พุทธวิธีเชิงบูรณาการในการสร้างความปรองดองทางการเมืองไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ ซึ่งเป็นบทความวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษากลุ่มเป้าหมายที่สำคัญจำนวน 30 รูป/ คน โดยการศึกษาวิจัยเชิงเอกสารและใช้วิธีการสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม ผลการศึกษาพบว่า การเมืองในพระพุทธศาสนา คือ หลักอธิปไตย 3 ประการ 1) อัตตาธิปไตย คือ การปกครองที่ใช้อำนาจของตนเอง 2) โลกาธิปไตย คือ การปกครองที่ใช้อำนาจสูงสุดขึ้นอยู่กับความเห็นของคนส่วนใหญ่ และ 3) ธรรมาธิปไตย คือ การปกครองที่ยึดถือธรรมหรือความถูกต้องเป็นใหญ่และเป็นไปตามหลักธรรมิกสังคม คือ สังคมที่มีธรรมะหรือความถูกต้อง สภาพปัญหาและกระบวนการสร้างความปรองดองในทางการเมืองในประเทศไทย ความขัดแย้งทางการเมืองนั้นมีการขยายอย่างกว้างขวาง การละเมิดหลักนิติธรรม การละเมิดหลักการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอย่างร้ายแรง กระบวนการสร้างความปรองดองแห่งชาติภายใต้บรรยากาศของความแตกแยกทางความคิด จะต้องอาศัยกระบวนการพูดคุยใน 2 ระดับ คือ 1) ระดับตัวแทนทางการเมืองและกลุ่มผู้มีส่วนได้เสียโดยตรง และ 2) ระดับประชาชนในพื้นที่ในลักษณะของเวทีประเทศไทย พุทธวิธีเชิงบูรณาการสร้างความปรองดองในทางการเมืองไทย คือ ใช้หลักสาราณียธรรมในการสร้างความปรองดอง 1) การสร้างความขัดแย้งและความรุนแรงทางกาย วาจา ใจ รัฐประหาร การกล่าวร้าย ใช้หลักเมตตากายกรรม เมตตาวจีกรรมและเมตตามโนกรรม 2) การเห็นแก่ประโยชน์ตน การทุจริตคอรัปชั่น ใช้หลักสาธารณโภคี 3) การปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรม ความอยุติธรรม การใช้อำนาจที่ไม่เป็นธรรม ใช้หลักสีลสามัญญตา 4) ความเห็นต่างการสร้างความแตกแยกทางความคิด ใช้หลักทิฏฐิสามัญญตา การสร้างบรรยากาศแห่งความปรองดอง คือ ปัจจัยเบื้องต้นอันเป็นเงื่อนไขขั้นแรกของการสร้างแนวทางสู่ความปรองดองและการสร้างสังคมที่สันติสุข
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ประพัฒน์ ปัญญาชาติรักษ์. (2553). “การศึกษาวิเคราะห์การเมืองการปกครองในคัมภีร์พระพุทธศาสนา”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประเวศ วะสี, (2540). ปฏิรูปการเมือง. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต). (2541). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม, พิมพ์ครั้งที่ 16. กรุงเทพมหานคร : บริษัท เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักชั่น จำกัด.
พระมหากฤตวิทย์ อธิฏฺฐาโน (สนธิสุข). (2548). “ศึกษาเปรียบเทียบแนวความคิดประชาธิปไตยในพุทธปรัชญาเถรวาทกับแนวคิดประชาธิปไตยในสังคมปัจจุบัน”. วิทยานิพนธ์นิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (ปรัชญา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาไพรัชน์ ธมฺมทีโป และคณะ. (2560). “กัลยาณมิตรในพระพุทธศาสนากับปรัชญา ตะวันตก : บูรณาการเพื่อความสมานฉันท์ในสังคมไทย”. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. ปีที่ 13ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม-สิงหาคม) : 54-69.
พระสานนท์ จรณธมฺโม (เตี้ยนวน). (2549). “การศึกษาเชิงวิเคราะห์เปรียบเทียบแนวความคิดทางการเมืองของเพลโตกับของพระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต)”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พอพล มณีรินทร์. (2539). “การปฏิรูปการเลือกตั้ง : ศึกษาเปรียบเทียบแนวความคิดนักการเมืองและข้าราชการประจำ”. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2549). ธรรมะกับการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2557). คำสอนว่าด้วยรัฐและหลักกฎหมายมหาชน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์เดือนตุลา.
สมศักดิ์ เนียมเล็ก. (2544). “วิเคราะห์ความคิดทางการเมืองของท่านพุทธทาสภิกขุ”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สมาคมนักเรียนทุนรัฐบาลไทย. (2541). การเมือง การปกครองและกฎหมาย. กรุงเทพมหานคร : สมาคมนักเรียนทุนรัฐบาลไทย.
สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์. คุณหญิง. (2545). “พุทธวิธีเชิงบูรณาการแก้ปัญหาความขัดแย้งในการเมืองไทยปัจจุบัน”. วิทยานิพนธ์นิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.