธรรม (2546). “อิทธิบาท 4”. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://๘๔๐๐๐.org/tipitaka/dic/d item.php?i=213.
พระมหาโยธิน โยธิโก และคณะ. (2563). โรงเรียนวิถีพุทธ พุทธธรรมประยุกต์เพื่อการศึกษา. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : www.vitheebuddha.com /main.php?url=about&id.
พระมหาวิชาญ สุวิชาโน. (2563). การพัฒนารูปแบบการดำเนินงานโรงเรียนวิถีพุทธ. วารสารมหาจุฬา นาครทรรศน์. 8 (1), 248.
วรพจน์ บุษราคัมวดี. (2552). องค์การและการจัดการ. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2555). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : ทิพยวิสุทธิ์.
ศิริ ถีอาสา. (2557). เทคนิคการจัดการคุณภาพแนวใหม่ : แนวคิด หลักการสู่การบริหารจัดการคุณภาพการศึกษา = Benchmarking, balanced scorecard and learn six sigma.มหาสารคาม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.