การบริหารแหล่งเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของผู้บริหารสถานศึกษา ในกลุ่มป่าซาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการบริหารแหล่งเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และแนวทางการพัฒนาการบริหารแหล่งเรียนรู้ของผู้บริหารสถานศึกษาในกลุ่มป่าซาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 1 กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน จำนวน 57 คน โดยเลือกผู้บริหารสถานศึกษาจำนวน 5 คนด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่นอยู่ที่ 0.90 และแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) การบริหารแหล่งเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า ทุกด้านอยู่ในระดับมากเช่นกัน โดยเรียงลำดับจากมากไปน้อย ได้แก่ การมีส่วนร่วม การตรวจสอบและติดตาม การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ การดำเนินงานตามกระบวนการบริหารจัดการ การปฏิบัติตามมาตรฐาน การวางแผน และการสร้างสรรค์นวัตกรรมตามลำดับ
2) แนวทางในการพัฒนาการบริหารแหล่งเรียนรู้ ได้แก่ การสร้างเครือข่ายการเรียนรู้ระหว่างโรงเรียน ชุมชน และองค์กรต่าง ๆ โดยประยุกต์ใช้เทคโนโลยี การพัฒนาศักยภาพของครู นักเรียน และผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการใช้เทคโนโลยีเพื่อการสืบค้นและนำเสนอข้อมูล การนิเทศติดตามผลการใช้แหล่งเรียนรู้ การจัดประชุมแลกเปลี่ยนความคิดเห็น การระดมทรัพยากรเพื่อพัฒนาแหล่งเรียนรู้ การวางแผนร่วมกันเพื่อจัดทำเกณฑ์มาตรฐานและตัวชี้วัด รวมถึงการส่งเสริมการทำวิจัยเชิงนวัตกรรมและการนำผลวิจัยมาใช้ในการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้อย่างเป็นรูปธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
โชคชัย แสนวิชา. (2565). การบริหารแหล่งเรียนรู้ของสถานศึกษาในโรงเรียนกลุ่มเมืองใต้ สังกัด
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 1.การค้นคว้าอิสระ การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพะเยา
ประยูร เครื่องกัณฑ์ (2563) การพัฒนาแหล่งเรียนรู้เพื่อสนับสนุนการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนชุมชนบ้านเจียดสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานีเขต 2 . วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น. 10(2), 45–56.
พัชรินทร์ สมราช. (2553). การศึกษาการบริหารจัดการสภาพแวดล้อมในโรงเรียนให้เป็นแหล่งเรียนรู้ของนักเรียนตามแนวคิดบุคลากรในโรงเรียนและชุมชน ของศูนย์เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษา แม่สามแลบ อำเภอสบเมย เขตพื้นที่การศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). ความเป็นผู้นำทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2563). ทักษะชีวิตและอาชีพ: การพัฒนาผู้เรียนให้พร้อมสำหรับโลกที่ไม่แน่นอน กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์การศึกษาเพื่อความยั่งยืน.
ศิริพร จิตอารีย์. (2549). การจัดการแหล่งเรียนรู้ของโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย จังหวัด เชียงใหม่.
วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
สายชล วัฒนเกษกรณ์. (2560). แนวทางการบริหารแหล่งเรียนรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงาน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุทัยธานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต., มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สายสุนีย์ แสงเขื่อนแก้ว. (2560). การบริหารแหล่งเรียนรู้เพื่อการจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานของโรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษาลำพูน เขต 2. วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
สุพล ฉุนแสนดี. (2555). เทคโนโลยีและนวัตกรรมทางการศึกษา. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://sites.google.com/site/supoldee/thekhnologyi-laea-nwatkrrm-kar-suksa [10 มีนาคม 2567],
สุรชัย เทียนขวา. (2544). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนพะเยาประสาธนวิทยา จังหวัดพะเยา.วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
