พุทธวิถีส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองสามไต ลื้อ ยอง ยวน ของเทศบาลตำบลบ้านธิ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน

Main Article Content

พระธรรมนูญ สิริภทฺทเมธี(มหาไม้)

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองสามไต 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นของประชาชนเกี่ยวกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองสามไต โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล 3) นำเสนอแนวทางการประยุกต์พุทธวิถีในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองสามไต วิธีวิจัยแบบผสานวิธี ประชากร ได้แก่ ประชาชนในเขตเทศบาลตำบลบ้านธิ
กลุ่มตัวอย่าง 384 คน เครื่องมือ ได้แก่ แบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่นอยู่ที่ 0.963 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์โดยการทดสอบค่าที และ ค่าเอฟ การวิจัยเชิงคุณภาพโดยวิธีการสัมภาษณ์โดยมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 รูปหรือคน


ผลการวิจัยพบว่า


1) ระดับความคิดเห็นของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลบ้านธิ ต่อพุทธวิถีส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองสามไต พบว่า โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก


2) ผลการเปรียบเทียบระดับความคิดเห็นของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลบ้านธิ
ต่อพุทธวิถีส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองสามไต พบว่า ประชาชนที่มี เพศ อายุ วุฒิการศึกษา อาชีพ และรายได้เฉลี่ยต่อเดือน มีความคิดเห็นไม่แตกต่างกัน จึงปฏิเสธสมมติฐาน


3) แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองสามไต โดยนำหลักสัปปายะ 7 มาประยุกต์ใช้ พบว่า 1) อาวาสสัปปายะ การรักษาความสวยงามของพื้นที่ ควรมีกิจกรรมปลูกต้นไม้เพิ่มขึ้น 2) โคจรสัปปายะ ทำเส้นทางสะดวกในการสัญจร ควรคำนึงการให้บริการด้านรับส่งนักท่องเที่ยว 3) ภัสสสัปปายะ มีการสร้างกลยุทธ์ที่ส่งผลต่อความประทับใจในการต้อนรับ 4) ปุคคลสัปปายะ การพัฒนาทักษะด้านการบริการ ควรจะมีการตั้งกลุ่มแบ่งงานอย่างชัดเจน 5) โภชนสัปปายะ มีร้านอาหารตามหลักสุขอนามัย 6) อุตุสัปปายะ สภาพแวดล้อมในชุมชน จัดผังการท่องเที่ยวให้สวยงาม 7) อิริยาปถสัปปายะ การจัดที่ให้เพียงพอต่อนักท่องท่องเที่ยว

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สิริภทฺทเมธี (มหาไม้) พ. (2025). พุทธวิถีส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนเมืองสามไต ลื้อ ยอง ยวน ของเทศบาลตำบลบ้านธิ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน . วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 9(3), 223–236. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JMHR/article/view/aa-00117
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กฤษณะ ถวิลวงษ. (2559). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา กรณีศึกษาโรงแรมธรรมะ (Temple stay) ของวัดภูเก็ตและชุมชนรอบวัด. การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารรัฐกิจและกิจการสาธารณะ สำหรับนักบริหาร. คณะรัฐศาสตร์ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

บัญชา นาคทอง และคณะ. (2550). โครงการศักยภาพทางการท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรมอีสานใต้.รายงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

พระธนิต อธิจิตฺโต (คงเนียม). (2561). การบริหารการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของเทศบาลเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ.สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมุนินทร์ มุนินฺทโร (กองจันทร์ดี). (2561). การบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัด ในอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระทิพย์พนากรณ์ ชยาภินนฺโท (เลาลี).(2559). รูปแบบและกระบวนการสร้างจิตสานึกสาธารณะเพื่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงพุทธของแหล่งท่องเที่ยวทางพระพุทธศาสนาในล้านนา. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ชนัณท์ธิณิดา กิตติอนันต์ธาดา.(2562).ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนในเขตพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำยม-น่าน อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูใบฎีกาสมบัติ ปภาโส.(2558).การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดป่าเลไลยก์วรวิหาร อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี. สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสุนันท์ สุมงฺคโล (วิลามาศ). (2559). ศึกษาการพัฒนารูปแบบการฝึกอบรมเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต ผู้เข้าปฏิบัติธรรมในสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพิษณุโลก แห่งที่ 4”. Life Sciences and EnvironmentJournal, 3 (2),

พระเอกลักษณ์ อชิโต ประเสริฐ ธิลาว และพระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ. (2563).รูปแบบการจัดการ ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมวิถีพุทธของวัดในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9 (1), 74 - 75.

พระครูศรีกิตยาธร (นนทชัย เจริญยุทธ) และคณะ.(2564).การประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 4 เพื่อเสริมสร้างการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาของวัดไชยธาราราม (วัดฉลอง) อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6 (2), 181 - 195.

พระวีระศักดิ์ ชยธมฺโม (สุวรรณวงศ์).(2557).แนวทางการจัดการวัดสันติสุขตามหลักสัปปายะ 7กรณีศึกษาวัดธารน้ำไหลจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 3 (2), 63 - 80.

พระอธิการสุรศักดิ์ สุขุมาโล พระมหาสุนันท์ สุนนฺโท และพระปลัดระพิน พุทฺธิสาโร.(2564).การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดสระบุรี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10 (2), 44 - 52.

รัฐกานต์ สามสี.(2558).การจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของอุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม จังหวัดตรัง. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยว. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

วิชัย ศรีจันทร์.(2559). การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมท่องถิ่น. วารสารข่วงพญา, 15 (2), 12.

แสงเดือน รตินธร.(2555).ปัจจัยผลักดันและปัจจัยดึงดูดที่มีผลต่อนักท่องเที่ยวชาวจีนในการตัดสินใจเลือกมาท่องเที่ยวในประเทศไทย. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.), 18 (2), 59 - 61.