การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้ โดยใช้ทฤษฎีการปฏิบัติของเดวีส์ โรงเรียนแม่จันวิทยาคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ1) ศึกษาสภาพปัจจุบันของการพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้ 2)พัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้ 3)ทดลองรูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้โดยใช้ทฤษฎีการปฏิบัติของเดวีส์ และ4)ประเมินผลการพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้ โดยใช้ทฤษฎีการปฏิบัติของเดวีส์ โรงเรียนแม่จันวิทยาคมรูปแบบการวิจัยและพัฒนา (R&D) ประชากร ได้แก่ ผู้บริหาร ครูผู้สอน ผู้ปกครอง และคณะกรรมการสถานศึกษา จำนวน 30 คนคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบสนทนากลุ่ม และแบบประเมิน สถิติ คือ ค่าร้อยละค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาด้วย SWOT Analysis
ผลการการวิจัยพบว่า
1) ผลการวิเคราะห์ SWOT มีจุดเด่น คือ เด็กมีพัฒนาการตามเกณฑ์เคลื่อนไหว มีอารมณ์แจ่มใส มีความรู้สึกที่ดี จุดพัฒนา คือ เด็กต้องการพัฒนาความคิดรวบยอด คิดแก้ปัญหา คิดสร้างสรรค์และปฏิบัติด้วยตนเอง
2) ผลพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้ พบว่า ได้ผ่านการรับรองของผู้เชี่ยวชาญ คือ 1) การวางแผน 2) การปฏิบัติตามแผน 3) การประเมินผล และ4) การพัฒนาปรับปรุง และผลการหารูปแบบการจัดการเรียนรู้ 5 ขั้นตอน ดังนี้ ขั้นสาธิตทักษะหรือการกระทำ ขั้นสาธิตและให้ผู้เรียนปฏิบัติทักษะย่อย ขั้นให้ผู้เรียนปฏิบัติทักษะย่อย ขั้นให้เทคนิควิธีการ และขั้นให้ผู้เรียนเชื่อมโยงทักษะย่อย
3) ผลทดลองรูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้โดยใช้ทฤษฎีการปฏิบัติของเดวีส์ โรงเรียนแม่จันวิทยาคมไปทดลองใช้ในสถานการณ์จริงกับกลุ่มเป้าหมายด้วยวงจรคุณภาพ “PDCA”
4) ผลการประเมินรูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้โดยใช้ทฤษฎีการปฏิบัติของเดวีส์ พบว่า ผลการประเมินกระบวนการร้อยละ 84.67 ผ่านเกณฑ์ ผู้เกี่ยวข้องมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชาลี ภักดี และคณะ. (2562). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ส่งเสริมการคิดสร้างสรรค์โดยวิธีโครงงานเพื่อการพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดองค์กรปกครองสวนท้องถิ่น ในเขตจังหวัดภาคเหนือตอนบน. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. 17 (1), (มกราคม – มิถุนายน) : 53-66.
ทิศนา แขมมณี. (2556). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มี ประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 17). กรุงเทพมหานคร: ค่ายสุทธาการพิมพ์
__________. (2540). การวิจัยทางการศึกษา (Educational Research). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นันทพร ปัญญาสูง. (2558). การบริ หารงานพัฒนากระบวนการเรียนรู้ ของโรงเรียนบ้านอรุโณทัย จังหวัดเชียงใหม่. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญรอด ชาติยานนท์. (2559). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ ในรายวิชา การปลูกพืชผักสวนครัว สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสาธิตวารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทยมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 9 (3), (กันยายน – ธันวาคม) : 205-218.
วรพงศ์ บงกชสุมาลย์. (2560). การบริหารกิจกรรมการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็น สำคัญด้วยวงจรคุณภาพของโรงเรียนในศูนย์เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาแม่คง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 2. วารสาร บัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. 10(1), (มกราคม-เมษายน) : 185-208.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542). เด็กปฐมวัยของสหรัฐอเมริกา; รายงานการพัฒนาและการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พริกหวาน กราฟฟิก จำกัด.
